Rozmowa · Przekonywanie

To niebezpieczne! Najpierw o niego spytaj. Nie chcesz wyrzucać nagle z siebie osobistych szczegółów na temat jego martwego kumpla. On musi to zacząć.

„Ktoś ty?”

„Starszy sierżant Raul Kortenaer, melduje się do spalenia tej jebanej lepianki do szczętu!” – odpowiada, wskazując Whirling-in-Rags...

Kiedy się porusza, połączone elementy jego pancerza delikatnie klikają.

Klik, klik, klik! Nagle czujesz, jakby w twojej głowie ułożyła się układanka: on nazywa się Raul Kortenaer. Zabity to Ellis Kortenaer. To brat denata!

Nie. Raczej przybrany brat! Ellis został adoptowany, pamiętasz...?

...po czym ryczy: „Za zabicie, okaleczenie i upokorzenie naszego dowódcy skazuję was wszystkich na śmierć przez rozstrzelanie!”

„Rodzice zostawili go w jebanej prasie do liści”.

„Kogo...? Lely'ego?”

„Tak. Kiedy był mały... Jak był niemowlakiem”.

„Sprawdziliśmy go. Skontaktowaliśmy się z MOP i przejrzeliśmy jego akt urodzenia. Znaleźliśmy tam tę informację. I inne rzeczy...”

„Wsadzili Lely'ego do prasy do liści, a teraz te pizdy dokończyły robotę...” – stwierdza, wskazując machnięciem ręki ludzi zbitych przy drzwiach.

W jego głosie pobrzmiewa prawdziwa udręka. Nagle ogarnia go pijacki smutek. Wspomnienia...

„Mieszają nam w głowach, Korty. Nikt go nie wsadził do prasy. Wymyślają to, żeby zrobić nam wodę z mózgu” – zerka na niego. „Sierżancie, proszę o pozwolenie na...”

...otworzenie ognia. Nie możemy na to pozwolić. Przerwij to. Natychmiast!

„Banaital, rok czterdziesty pierwszy... To się naprawdę wydarzyło, co?”

„Nasz pułkownik zrobił, co musiał zrobić. Miał do wyboru tę jedną pizdę albo setki. Ruud...” – wskazuje mężczyznę.

„...prosto w bebechy, tak...” – mamrocze coś niewyraźnie.

„On lubi strzelać z moździerza do celów o losowych współrzędnych. Rozwala w ten sposób lepianki. Gdy mu się nudzi. Lely znał się na dowodzeniu”.

„Był dobrym dowódcą. Widzę, że go panu brakuje”.

„O tak, dowodziłby w tej piekielnej dziurze znacznie lepiej ode mnie. Ale nie dowodził, bo chłopek roztropek i kiptowy kipt...” – wskazuje Titusa i Eugene'a.

„Zamordowali go. Zasmradzał potem tę wieś przez dwa tygodnie. A wy, zjeby, nie kiwnęliście palcem” – wskazuje na ciebie.

„Posłuchaj, chłopie. Mówiliśmy wam, że...”

„CO mówiliście?!” – pyta, robiąc krok do przodu. „Co powiedziałeś? Wytatuowany zjebie – ty zginiesz NASTĘPNY. Zaraz po tym, jak kipta odpłynie...”

„CO mówiliście?!” – pyta, robiąc krok do przodu. „Co powiedziałeś? Który to się odezwał? Zjeb z tatuażami – ty zginiesz PIERWSZY”.

(Zakończ). „Wasz porucznik nie zasłużył na taką śmierć. Obiecuję – znajdę jego zabójcę”.

„Znajdziesz jego zabójcę?! Glino, jego zabójcy stoją przede mną!” – krzyczy, wskazując ręką ludzi za tobą. „Srają w portki, a ty stanąłeś nam na drodze i chronisz ich”.

„Oni... Oni nie...” – kobieta trzyma się za bok, szczękając zębami.

„Ćśśś...” – ucisza ją, mrużąc oczy. „Wykrwawiła się. Niedługo zaczną się drgawki. Jedna załatwiona – jeszcze siedmiu...”

