Rozmowa · Kortenaer

„Myślisz, że obchodzi mnie, co myśli ta firmowa pizda?” – śmieje się. Jego śmiech jest pusty.

To nie są zwykłe przechwałki. Naprawdę ma ją gdzieś. Wycofaj się z tego w tej chwili, bo będzie źle.

„Wild Pines nie wybaczy wam masakry na grupie niewinnych ludzi”.

Mężczyzna wpatruje się w ciebie przekrwionymi oczami jak byk gotowy do szarży – nie słucha cię, tylko szuka sposobności do ataku...

To NIE jest dobry moment na atak. Patrzy ci na ręce. Zrób coś innego, rozprosz go...

„Dobrze. Powiem tylko jedną rzecz...” (Zmień temat).

„Rozwal tego pojebańca!” – skrzeczy kobieta.

Zignoruj ją. Nie stanowi jeszcze głównego zagrożenia.

„Będzie wściekła, jak o tym usłyszy”.

„Już jej tu NIE MA, kurwa!” – krzyczy, a jego głos odbija się echem od okien Whirling. „Odpłynęła, kurwa! Jesteś sam”.

„Spokojnie!” – krzyczy Titus do swoich ludzi na tyłach. „Co z nią?”

„Nic mi nie będzie... Nic mi...” – kładzie zakrwawioną rękę na sercu i zaczyna się trząść.

„Jej wkrótce też tu nie będzie. Nie ma firmowej suki, nie ma Lely'ego. Co my jeszcze robimy w tym szambie?” – rozgląda się z nagłym zmęczeniem – a nawet smutkiem.

„Chłopaki, ja...” – drobny facet wyłamuje się z szyku. „Tylko będę się plątał pod nogami. Nie mam nawet broni”.

„Utrzymać pozycje!” – woła Titus do swoich ludzi, jeden z nich ucieka z dziedzińca. „Jeśli któryś jeszcze się ruszy, to osobiście go zastrzelę. Zrobimy to – razem”.

Boją się. Wszyscy. Są jak drżąca trzcina na wietrze. Niedługo uciekną, rozproszą się. Jeden po drugim.

Nie. Pozostali zostaną. Nie cofną się ani o krok. Nawet jeśli to będzie oznaczać śmierć. U twojego boku.

Trzymają się blisko siebie, w szyku. Są jak stal. Pozostali zostaną. Nawet jeśli to będzie oznaczać śmierć. U jego boku.

„Spokojnie, nie robić żadnych głupot” – krzyczy Titus do swoich ludzi na tyłach.

„Nie ma firmowej suki. Nie ma Lely'ego. Co my jeszcze robimy w tym szambie?” – rozgląda się z nagłym zmęczeniem – a nawet smutkiem.

„To może tak ją tu zaraz ściągnę, co?” (Unieś głos).

„Już jej tu nie ma, głupi pojebie” – stwierdza, wskazując na morze. „Odpłynęła – pięć minut temu. Ma ciebie gdzieś, głąbie. Jesteś sam”.

Kiedy spoglądasz na zatokę, widzisz na horyzoncie – przy rozsypującym się morskim forcie – coraz mniejszy, zielony żagiel...

„Współpracujemy. Wiedziała, że wymknęliście się spod kontroli. Powiedziała mi”.

„Już jej tu nie ma, głupi pojebie” – stwierdza, wskazując na morze. „Odpłynęła – pięć minut temu. Ma ciebie gdzieś, głąbie...”