Kortenaer
Ty
Empatia
Półmroczność
Ruud Hoenkloewen
De Paule
Elizabeth
Retoryka
Ciało jako narzędzie
Przekonywanie
Opanowanie
Kim Kitsuragi
Encyklopedia
Czas reakcji
Percepcja (wzrok)
Matematyka wzrokowa
Glen
Wewnętrzne imperium
Próg bólu
Wytrzymałość
Władczość
Siła woliPercepcja (słuch)
Konceptualizacja
Garte, kierownik baru
Titus Hardie
Koordynacja oko-ręka
Savoir faire
Esprit de corpsPercepcja (węch)
Logika
Elektrochemia„Tak! Mów do mnie!” – porucznik uciska mocno twoją ranę. „Słyszysz mnie?! Nie odpływaj!”
Ale nie jesteś w stanie. To takie trudne. Twoje powieki robią się ciężkie, a dźwięki jeszcze bardziej odległe. I ogarnia cię chłód. Porucznik też jest gdzieś daleko od ciebie. Prawie zniknął... Wtem nagle! Wyczuwasz coś za nim...
Smukły biały cień górujący nad porucznikiem. Ktoś tam stoi – unosi pistolet i mierzy do niego. Porucznik tego nie widzi. Uciska twoją ranę obiema dłoniami...
To wystarczy. Nie ma miejsca na wahanie. Porucznik porusza się jak nagle zwolniona sprężyna. Bierze pistolet z twojej zakrwawionej ręki i strzela za siebie.
Słyszysz słaby krzyk – kobiety. Po chwili dźwięk znika, jakby ktoś wstrzymał odtwarzanie taśmy. Kobieta zniknęła. Zniknął też Kim. A po nich cały świat...
Nie. Daj mi wrócić do walki. Daj mi ocalić Kima.
Nie słucha cię. Jego ciało cię nie słucha. Boże, nie, on się nie rozpada. Zamiast tego puchnie. Z godziny na godzinę. Cierpi. Jęczy przez sen.
I gnije. I ktoś go dezynfekuje. Czuje w nozdrzach zapach leków, a w ustach ślinę. Pływa w środkach przeciwbólowych. Rzuca się w gorączkowym od ran śnie.
W tle słychać radio. Radio świata. I puszczane w nim słowa: Dzień dobry, Elizjum. Już wkrótce powrócisz do świata.
Chce ci się pić. Sięgnij po szklankę wody przy łóżku. Świat wciąż istnieje. Pośpij jeszcze...
Godziny zmieniają się w dni. Niedługo wstanie i znów weźmie na siebie ten kierat. Znowu! Znowu! W końcu wiemy, czym był ten piekielny silnik, niczym trębacz, za oknem...
Nie. To był on. To on jest silnikiem, nie widzisz tego? Nie zatrzymuje się ani na chwilę. Jest coraz gorzej.
To był on. To on jest silnikiem. Nie zatrzymuje się ani na chwilę. Jest coraz gorzej.
Do walki? Nie ma żadnej walki. Skończyła się – przegraliście. Tysiąc lat temu. Leżysz tu od zawsze. Spadaj dalej. Głębiej... Przejdź przez drzwi.
Oczywiście. Wiem, że chcesz. Wszyscy odchodzą, kiedy tylko nadarzy się okazja. No, spadaj dalej. Głębiej... Przejdź przez te drzwi.
Bracie, ty już byłeś duchem. Tam, na górze. Wrzeszczałeś razem z nimi wszystkimi. Straszyliście się nawzajem. Nawiedzaliście.
To żywi są duchami. Martwi milczą. Nie stukają oknami ani nie piszą krwią listów. To rzecz żywych. Zostaw ich już. Odpoczywaj.
To wystarczy. Nie ma miejsca na wahanie. Porucznik porusza się jak nagle zwolniona sprężyna. Bierze pistolet z twojej zakrwawionej ręki i strzela za siebie.
Słyszysz bolesny ryk. Krzyk agonii. Dźwięk znika, jakby ktoś wstrzymał odtwarzanie taśmy. Zniknęła też potężna postać. Zniknął też Kim. A po nich cały świat...
„Nie!” – krzyczysz. Twoje zakrwawione usta opuszczają słowa: „Za tobą!!!”, a oczy masz pełne lęku.
Nie ma miejsca na wahanie. Porucznik odwraca się i strzela, a jego ciało upada na twoje, pchnięte siłą odrzutu...
Słyszysz słaby krzyk – kobiety. Po chwili dźwięk znika, jakby ktoś wstrzymał odtwarzanie taśmy. Kobieta zniknęła. Zniknął też Kim. A po nich cały świat...
Nie ma miejsca na wahanie. Porucznik odwraca się i strzela, a jego ciało upada na twoje, pchnięte siłą odrzutu...
Słyszysz bolesny ryk. Krzyk agonii. Dźwięk znika, jakby ktoś wstrzymał odtwarzanie taśmy. Zniknęła też potężna postać. Zniknął też Kim. A po nich cały świat...
„Strzel... śmierć...” – słyszysz mamrotanie swoich zakrwawionych ust. Próbujesz dać mu swoją broń, żeby zrozumiał. Ale on nie rozumie. Nie patrzy ci w oczy i nie widzi płonącego w nich strachu.
Kręci głową, wciąż przykucnięty nad tobą. Słyszysz odległy strzał. Aksamitnie gładki. Na kurtce porucznika pojawia się czerwony okrąg. Szybko się powiększa.
Upada na ciebie jak poduszka. Okrywa cię zimny nylon i krew, po czym gasną światła. Wszystkie światła. Ostatnie, co słyszysz, to odgłos jego okularów lądujących na chodniku obok ciebie.
„Tam... za to...” – słyszysz mamrotanie swoich zakrwawionych ust, lecz on nie rozumie. Nie patrzy ci w oczy i nie widzi płonącego w nich strachu. Nie ufa ci.
Całkowita ciemność jeszcze nie zapadła. Gdy odchodzisz, ona jest przy tobie. Czujesz jak się porusza niczym wąż. A po chwili słyszysz odległy strzał. Aksamitnie gładki. Stłumiony.
Upada na ciebie duża poduszka. Zimny nylon i krew. Okrywa cię, po czym gasną światła. Wszystkie światła. I dźwięki. Świata. Znikają.
Całkowita ciemność jeszcze nie zapadła. Gdy odchodzisz, on jest przy tobie. Czujesz, jak się porusza. A po chwili słyszysz odległy strzał. Aksamitnie gładki. Stłumiony.
Cień górujący nad porucznikiem. Ktoś tam stoi – unosi pistolet i mierzy do niego. Porucznik tego nie widzi. Uciska twoją ranę obiema dłoniami...
„Jest takie czarne echo. Pachnie morelami i jest... zawsze obecne”.
„Zaczęłaby mnie znowu kochać, ale zadzwoniłem do niej i już nic z tego”.
„Tak! Mów do mnie!” – porucznik uciska mocno twoją ranę. „Nie odpływaj! Spójrz na mnie!”