Gadkę ma hardą, ale ta prasa do liści nieprędko wyjdzie mu z głowy. To drobiazg, ale wytrącił go z równowagi...

Gadkę ma hardą, ale zmusiłeś go do przyznania, że jest kiepskim przywódcą. To drobiazg, ale wytrącił go z równowagi...

To nic nie dało. Myślałeś, że coś osiągnąłeś?! Zmarnowałeś tylko czas... Działaj, proszę.

„Znajdziesz jego zabójcę?! Glino, jego zabójca stoi przede mną!” – krzyczy, wskazując ręką ludzi za tobą. „Sra w portki, a ty stanąłeś nam na drodze i chronisz go”.

„Znam tę taktykę, wsiowy głupku” – wpatruje się w ciebie przekrwionymi od alkoholu oczami. Palcami postukuje w pistolet. „Zginiesz za nich. Tutaj. Dzisiaj”.

„Wasz porucznik miał niebieskie oczy, prawda?”

„Niebieściutkie, taa... Jakby ktoś dał dupy i wstawił oczy dziecka dorosłemu facetowi” – uśmiecha się, dziwnie wykrzywiając twarz.

„To było dziwaczne, ale babki... Babki lubią takie gówno. Chyba. Albo... Nie wiem, co lubią babki. Wiem tylko, jak kosić szmaciarzy”.

„Słuchaj – twój Lely... Wszyscy mówią o nim dobre rzeczy. Że miał gadane”.

„Co to ma, kurwa, znaczyć?”

„Wysłuchaliśmy zeznań świadków. Wynika z nich, że był charyzmatyczny. Że był miłym człowiekiem”.

„Taa, lubił pogawędki z tubylcami. Rozdawanie ulotek, przygruchanie sobie kiptowej dupy od czasu do czasu. Zajebiście się to dla niego skończyło...” – stwierdza, wskazując dziedziniec.

„Gdyby Lely tu był, toby was oszczędził. Może zastrzeliłby jednego na pokaz. Ale ja...” – wskazuje na siebie – „...ja nie jestem miłośnikiem dbania o wizerunek, małpiszonie. Zastrzelę was wszystkich co do jednego za to, co zrobiliście”.

„Jestem gotowa do strzału, sierżancie. Czekam na rozkaz”.

Nie nawykła do tak długiego hamowania się. Czuje się niekomfortowo. Otworzy ogień tylko po to, żeby przyspieszyć sprawę.

„Kortenaer. Znam to nazwisko”.

Kołysze się od lewej do prawej, przyglądając ci się uważnie.

„Raul i Ellis Kortenaer...” (Spójrz mu w oczy). „Przykro mi z powodu śmierci twojego brata, Raul”.

„On nie był moim pieprzonym bratem! Dorastaliśmy tylko na tej samej farmie i dostawaliśmy lanie od tego samego chorego zjeba...”

Lanie od przybranego rodzica czy od kogoś na farmie?

„A potem poszliście do tej samej akademii wojskowej. Potem była ta sama jednostka. I ta sama wojna...”

„I to samo pieprzone miasto lepianek...” – stwierdza, rozglądając się wokoło, po czym ociera twarz swoją pancerną rękawicą.

Dobrze. Świetnie.

„Byliście przybranymi braćmi. Wiem o tym”.

„Gówno wiesz. Starsza szeregowa, może byś tak...” – zwraca się do radiooperatorki stojącej po jego prawej...

Rozproszyłeś go. Szybko!

Nie daj mu dokończyć zdania!

Korty – Kortenaer. Major Raul Kortenaer, pseudonim Korty. Przyjaciel Lely'ego. Raul i Lely.

„Wiedziałem, że nie jesteś pieprzonym przywódcą łamistrajków!”

„Taa, kiepsko mi idzie jebane granie. Lely uparł się na ten teatrzyk dla tubylców. Pieprzone odpady z pomocy żywnościowej...” – wyciera usta. „Ale z tym gównem już koniec. Pora na spluwy”.

Oczywiście! Nic złego się nie stanie. Pogadaj o jego zabitym kumplu! Wygląda na opanowanego, wytrzyma.