Rozmowa · Odpiłowana latarnia uliczna

Przygląda ci się, jak mocujesz plakietkę na ulicznej latarni za pomocą przylepca, który umieścił na odwrocie. „Gotowe. Wspaniała robota”.

Wręcza ci plakietkę i przygląda się, jak mocujesz ją na ulicznej latarni za pomocą przylepca, który umieścił na odwrocie. „Gotowe. Wspaniała robota”.

„To musi na razie wystarczyć”.

(Weź go).

Wręcza ci kawałek tektury, na której zauważasz jakiś napis. „Proszę umieścić to na latarni, żeby ludzie wiedzieli, że należy do pana”.

(Poszukaj czegoś, czym mógłbyś się obronić).

Porucznik zauważa twoje ruchy i zdezorientowany patrzy ci w oczy.

Gdy właściciel sklepu prostuje się i wyłania spod lady, napinasz mięśnie. W jego dłoniach nie ma broni – ani nigdzie w pobliżu. Zamiast tego trzyma w nich kawałek tektury. „Proszę”.

Próbuje zadać ci cięcie tą ostrą krawędzią!

Bynajmniej. Po prostu to weź.

„Proszę z tym uważać, jest ostre!”

„Zapewniam, że nie jest” – oznajmia, przesuwając palcem po krawędzi. „Widzi pan? Żadnego zadraśnięcia. Proszę to wziąć i przyczepić do ulicznej latarni. Dzięki temu ludzie będą wiedzieli, że należy do pana”.

„Uf”. (Rozluźnij się). „Myślałem, że sięga pan po broń”.

„Och, to nic w tym stylu” – jest zupełnie niewzruszony twoimi słowami. „To tylko plakietka wskazująca pana jako właściciela ulicznej latarni. Proszę umieścić ją na niej, aby lidzie wiedzieli, że należy do pana”.

(Połóż dłoń na pistolecie).

„Hej! Gdzie się pan podział?”

„W takim razie poproszę swoje akcję z powrotem”.

„Ale... dlaczego? Do wspaniała latarnia. Poza tym...” – wskazuje znak wiszący na jego budce. „Nie przyjmujemy zwrotów ani nie wymieniamy przedmiotów zakupionych w tym lombardzie”.

„Jakie to uczucie być akcjonariuszem?”

„Dobrze. Ale nie zamierzam trzymać ich długo” – stwierdza, obdarzając cię wymuszonym uśmiechem. „Muszę spłacić długi”.

„Dobrze. Ale nie zamierzam trzymać ich długo” – stwierdza, obdarzając cię wymuszonym uśmiechem.

„Ma pan zaplanowane jakieś duże zakupy, co?”

„Powiedzmy, że mam pewne bardzo zaległe sprawy, które wymagają uregulowania”.

„Nic bardziej nie rozluźnia niż dobra transakcja, co?” (Poruszaj ramionami).

Nie do końca rozumie twoje słowa. „Och... jasne” – próbuje powtórzyć twój rotacyjny ruch ramionami, ale ostatecznie po prostu nimi wzrusza.

„Co pan powie na jedną dwudziestą?”

„Hmm... To rozsądna oferta” – odpowiada, chwytając się za brodę, aby sprawić wrażenie, że jego słowa są głęboko przemyślane.

To wszystko na pokaz. Jest już zdecydowany.

Ta poza! Ta moc! O tak, przeciągnij ten moment, złap publikę jak na haczyk, kochanie. Zobacz, czy pęknie pod ciężarem tego suspensu.

„W porządku, umowa stoi. Uliczna latarnia jest pańska” – jego ramiona rozluźniają się, jakby zdjęto z nich ogromny ciężar. „Interesy z panem to sama przyjemność”.

„Nie mogę dać więcej niż kilka udziałów”.

Przełyka ślinę. „To... za mało”.

„Bierze pan albo nie. Mnie obojętne”.

„W takim razie zapomnijmy o tym. Dostanę za tę latarnię więcej w gotówce. Chyba że chce pan zmienić zdanie?”

„Niech pan posłucha – powiedziano mi, że te akcje w ciągu pięciu lat podwoją swoją wartość”.

„Ale ja chce je sprzedać teraz” – stwierdza, lekko przechylając głowę na bok, aby rozważyć tę nową informację.

A może zwróciło jego uwagę jakieś inne lśniące na suficie światło? Trudno stwierdzić.

„W porządku, niech będzie. To będzie musiało wystarczyć” – jego ramiona rozluźniają się nieznacznie. „Uliczna latarnia jest pańska”.

„Muszę trochę to jeszcze przetrawić”. (Cofnij się).

„Oczywiście, panie władzo” – w jego głosie słychać cień niepokoju. „Decyzja należy do pana”.

„To może porozmawiamy o tej transakcji, jeśli zadowolą pana akcje?” (Zacznij kombinować).

„Bardzo mnie zadowalają. Jak już mówiłem, ta uliczna latarnia została wyceniona na 700 reáli. Proszę zdecydować, ile dostanę za to pańskich akcji”.

Możliwie mało. Akcje sprzedaje się tylko wtedy, kiedy można dostać za nie coś o większej wartości. To towar klasy premium. MYŚL JAK WIELKI BIZNES!

Wie, czego chce, ale nie zamierza ci tego zdradzić. Znać po nim doświadczonego kupca – całe dnie albo i tygodnie umie targować się o drobne kwoty.

Jedna dwudziesta twoich akcji to rozsądna propozycja. Bardzo elegancko podzielny ułamek.

Kilka dodatkowych akcji bardzo pomogłoby mu wyjść z długów. Zasługuje na chwilę wytchnienia.

Coś w nim drgnęło, kiedy zobaczył te akcje. Potrzebuje ich tak wielu, jak to możliwe. Nawet jeśli głośno tego nie przyzna.

„Bardzo mnie zadowalają. Ta uliczna latarnia została wyceniona na 700 reáli. Proszę zdecydować, ile dostanę za to pańskich akcji”.

Nie masz więcej pytań w sprawie latarni. [Odejdź].

„Czy to latarnia uliczna?”

„Zgadza się, panie władzo. Jak pan widzi, jest w doskonałym stanie”.

Mówi spokojnie, lecz ostrożnie, miarowo. Chce, żebyś wiedział, że nie ma nic do ukrycia.

„Ile za tę latarnię?”

„Siedemset reáli. To okazja, jeśli wolno mi zauważyć”.

Okazja? To żadna okazja! Próbuje cię nakłonić do kupna śmiecia!

„Nawet biorąc pod uwagę ryzyko zdobycia takiej latarni, to chyba dosyć drogo...”

„Chodzi też o modyfikację okablowania. Ale najważniejsza transformacja to umieszczenie latarni wśród zwykłych wewnętrznych lamp, co wpłynęło na jej pole morfologiczne. Latarnia stała się odpowiednia do użytku we wnętrzach budynków zaledwie kilka dni temu”.

„Rozum panu odjęło? Przecież można taką znaleźć na każdym rogu!”

„Ta latarnia została poddana trzem transformacjom i każda z nich – zarówno mała, jak i duża – to koszt powiększający cenę” – opiera łokcie na ladzie i przysuwa twarz do szyby.

Latarnia została usunięta, zmodyfikowano też jej okablowanie. To dwie transformacje. A trzecia?