Rozmowa · Przekonywanie

„Czuję, jakbym trochę poznał waszego zabitego przyjaciela. Podczas naszego śledztwa”.

„Nie waż się DO MNIE MÓWIĆ o moim bracie, szmaciarzu!” – cedzi słowa, zaciskając zęby, a rękę trzyma na swoim pistolecie.

Dobrze, tak. Natychmiastowe niepowodzenie. Sytuacja jest jeszcze gorsza. Obserwuje uważnie każdy twój ruch...

Nie wydaje się ani trochę opanowany...

To nawet lepiej! To go jeszcze bardziej zdestabilizuje. Co pociągnie za sobą koszt w czasie, a może i życiach!

Yyy... To chyba bardzo kiepski moment, żeby o tym wspominać, ale ma ksywkę Korty, prawda?

Tak, słucham cię dalej. Jedyne, co chcę zrobić, to powiedzieć, co mi tu podszeptujesz.

Człowiek, którego on opłakuje, nazywał się Ellis Kortenaer. „Korty” może być zdrobnieniem? Czyżby to byli bracia? Spytaj go o to. Co mogłoby pójść nie tak? To w końcu odkrycie!

Tak. Naprawdę niezłe. To go uspokoi i nikogo więcej nie kosztuje życia. Życia, które mogłoby inaczej zostać oszczędzone.

A nawet jeśli nie, to życia (w tym twoje) nie są aż tak istotne. Są ich w końcu obecnie miliardy.

„Hej... Nie chcę być wścibski, ale ten powieszony człowiek... był twoim bratem?”

„Nie waż się DO MNIE MÓWIĆ o moim bracie, szmaciarzu!” – cedzi słowa, zaciskając zęby, a rękę trzyma na swoim pistolecie.

Dobrze, tak. Natychmiastowe niepowodzenie. Sytuacja jest jeszcze gorsza. Obserwuje uważnie każdy twój ruch...

Tak. Naprawdę niezłe. To go uspokoi i nikogo nie kosztuje życia. Życia, które mogłoby inaczej zostać oszczędzone.

Powinienem porozmawiać z nim o wisielcu.