Rozmowa · De Paule

„A tak, to Ruud” – odpowiada opancerzona kobieta ze złośliwym uśmiechem. „Ruud »Zabójca« Hoenkloewen – on jest oszczędny w słowach”.

„...wszystkich was, głupie pizdy, na wylot...”

„Dobrze. Rozmawiajmy dalej. Nikt nie musi dzisiaj umierać”. (Cofnij się).

„To... mielenie ozorem niewiele ci pomoże” – stwierdza mężczyzna, kręcąc głową, i robi krok do przodu.

Teraz! To ta chwila! Nie czekaj dłużej.

Spokojnie. Tylko spokojnie.

„Zabójca?”

„Strzelec” – wskazuje na siebie. „Radiooperatorka” – wskazuje skinieniem głowy kobietę. „Zabójca” – wskazuje postać pokrytą w całości ceramicznymi płytkami.

„Jak myślisz, czym się zajmuje?”

Na rancie hełmu Hoenkloewena widzisz małe ludziki z kreseczek. 19, 20, 21...

Policz ludziki.

Około pięćdziesięciu małych ludzików – wszystkie czarne. I dwa małe, białe, na samym końcu.

Ci ludzie służyli na Semenine... To rodowici wyspiarze...

Te dwie małe, białe postaci na końcu pochodzą z czasu po przeprowadzce do Revacholu. Dodano je niedawno.

„Zabija czarnoskórych?”

„Nie dzisiaj, Ruud. Dzisiaj to ja się tym zajmę...” – stwierdza i spogląda na stojącą na placu kobietę.

Zamilkła.

„T, kurwa, zróbmy to już” – cedzi przez zęby mężczyzna. Dłoń trzyma na swoim pasie.

„Gene...”

Teraz! To ta chwila! Nie czekaj dłużej.

Spokojnie. Tylko spokojnie.

„Zgadza się” – wpatruje się w ciebie swoimi wodnistymi oczami. „W Revacholu jest też pełno kiptów”.

„Yyy... Sprząta stajnie?”

„Na co czekamy?” – pyta przywódcę. „Rozwalmy mu tę jego pieprzoną mordę!”

„Wstrzymać ogień!” – rozkazuje i oblizuje wargi. „Czekać na mój rozkaz”.

Rozgryzł sobie wargi do krwi.

Ten człowiek został ostatnimi czasy poddany olbrzymiej emocjonalnej presji.

Nie nawykł do rozkazywania ani do dowodzenia. Nie czuje się dobrze w tej roli. Wolałby strzelać i zabijać...

„Zajmuje się zabijaniem?”

„Bystry szmaciarz” – wpatruje się w ciebie swoimi wodnistymi oczami. „Zajmuje się rozjebywaniem tubylców. Jak żołnierz apokalipsy”.

Teraz! To ta chwila! Nie czekaj dłużej.

Spokojnie. Tylko spokojnie.

„Macie się za prawdziwych twardzieli, co? To mordowanie jest pozbawione sensu”.

„Hę?” – wpatruje się w ciebie swoimi wodnistymi oczami.

Uderzyłeś w jakąś strunę. Mroczną.

„Na co czekamy? Rozwalmy mu tę jego pieprzoną świńską mordę!”

„Starsza szeregowa...” – zwraca się do kobiety. „Zamknąć się, kurwa, i czekać na rozkaz”.

„Doskonale. A ja zabijam zabójców”. (Wskaż swoją klatkę piersiową).

„Ja też jestem zabójcą”.

„Jesteś ciągającą cycka świnią...” – stwierdza i robi krok do przodu. „Pokażę ci, jak wygląda zabójca”.

„Co mówiłeś, Ruud?”

„...wypatroszę...”

Może tak będzie najlepiej. Jeśli nie będzie gadał zbyt wiele.

„Ruud? Ruud to zabójca...” – odpowiada opancerzona kobieta ze złośliwym uśmiechem. „Ruud »Zabójca« Hoenkloewen – on jest oszczędny w słowach”.