Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Moja sytuacja finansowa jest świetna! Supergwiazdy nie miewają problemów z pieniędzmi!”

„Oczywiście. Ale sytuacja finansowa nigdy nie jest tak dobra, by nie mogła być lepsza, prawda?”

Nie uważa tak naprawdę, że jesteś supergwiazdą ani że jesteś zamożny. Podchwycił twoją narrację, bo tak jest szybciej.

„Jestem pewny, że uda ci się sprzedać tu jakieś drobiazgi. Rozejrzyj się” – wskazuje głową stół zastawiony bibelotami. „Właściciel zdaje się mieć eklektyczny gust”.

Eklektyczny gust? To sklep pełen kradzionego towaru. Wrzód na ciele społeczeństwa!

„A może moglibyśmy zamknąć to miejsce? To wszystko jest ewidentnie kradzione”.

„Wręcz przeciwnie – naszym obowiązkiem jest wspieranie lokalnej ekonomii”.

Nie powinniśmy wtrącać się w to, jak się tutaj załatwia sprawy – uważa. Zresztą i tak nie mamy ku temu zbytnio środków.

„Mhm. Zamierzam wykaraskać się z kłopotów przedsiębiorczością. Mam wielką wizję”.

„Jasne. Czemu nie?” – nie wygląda na to, by wierzył w tę wizję.

(Obniż głos). „Zdajesz sobie sprawę, że tu jest cała masa skradzionego towaru?”

„Nie możemy karać ludzi, których powinniśmy chronić, za łamanie praw, o których istnieniu nawet nie wiedzą”.

„Źle mnie zrozumiałeś. Uważam, że to czadowe i gangstersko wypasione, że sprzedaje kradziony towar”.

„Nie zapędzałbym się tak daleko, ale...” – wzrusza ramionami. „Czemu nie?”

„Och... Tak, rozumiem, o co ci chodzi. Powinniśmy w takim razie odpuścić i może nawet nieco zarobić?”

„Nasze śledztwo na pewno zyskałoby, gdybyś nie miał problemów z gotówką”.

Boli go, że musi patrzeć, jak inny funkcjonariusz nie może związać końca z końcem, i nie jest w stanie pomóc. Chce ci to w ten sposób wynagrodzić.

„Nie powinniśmy przynajmniej zapytać, skąd się wzięły niektóre z tych rzeczy?”

„Antagonizowanie ludzi, których możemy wkrótce przesłuchiwać, nie przysłużyłoby się naszemu śledztwu”.

„Nasze śledztwo na pewno zyskałoby” – dodaje łagodniejszym głosem, spoglądając w bok – „gdybyś nie miał problemów z gotówką”.

„To prawda. Istnieją w naszym systemie społecznym inherentne niegodziwości, z którymi ja – my wszyscy – musimy sobie radzić”.

Kiwa głową. „Śmiało – wspieraj tę oddolną inicjatywę”.

„Moja sytuacja finansowa to nie twoja sprawa”.

„Interesuje mnie jedynie doprowadzenie naszego śledztwa do końca”.

Jest nieco urażony, że jego koleżeńskie zachowanie nie zostało docenione, nie zdradza tego jednak swoją postawą.

„Jak to?”

„Jestem pewny, że uda ci się sprzedać tu jakieś drobiazgi” – wskazuje głową stół zastawiony bibelotami. „Właściciel zdaje się mieć eklektyczny gust”.

„W pełni sobie zasłużyłem na próby, jakim poddał mnie los”.

„Możliwe, ale nie ma potrzeby, abyś dodatkowo karał sam siebie”.

Nie czuje się dobrze, udzielając ci w ten sposób rad, jest jednak szczerze zainteresowany twoim dobrostanem.

„Fortuny tu nie zarobię, ale gdzieś trzeba zacząć, tu będzie chyba nieźle”.

„Swoje już przeżyłem – spanie na ławkach w parku, zjadanie resztek...”

Spogląda na ciebie z powagą. „Funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej nie może żyć w ten sposób. Nie będziemy w stanie doprowadzić tego śledztwa do końca, jeśli będziesz tak żył”.

W tonie porucznika nie pobrzmiewa ani odrobina frustracji. Troska za to – owszem.