Rozmowa · Kortenaer

„Ci ludzie tego nie zrobili!”

„Taa? W takim razie kto?”

Powinieneś obciążyć winą siebie. Rzucić się z odkrytą piersią na ten odbezpieczony granat!

(Wskaż siebie). „To byłem ja”.

„Nie, chwila!” – porucznik krzywi się i szybko zwraca do przywódcy najemników: „On tego nie zrobił”.

Jest napięty niczym obciążona sprężyna.

„Zrobiłem to, bo jestem nękanym omamami, wypalonym gliną, który ma się za supergwiazdę. Po prostu robię różne rzeczy”.

„Myślisz, że to jest zabawne?” – w jego oczach pojawia się niebezpieczny błysk. „Może zastrzelę dla zabawy jednego z twoich kumpli, co?”

„Może tę kiptę?” – pyta, celując swoją bronią w Elizabeth. „To by było zajebiście zabawne...”

„Słuchajcie, proszę!” – woła, unosząc obie dłonie. „Ten gliniarz i prowizoryczny sąd polowy nie decyduje, kto...”

On to zrobi! Zastrzeli ją!

Myśl! MYŚL! Czemu on mi nie wierzy?

Chłopaki Hardiego przyznali się, że go powiesili. Wszyscy. Razem. Titus powiedział: zabraliśmy go na podwórze i powiesiliśmy. Powiedział to głośno. W miejscu publicznym.

„Poczekajcie! Do niczego się nie przyznali!”

„Kłamiesz. De Paule wszystko słyszała” – nie rusza broni.

Rewolwer Kiejl, model 40. Osiem naboi w lufie. Broń kołysze mu się powoli w dłoni – skutek nietrzeźwości.

„To źle słyszała!” – krzyczy porucznik. „Wasz przyjaciel nie został powieszony. Zastrzelono go. W jego głowie znaleźliśmy kulę”.

„Ogrodniczka nie jest nawet jedną z nich!”

„Pieprzeni kłamcy...” – rzuca i wciska spust. Z lufy jego broni wybucha pióropusz dymu.

Strzał rozbrzmiewa ci w uszach niskim dzwonieniem. Po chwili chłopaki Hardiego coś wykrzykują...

Młoda kobieta stoi, oglądając się za siebie. Pocisk przeleciał jej nad głową, rozbijając małą okienną szybę za jej plecami.

„Spudłowałem” – mężczyzna spogląda na swój rewolwer i uśmiecha się.

To nieprawda. Umyślnie wymierzył zbyt wysoko i strzelił w okno. Sprawiłeś, że na moment w siebie zwątpił. Ale tylko na sekundę. Nie myśl, że następnym razem też chybi.

„Wiem, co słyszałam, Korty!” – woła radiooperatorka, patrząc na niego. „Powiedzieli, że go zabili. Powiedzieli, że to był dobry sposób na zakończenie niedzielnej nocy”.

Nie brzmi to dobrze. Musisz zmienić temat, i to już. Albo padnie kolejny strzał.

Jaki znowu TEMAT? Padły strzały. Działaj, zanim będzie za późno. Następnym razem możemy nie mieć tyle szczęścia!

Nie jest dobrze. Musisz przestać się z nimi kłócić. Nie załatwisz tego gadaniem o śledztwie. Nic ich ono nie obchodzi.

„Wiem, co słyszałam, Korty!” – woła radiooperatorka, wskazując Titusa. „Powiedzieli, że go powiesili. Wszyscy razem. Wyrazili się bardzo jasno”.

„Wieszanie było tylko przykrywką! Posłuchajcie...”

„Kłamali, kiedy się przyznawali”.

„Nie został powieszony!” – krzyczy porucznik. „Zastrzelono go! Ktoś z Martinaise. Oni pomagają nam w poszukiwaniach strzelca”.

„Posłuchajcie! Został zastrzelony! Nie powieszony! Posłuchajcie mnie!”

„Kłamiesz. De Paule wszystko słyszała” – nie rusza broni.

Rewolwer Kiejl, model 40. Osiem naboi w lufie. Broń kołysze mu się powoli w dłoni – skutek nietrzeźwości.

„To źle słyszała!” – krzyczy porucznik. „Ona – i ci ludzie – pomagali nam w poszukiwaniach strzelca”.

Twój umysł przestaje działać. Widzisz tylko rewolwer w opancerzonej dłoni mężczyzny. Kołyszący się, wycelowany w nią. Poruszasz ustami niczym wyrzucona na brzeg ryba...

„Nie, jej tam nawet nie było!”

Wciska spust. Z lufy jego broni wybucha pióropusz dymu.

Strzał rozbrzmiewa ci w uszach niskim dzwonieniem. Po chwili chłopaki Hardiego coś wykrzykują...

„Wszystko dobrze... Nic...” – kobieta łapie się za lewy bok. Upada. Rozpaczliwie łapie powietrze. Jej biała koszula zabarwia się w okolicach brzucha czerwienią.

Nie jest dobrze. Wykrwawia się. Jeśli w ciągu 10 minut nie otrzyma pomocy, umrze.

„Jebać to...” – mężczyzna zaczyna wyciągać coś z kieszeni.

Słyszysz, jak coś chrobocze. Czy to broń?

„Gene!” – olbrzym unosi rękę. „Zajmij się Lizzie – SZYBKO!”

Zostanie rozerwany na strzępy, jak oni wszyscy, kiedy tylko trzeci mężczyzna otworzy ogień. I on to wie.

Chce, żebyś otworzył ogień do najemników, zanim zrobi to on. Czeka, aż ty i twój partner zrobicie z siebie tarcze.

„Zatłukę cię!”

„Śmiało” – stwierdza i wciska spust. Z lufy jego broni wybucha pióropusz dymu.

„To kobieta, nie...”

„Czyżby?” – pyta i wciska spust. Z lufy jego broni wybucha pióropusz dymu.

Strzał rozbrzmiewa ci w uszach niskim dzwonieniem. Po chwili chłopaki Hardiego coś wykrzykują...

„Wszystko dobrze... Nic...” – kobieta łapie się za lewy bok. Upada. Rozpaczliwie łapie powietrze. Jej biała koszula zabarwia się w okolicach brzucha czerwienią.

Nie jest dobrze. Wykrwawia się. Jeśli w ciągu 10 minut nie otrzyma pomocy, umrze.

„Zawsze mam problem z rozróżnieniem u tych aborygenów...”

Nic nie mów. Po prostu stój.

Wciska spust. Z lufy jego broni wybucha pióropusz dymu.

Strzał rozbrzmiewa ci w uszach niskim dzwonieniem. Po chwili chłopaki Hardiego coś wykrzykują...

„Wszystko dobrze... Nic...” – kobieta zatacza się w tył, przykuca i łapie się za lewy bok. Rozpaczliwie łapie powietrze, a jej biała koszula zabarwia się w okolicach brzucha czerwienią.

Nie jest dobrze. Wykrwawia się. Za 20 minut będzie martwa. Może za 15.

„Masz jeszcze jakieś teorie, glino?” – zwraca się do ciebie. „Słyszeliśmy ich, kurwa – jak się do tego przyznają. TOBIE!”