Rozmowa · Balkonowy palacz

„Żandarmie! Znalazł mnie pan” – młody mężczyzna z balkonu uśmiecha się do ciebie szeroko, po czym zaciąga się papierosowym dymem.

Jego szczupła sylwetka odcina się na tle miejskich świateł. Odległe ulice i autostrady błyszczą niczym diamenty...

Panuje tu piątkowa atmosfera. Wydaje się być dzisiaj w dobrym nastroju.

A jego koszula wciąż jest rozpięta.

„Znalazłem ukryty pod kamieniem klucz. Należał do ciebie?” (Pokaż mu klucz).

„Tak. Od czasu do czasu używają go moi przyjaciele, aby mnie odwiedzać” – gdy na ciebie patrzy, w jego oczach pojawia się jakiś błysk.

„Więc jest tu pan po to, aby wszystko naprawić?”

„Tak, taki jest mój cel”.

„Pięknie” – powtarza. Światło pobliskiej lampy ulicznej rzuca cienie na jego podbródek, uwydatniając smukłe kości policzkowe.

„Mam dla pana dobre wieści. Mój niedzielny przyjaciel odwiedza mnie dzisiejszej nocy. Opowiedziałem mu o panu i chciałby się z panem spotkać. Proszę wejść, już na pana czeka” – oznajmia, wskazując skinieniem głowy drzwi mieszkania numer 28.

„Swoją drogą, bardzo podoba mi się ten widok”. (Wskaż miejską panoramę).

„Mhm... To dlatego wybrałem to miejsce” – spogląda w dal, a rozżarzona końcówka jego papierosa świeci w ciemności. „Martinaise jest wyjątkowe, prawda?”

„Chwila, nagle coś ci się podoba?” – szepcze do ciebie porucznik, kręcąc głową.

„Czy dzisiaj jest piątek? Czuję się, jakby był piątek”.

„Rzeczywiście, ma się wrażenie, jakby był koniec tygodnia. Magiczny widok – biały śnieg na czarnym tle...”

„Rzeczywiście, ma się wrażenie, jakby był koniec tygodnia. Taka łagodna pogoda...”

„Nawet deszcz jest przyjemny” – wychyla się za balustradę i wyciąga rękę, aby poczuć krople deszczu.

„Dobrze, porozmawiam z nim, ale najpierw chcę porozmawiać z tobą. Mam masę pytań”. (Przejdź dalej).

„To miłe, ale ja nie mam panu nic do powiedzenia. To mojego przyjaciela pan szuka, a nie mnie”.

Ponownie zaciąga się dymem ze swojego papierosa bez filtra i rozgląda się. Robi się ciemno i sąsiednie okna rozświetlają się jedno po drugim.

Na dole kot przechodzi przez podwórze i znika w gąszczu krzaka.

„Poza tym muszę już iść”.

Znowu zostawi cię samego. To smutne.

Coś ci mówi, że nigdy już nie porozmawiasz z tak niesamowitą albo tajemniczą osobą jak on.

„Ale dopiero co znowu cię znalazłem!”

„Proszę tylko spojrzeć...” – wskazuje dłonią w kierunku odległych autostrad prowadzących do złotej La Delty. „Mamy piękną noc. Kto siedzi w domu w noc taką jak ta?”

Ma rację, tylko przegrywy chodzą wcześnie spać. Czas na randkę z wódą!

Mężczyzna w butach na obcasie wytacza się z piwnicznego klubu – muzyka tłucze się echem po całej dzielnicy. Jest zimno. Kiedy chemikalia docierają do jego układu nerwowego, zaczynają wstrząsać nim tysiące dreszczy.

„Tylko jeśli obiecasz, że jeszcze porozmawiamy. To ważne”.

Kącik ust porucznika drży lekko, gdy wypowiadasz te słowa.

To śmiech!

„Porozmawiamy” – zapewnia cię palacz, przeczesując palcami włosy. „Ale nie dzisiejszej nocy”.

„Proszę na siebie uważać, dobrze?” – prosi z kolejnym rozbrajającym uśmiechem, po czym znika w ciemności.

I znowu zniknął. Widać staje się to już jego znakiem rozpoznawczym.

„Jest pod pewnymi względami tak inny, że aż ciężko to nazwać...”

„Inny, oczywiście”.

„Jest coś tak tajemniczego w tym, jak mówi i jak się porusza...”

„Coś tak tajemniczego w tym, jak mówi...” – odpowiada porucznik i mruży oczy, próbując powstrzymać śmiech.

„Bardzo tajemniczego”.

„Bardzo”.

„...”

Ledwo trzyma się w garści. Niewiele więcej może zrobić, żeby nie wybuchnąć śmiechem.

„Daj spokój, detektywie. Ruszajmy – mamy do przesłuchania potencjalnego świadka – »jego niedzielnego przyjaciela«, pamiętasz?” – pyta, wskazując skinieniem głowy znajdujące się przed tobą drzwi mieszkania.

„Jego koszula. Czemu zawsze jest rozpięta?”

„Jego koszula...” – odpowiada porucznik i mruży oczy, próbując powstrzymać śmiech.

„Jego koszula”.

„Jego koszula...”

Próbuje rzucić się na główkę w odmęty tajemnic jego koszuli!

„Jego koszula... Nie, nie wiem, dlaczego jego koszula jest zawsze rozpięta” – jego usta drżą, jakby próbował się przed czymś powstrzymać.

„Ładnie pachnie. Czemu, u licha, tak ładnie pachnie?”

„Ładnie pachnie...” – odpowiada porucznik i mruży oczy, próbując powstrzymać śmiech.

„To dziwne, nie?”

„Ładnie pachnie i to jest dziwne”.

„Jest świetnym słuchaczem, dobrze mi się z nim rozmawiało”.

„Dobrze ci się z nim rozmawiało...” – odpowiada porucznik i mruży oczy, próbując powstrzymać śmiech.

„Poczułem się dzięki temu wyjątkowy”.

„Poczułeś się dzięki temu wyjątkowy...”

„Chodźmy, Kim. Musimy przesłuchać jego niedzielnego przyjaciela”. [Odejdź].

„Idź przodem” – odpowiada porucznik, wskazując skinieniem głowy znajdujące się przed tobą drzwi mieszkania.

„Zawsze odchodzi. Czemu on zawsze odchodzi, Kim?”