Rozmowa · Scena do karaoke

Scena jest gotowa na twój występ. Zdaje się... milcząca. Czujesz, jak deski skrzypią ci pod nogami.

Nagle kręci ci się trochę w głowie. Chwiejesz się na nogach.

„Jesteś gotowy na swój... występ? Daj znać, kiedy mam włączyć karuzelę karaoke”.

Rozejrzyj się najpierw po pomieszczeniu.

Wciąż jest wcześnie. Mdłe światło dzienne rozjaśnia salę jadalną. Stoliki zostały wytarte na błysk; czekają na klientów...

Ktoś robi w kuchni kawę, ale poza tym to w zasadzie nikogo tu nie ma. Chyba o wiele lepiej byłoby wystąpić wieczorem, co?

Tak. Zawsze możesz to zrobić wieczorem. Przy wielu ludziach będzie mniej strasznie.

Jest tu trochę ludzi, ale ogólnie rzecz biorąc, lokal wciąż pogrążony jest w popołudniowym śnie. Tłumów nie ma. Lepiej byłoby chyba wystąpić wieczorem, co? No, ale wybór należy do ciebie...

Lokal jest pełen, gwarno w nim od głosów. Nikt nie zwraca na ciebie uwagi, ale i tak czujesz, jak miękną ci nogi. Dobra, teraz kilka osób patrzy! Tym gorzej...

Pocisz się...

Kompletnie im się nie spodoba.

Tylko... pamiętaj, żeby się poruszać, dobra? Nie bądź sztywniakiem.

Sala zdążyła już opustoszeć. Nawet kuchnia jest zamknięta, ktoś zgasił część świateł. Może zrobienie tego w takiej ciemności to dobry pomysł? Tuż przed zamknięciem...

„Jestem gotów, Garte. Włącz muzykę”.

Powietrze jest aż ciężkie od wyczekiwania.

Zaczyna grać muzyka, ktoś przygasza światło... No dobra. To jedziemy...

„Często tam bywałem – w kościele, jak pielgrzym. Większym niegdyś, dziś w Saint-Saëns najmniejszym. Strumień mnie kołysał, mgła była okryciem u siedmiu sióstr tam, na klifu szczycie. Często tam siadałem, by w ogrodzie gościć. Z radością kroczyłem pośród dróg przeszłości. Lecz teraz zostałaś tam sama, moja ukochana”.

W pomieszczeniu rozlega się leniwy aplauz. Czujesz, jak trzęsą ci się ręce – powraca ci świadomość własnego ciała.

„Nie chcę dedykować tej piosenki nikomu. Zaśpiewałem ją dla siebie”.

Mikrofon wzmacnia twój głos w niekomfortowy dla ciebie sposób. Ktoś pokasłuje. Większość ludzi wróciła już do przerwanej rozmowy.

„Dobrze, dobrze” – wtrąca się kierownik, aby przerwać tę chwilę. „Załatwione? Chciałbym odłączyć już mikrofon”.

Jakieś ostatnie słowa?

[Nic nie mów. Odejdź w enigmatycznym milczeniu].

„To był dla mnie zaszczyt”. [Ukłoń się i odejdź].

„Przyjdzie wieczór, uszyjemy biały żagiel! Robotnicy całego świata, łączcie się!” [Odejdź].

[Zrób palce z pistoletów, strzel nimi w powietrze i odejdź].

„Dziękuję, Martinaise”. [Odejdź].

„Chcę zadedykować tę piosenkę osobie, która napisała mi ten list. Wciąż cię kocham. Wielkie dzięki, mendo”.

„Chcę zadedykować tę piosenkę Garte'owi za to, że pozwolił mi ją zaśpiewać. Wszystko to gówno, Garte”.

„No tak, cóż...” – odpowiada, nie mogąc znaleźć odpowiednich słów. Twoja dedykacja go zaskoczyła. „Wykonuję tylko swoje obowiązki. To wszystko”.

„Ale... ee... skończyłeś już? Mogę odłączyć mikrofon? Chciałbym odłączyć mikrofon” – nie może się doczekać, aby wszystko wróciło do normy.

