„Chwila...” – słyszysz, jak przeszukuje jakieś dokumenty.

„Chwila...” – słyszysz, jak przeszukuje jakieś dokumenty.

„Czy mogę prosić o opis zwłok? Wiek, płeć, przyczyna zgonu?”

„Niezidentyfikowany mężczyzna w średnim wieku. Wzrost 170-175 centymetrów, ciemne włosy, średniej budowy. Wygląda na to, że się pośliznął, wpadł w dziurę w promenadzie i uderzył głową o metalową ławkę”.

„Podejrzewamy, że gdy upadł, był pod wpływem alkoholu – wokół niego leżą puste butelki, a na koszuli widać ślady wymiocin”.

„Jakieś ślady przemocy?”

„Możemy mieć do czynienia z szalejącym seryjnym mordercą”.

„Seryjny morderca” – słyszysz, że przestała stukać w klawiaturę. „Funkcjonariuszu, sugerujesz, że to może mieć związek ze sprawą, nad którą pracujecie?”

„Nie” – wtrąca się porucznik. „Nie ma dowodów, które wskazywałyby na to, że ten mężczyzna miał jakiś związek z linczem – ani że mamy do czynienia z seryjnym mordercą”.

„To mi wygląda na zwykły wypadek, Alice. Polowa autopsja nie jest konieczna”.

„Polowa autopsja nie jest konieczna...” – powtarza.

Słyszysz w tle, jak szybko zapisuje informacje na maszynie.

„Co z rzeczami, które miał przy sobie? Czy przeszukano jego ubrania?”

„Miał na sobie buty, spodnie i starą skórzaną kurtkę z jasnoniebieską podszewką. W jego kieszeni znalazłem kartę biblioteczną”.

„Jakieś informacje na karcie bibliotecznej?”

„Wydała ją Centralna Biblioteka Publiczna w Jamrock. Należy do kogoś imieniem Billie Méjean”.

„Dobrze, wygląda to na trop”.

„Zajmiecie się tą sprawą z porucznikiem Kitsuragim, czy mam przekazać ją komuś innemu?”

„Weźmiemy tę sprawę”.

„Przypisałam tę sprawę porucznikowi Kimowi Kitsuragiemu. Proszę sprawdzić trop karty bibliotecznej, aby ustalić tożsamość ofiary. Wyślemy kogoś, kto przewiezie zwłoki do kostnicy”.

„To wszystko. Dziękuję za zgłoszenie. Czy mogę w czymś jeszcze pomóc?”

„Przekaż ją komuś innemu, Alice – mamy pełne ręce roboty”.

„Świetnie, tak zrobię. Proszę nie przejmować się już tą sprawą, wyślemy funkcjonariuszy, którzy zajmą się zwłokami”.

„To wszystko. Dziękuję za zgłoszenie. Czy mogę w czymś jeszcze pomóc?”

„Przypisz, proszę, tę sprawę komu innemu”.

„Jeszcze się jej nie przyjrzałem”.

Słyszysz jej westchnięcie.

Jakie to nieprofesjonalne z twojej strony... Szkoda!

„Tak”.

„Rozumiem”. Cisza. „Funkcjonariuszu, powinieneś omówić to z porucznikiem Kitsuragim, skoro jest to wasze wspólne śledztwo”.

„Nie”.

„Nie? Więc to jakiś inny seryjny morderca?” – na pytania odpowiada jej cisza. „Rozumiem”.

„Co z rzeczami, które miał przy sobie? Czy przeszukano jego ubrania?” – kontynuuje, jakby nic się nie stało.

„Właściwie to nieważne. Nie ma żadnego seryjnego mordercy, zmyśliłem to”.

„To było zmyślone?” – zapada cisza. „Rozumiem”.

„Nie, zdaje się, że to był wypadek”.

„Ktoś mógł go... popchnąć?”

„Czy przeprowadzono polową autopsję?”

„Nie, to nadal tylko hipoteza”.

„To mi wygląda na wypadek, Alice” – wtrąca się porucznik. „Ale będą to musieli potwierdzić w kostnicy”.

„Niezidentyfikowany mężczyzna w średnim wieku. Wygląda na to, że się pośliznął, wpadł w dziurę w promenadzie i uderzył głową o metalową ławkę”.

„Mężczyzna mierzy 173 cm wzrostu, tęgi, ciemne włosy i wąsy. Podejrzewamy, że gdy się poślizgnął, był pod wpływem alkoholu – wokół niego leżą puste butelki, a na koszuli widać ślady wymiocin”.