Rozmowa · Kortenaer

Po lewej słyszysz porucznika przeładowującego swoją broń.

„Rozniesiemy was na kawałki. Gówno mnie obchodzi, czy jesteście glinami”.

Nic nie mów. Skrzyżuj ręce na piersi.

„Ty...” – Kortenaer spogląda na ciebie swoimi przekrwionymi oczami.

„Też pewnie zginiesz... Chyba cię zabiję. Nie sądziłem, że jestem w stanie zabić glinę...”

Po lewej słyszysz porucznika przeładowującego swoją broń.

Nie, uspokaja się. Mogę z nim porozmawiać.

Nie możesz teraz tak rozumować, to jest poważna sprawa.

Tak, zaraz coś w nim pęknie!

O, zdecydowanie, zaraz coś w nim pęknie i kogoś zastrzeli.

„...ŚWINIOZJEB!” To jedyne słowo, które udaje ci się zrozumieć. To nie brzmi spokojnie.

„...ŚWINIOZJEB!” To jedyne słowo, które udaje ci się zrozumieć.

(Szepnij). „Ten wielki to ten przeklęty przywódca łamistrajków”.

„Jeśli rozpęta się strzelanina, to jego powinniśmy załatwić jako pierwszego” – kiwa głową.

Dobra strategia. Jest przywódcą.

„Nie zdążyliśmy. To jest...”

„...trybunał najemników” – kończy porucznik, kiwając głową.

„Co robimy?”

„Planuję nie dać się zabić” – kładzie rękę na swojej kaburze. „Ale musimy interweniować”.

Nie chce. Ale musi.

(Szepnij). „Ten wielki to najemnik spod bramy! Przywódca łamistrajków”.

(Szepnij). „Na razie stąd chodźmy”.

„Nie” – odpowiada zdecydowanie porucznik. „Musimy interweniować. Jeśli tego nie zrobimy, to może się źle skończyć...”

„Skończyła mi się cierpliwość, szmaciarzu” – w jego oczach widać gorączkowy błysk. „Pora na jebany dzień sądu”.

„Odłóż tę cholerną broń” – Titus zachowuje spokój. „Ucierpią ludzie. Musimy to przegadać, jasne?”

„ZAMKNIJ SIĘ!!! Nie wykręcisz się z tego gadaniem, zasrany szmaciarzu!”

To najemnik, który stał przy bramie! Jego pierś unosi się i opada pod ceramicznym napierśnikiem. Jego palce sięgają do kolby broni.

Coś jest z nim bardzo nie tak.

Nic nie mów.

„To nieporozumienie. Nie wydarzyło się jeszcze nic, czego nie dałoby się cofnąć. Możesz wrócić do swojego oddziału i zapomnieć o tym wszystkim”.

„Kipt jest miłosierna. Oszczędzi nas, jeśli tylko zapomnimy o naszym zamordowanym i upokorzonym dowódcy” – jej ton jest przerażająco beznamiętny. „Według mnie powinniśmy po prostu wszystkich zabić, Korty”.

„Wszyscy jesteście pijani, otrząśnijcie się!” – brzmi na bardzo pewną siebie. „Nie zastrzelicie siedmiu osób na środku ulicy. To nie jest miasto na pograniczu czy posterunek w dżungli”.

„Spokojnie, Lizzie...” – odpowiada niemal delikatnym głosem. „Ja się tym zajmę. Znam takich jak oni. Na pewno dojdziemy do jakiegoś pokojowego porozumienia. Co nie, chłopaki?”

Ma do czynienia z przygniatającą siłą ognia. I to wie.

„Pokojowe...” – wydaje się, że opancerzona postać łka.

„...gniazdko w twojej jamie brzusznej, jak małej, dzikiej myszy...” – słowa zamaskowanego mężczyzny są ledwo zrozumiałe, ale je słyszysz.

„Szlag, ona miała rację... To musi być trzeci najemnik...”

Ten trzeci jest z nich najniebezpieczniejszy. Potężnie uzbrojony.

Porucznik autentycznie obawia się o własne życie. Powinieneś z nim porozmawiać, zanim się tam wpakujesz.

„Cholera, trzeci... Jak mogliśmy przegapić coś takiego?” – pyta porucznik, wskazując na postać w hełmie.

„Szlag, jest ich troje... Miałem nadzieję, że będzie ich... mniej” – stwierdza porucznik, wskazując postać w hełmie.

Ten trzeci jest z nich najniebezpieczniejszy. Potężnie uzbrojony.

„Jest niebezpieczny...”

„Ćśśś...” – ucisza cię porucznik, unosząc lewą dłoń.

„Kim, co się tu dzieje?”

To przywódca łamistrajków. Jego pierś unosi się i opada pod ceramicznym napierśnikiem. Jego palce sięgają do kolby broni.

To WCIĄŻ nie koniec. On teraz cierpi. Gdzieś głęboko w tobie maleńkie komórki, z których się składasz, trwają. Ta podróż nie ma końca. Robi się tylko trudniejsza.

Kipt to pejoratywny termin używany wobec osób pochodzenia semeńskiego.