„Chcę zadedykować tę piosenkę Kontaktowemu Mike'owi. Wszyscy inni są do dupy”.

Dziękuję ci, gadzi mózgu.

W głębi, skąd dobiegał głos, jest już tylko cisza. Wycofał się, by powracać do ciebie jedynie w snach i koszmarach.

Gość naprawdę ci w tym pomógł.

„Chcę zadedykować tę piosenkę szarej nicości, która pochłonie ten świat”.

„Chcę zadedykować tę piosenkę mojemu partnerowi, Kimowi, choć w tej chwili go tu nie ma”.

Porucznik milczy, ale tuż przed odwróceniem się posyła ci przelotny uśmiech.

Nie posiada funkcji rumienienia się, ale gdyby ją posiadał, to by się zarumienił.

„Chcę zadedykować tę piosenkę MOR-owi. Nie zwalniajcie mnie, proszę”.

Porucznik milczy, ale uśmiecha się smutno.

„Często tam bywałem – w kościele, jak pielgrzym. Większym niegdyś, dziś w Saint-Saëns najmniejszym. Strumień mnie kołysał, mgła była okryciem u siedmiu sióstr tam, na klifu szczycie. Często tam siadałem, by w ogrodzie gościć. Z radością kroczyłem pośród dróg przeszłości. Lecz teraz zostałaś tam sama, moja ukochana”.

Powietrze jest aż ciężkie od wyczekiwania.

Szpula z kliknięciem zaczepia się w magnetofonie. Po chwili rozlega się muzyka...

„Często tam bywałem – w kościele, jak pielgrzym. Większym niegdyś, dziś w Saint-Saëns najmniejszym. Strumień mnie kołysał, mgła była okryciem u siedmiu sióstr tam, na klifu szczycie. Często tam siadałem, by w ogrodzie gościć. Z radością kroczyłem pośród dróg przeszłości. Lecz teraz zostałaś tam sama, moja ukochana”.

W niemal pustym barze pobrzmiewa niezbyt gromki aplauz. To Garte. „Nieźle” – kwituje, kiwając głową.

„Tak. Całkiem nieźle” – dołącza do niego porucznik. Czujesz, jak ręce zaczynają ci drżeć, gdy odzyskujesz świadomość swego ciała.

Dziękuję ci, starożytny gadzi mózgu.

Brak odpowiedzi. W głębi, skąd dobiegał głos, jest już tylko cisza. Wycofał się w zakamarki twego umysłu, by powracać do ciebie jedynie w snach i koszmarach.

„Życie to jebany żart”.

„Jasne. Tak. To ja odłączę mikrofon, żebyś mógł już zejść ze sceny”.

„Dziękuję. Niepotrzebne mi tłumy, wystarczą przyjaciele”.

„Dziękuję, że to wytrzymaliście. Wrócę już może do pracy”.

„Ee... Tak. To ja odłączę już mikrofon, w porządku?” – pyta, po czym odłącza go.

„Często tam bywałem – w kościele, jak pielgrzym. Większym niegdyś, dziś w Saint-Saëns najmniejszym. Strumień mnie kołysał, mgła była okryciem u siedmiu sióstr tam, na klifu szczycie. Często tam siadałem, by w ogrodzie gościć. Z radością kroczyłem pośród dróg przeszłości. Lecz teraz zostałaś tam sama, moja ukochana”.

Powietrze jest aż ciężkie od wyczekiwania.

Zaczyna grać muzyka, ktoś przygasza światło. Nagle czujesz w gardle gulę...

„Często tam bywałem – w kościele, jak pielgrzym. Większym niegdyś, dziś w Saint-Saëns najmniejszym. Strumień mnie kołysał, mgła była okryciem u siedmiu sióstr tam, na klifu szczycie. Często tam siadałem, by w ogrodzie gościć. Z radością kroczyłem pośród dróg przeszłości. Lecz teraz zostałaś tam sama, moja ukochana”.

Słyszysz to? Najbardziej żałosny aplauz świata, Harry. Pełen politowania. Nikomu się nie spodobałeś.

„Pierdolcie się! Dałem z siebie wszystko. Dałem WSZYSTKO, a wy na to SRACIE?!”