Rozmowa · Dziennik Ruby

Powinieneś to wszystko pokazać porucznikowi. Zobaczyć, co on o tym sądzi.

„Nawet jeśli stąd zniknę (o ile zniknę żywa) – to co dalej? Upozorowanie linczu to przestępstwo, nawet jeśli nie oskarżą mnie dodatkowo o morderstwo. Uciekać aż do śmierci? Nie tak wyobrażam sobie życie w drodze. Kurde, a tak czekałam na zwycięstwo”.

A jest coś o... La Pucie Madre?

O ile dobrze widzisz, imię to nigdzie się nie pojawia.

Co w tym dziwnego? Ty zdecydowałbyś się pisać o La Pucie Madre w swoim dzienniku? Dostrzegasz jednak literę M. Od La Puta Madre? Pojawia się we wpisach z 9 i 15 marca.

Nie teraz.

Przeczytaj najpierw wpis z 9 marca.

„Świetnie. Peon M przyjeżdża do miasta, ma pewnie zająć się sprawą linczu, ale też – czuję to w kościach – wpakować mi wreszcie kulę w łeb. Jak będę drzemać w ciężarówce albo zrobię sobie przerwę na fajka... No, ale nie zamierzam tu tkwić tylko po to, żeby skręcić sobie kark od ciągłego oglądania się za siebie”.

„Z drugiej strony, czy nie właśnie to robię cały czas, od kiedy miałam ten telefon?”

„Telefon”? M zadzwonił do niej osobiście? Czemu?

Wszystko wydarzyło się dokładnie tak, jak się obawiała. Tyle że to nie ty ją zastrzeliłeś.

Masz w sobie coś, czego było trzeba, aby ją zabić. Przynajmniej w sensie fizycznym. Mógłbyś pociągnąć za spust, gdybyś musiał.

To nie ja. Ja nie zrobiłbym czegoś takiego.

Może to dawny ty? A może była po prostu paranoiczką...

Nie, nawet dawny ty. Żaden ty by tego nie zrobił.

Przeczytaj wpis z 12 marca.

„Tkwię już tutaj od trzech dni. Nawykłam do samotności i w ogóle, ale... nie wiem nawet, kiedy będę mogła się stąd zabrać. I czy nikt na mnie nie doniesie. Oczywiście, że ktoś doniesie. Za punkt honoru obrałam sobie szukać w ludziach tego, co najlepsze (jak na przykład w chłopakach), ale doświadczenie mówi mi, że...”

„Czy M naprawdę czuł się przeze mnie zdradzony? Byłam zagrożona – a musiał wiedzieć, że jeśli zaczynasz grozić ludziom, będą próbowali się chronić. Nawet ja to wiem. Przede wszystkim zastosują środki ekonomiczne. W końcu z czegoś trzeba żyć. Nadal słyszę jego głos w słuchawce. Czuję smak plastiku...”

Wpis urywa się nagle.

Ten telefon był grzecznością. Musiał naprawdę wysoko ją cenić, skoro postanowił osobiście ją poinformować, że wie o jej zamiarze handlowania narkotykami dla konkurencji.

To musiała być nie lada rozmowa.

Nie, nie mógłbym.

Tak, mógłbyś. Pociągnąłbyś za niego raz, drugi, trzeci... i patrzył, jak pada na ziemię.

Nie, przestań... On by tego nie zrobił.

Co za zbieg okoliczności...

Zbieg okoliczności? Jesteś pewien? A co jeśli La Puta Madre potajemnie manipuluje tobą w czasie tego śledztwa? Co, jeśli celowo wymazał ci pamięć?

Celowo? To dosyć wydumane.

Nie przeszkadza mi ta myśl.

To dobre, pragmatyczne podejście.

A więc miałeś ją znaleźć, nawet niezależnie od śledztwa? Na żądanie M? Nie, nie zrobiłbyś czegoś takiego. To musi być pomyłka.

Ale tego nie zrobiłeś. Powinieneś był strzelić jej w głowę.

Czy ja jestem pewien, że to pomyłka? Popatrz tylko na mnie.

Jak byś nie wyglądał, nie czujesz się jak zabójca na zlecenie.

Powinienem jak jasna cholera.

Teraz już na to za późno, assassino grande! Lepiej zacznij mieć oczy dookoła głowy.

To zbieg okoliczności. Nie zbrukałbym się zabijaniem ludzi dla szefa gangu.

Myśl ta uspokaja twoje nerwy. Dziennik przestaje ci się trząść w dłoni.

„Ani słowa o La Pucie Madre...”

„A ten cały M?” – wskazuje stronę, na którą patrzysz. „Czy to może być La Puta Madre? O tu. 9 i 15 marca”.

Czego dotyczą wykresy?

Ezoterycznej technologii radiowej. Najnowsze dotyczą zapewne kompresora szerokości: szkice, obliczenia dotyczące dystansu i gęstości. Dostrzegasz znajomy, spiralny kształt.

(Spójrz jeszcze raz na okładkę).

„Dobrze, że uciekła w pośpiechu. Możemy się z tego wiele dowiedzieć...”

Przyjrzyj się charakterowi pisma.

Duża kursywa kogoś piszącego szybko i pewnie.

Może nawet zbyt pewnie – wiele zdań, a nawet całych akapitów jest wykreślonych i poznaczonych zapisanymi na marginesach i nad liniami poprawkami.

Przekartkuj dziennik jeszcze raz.

Gruby dziennik. Okładka jest zniszczona tak, jakby ktoś nosił go kiedyś w tylnej kieszeni spodni.

Odwiń pasek. (Przejdź dalej).

Dziennik się otwiera. Około dwie trzecie z jego liniowanych kartek jest zapisanych.

Przyjrzyj się okładce.

Zrobiono ją ze skóry licowej. W lewym dolnym rogu tylnej okładki wytłoczona jest nazwa marki: SCHNELLER.

Schneller to marka papiernicza z Gottwaldu ceniona przez architektów i inżynierów.

Miała dobry gust i musiała poważnie traktować wszystko, co tu zapisywała.

Ma dobry gust i musiała poważnie traktować wszystko, co tu zapisywała.

Był dla niej ważny. Kiedy jeszcze do niej należał.