„Tak. Wymagało to perswazji, ale mam nazwisko najemnika i kilka szczegółów…

„Tak. Wymagało to perswazji, ale mam nazwisko najemnika i kilka szczegółów biograficznych. Kontynuować?”

Porucznik pochyla się, by lepiej słyszeć. W ręku ma swój notatnik.

„Świat wkrótce się skończy”.

„W porządku” – odpowiada bez cienia niepokoju. „Czy to oznacza, że mogę kontynuować?”

„Kontynuuj śmiało, dziecinko!”

„Właścicielem tego pancerza jest oranjeski obywatel, Ellis Kortenaer – E-L-L-I-S K-O-R-T-E-N-A-E-R. Data urodzenia nieznana. 28 lutego 9 roku trafił do oddziału opieki neonatologicznej hrabstwa Lelystad”.

„Oddziału opieki neonatologicznej?”

„Znaleziono go jako noworodka w prasie do liści w pobliżu opuszczonej farmy. Spędził cztery miesiące na oddziale neonatologicznym – najwyraźniej przeżył – i w wieku dwóch lat został umieszczony w rodzinie zastępczej”.

Jak twierdzi Klaasje, Lely mówił, że jego prawdziwe imię nie było tak naprawdę jego. Może dlatego, że nie wychowywali go rodzice?

Joyce mówiła, że na zabitego mówiono Lely. Musiał to sobie wywieść od Lelystad, nazwy hrabstwa.

„Oto, co wie o nim MOP: został wychowany przez rodzinę zastępczą, w wieku 17 lat rozpoczął naukę w Akademii Wojskowej Ijsbrand w Vredefort, a następnie służył w oranjeskiej armii aż do zwolnienia z honorami w 41 roku – na rok przed wybuchem konfliktu semeńskiego”.

„Później pancerz trafił z nim do Semenine – a przynajmniej tak zakładam. I to wszystko. Nie ma informacji o jego zatrudnieniu w Krenel. Ani w żadnej z pozostałych inkarnacji tej firmy. Nie wiemy też nic o tym, by trafił do Revacholu”.

„Lelystad – od tego pewnie wziął imię Lely”.

Porucznik kiwa głową, a następnie zapisuje w swoim notatniku: „Lelystad – Lely. Podoba mi się to”.

„Skoro tak uważasz, funkcjonariuszu – oczywiście”.

„Czyli możemy powiązać go z Krenel tylko poprzez ten pancerz”.

„Nawet to zakrawa na cud – te organizacje zazwyczaj sprawdzają swoje wyposażenie”. Nachyla się w kierunku mikrofonu i krzyczy: „Dziękuję, Alice. Świetna robota!”

„Nie ma za co, poruczniku” – odpowiada zadowolona.

Pochwała od porucznika Kitsuragiego! Nieźle.

„Samo wydobycie tej informacji z bazy danych wymagało nie lada perswazji, funkcjonariuszu”.

„No dobrze, mamy jego imię i przebieg służby”. (Przejdź dalej).

„Nazwisko – to bardzo dobrze. Ellis Kortenaer...” – mówi do siebie.

To coś dla niego znaczy – znajomość tego imienia. To jak nazwa dla sprawy. Ważna rzecz.

Czasem praca policji dotyczy ludzkiej godności. Przywracania imion anonimowym ofiarom.

„Cieszę się, że te informacje przydadzą się w twoim śledztwie, funkcjonariuszu. Czy masz jeszcze jakieś pytania?”

„Cieszę się, że te informacje przydadzą się w twoim śledztwie, funkcjonariuszu. Czy masz jeszcze jakieś pytania?”

„Jakieś informacje o jego przybranych rodzicach?”

„Niestety nie. Przykro mi”.

„Chwila. Znaleziono go w... prasie do liści?”

„To narzędzie ogrodnicze służące do ubijania liści i tworzenia z nich... kostek. To był jedyny szczegół w szpitalnych aktach, więc pomyślałam, że powinnam go przekazać”.

„Świetnie! Dziękuję, Alice!”

„A więc jego imię nie było jego, bo nie wychowywali go rodzice?”

„Ha! Tak – wspomniała o tym Klaasje. Bardzo dobrze. To ma sens” – zapisuje coś szybko w swoim notatniku.

„Ja... Nie wiem, co to oznacza. Ale.. oczywiście”.

„Wal”.

„Niestety, wciąż czekamy na odpowiedź. Wiem, że to musi być frustrujące. Czy mogę pomóc w czymś jeszcze?”

„Przykro mi, ludzie od bazy danych jeszcze się nie odezwali. Proszę odezwać się w tej sprawie za jakiś czas. Czym jeszcze mogę służyć?”

„Jeszcze nie, ale udało mi się przekonać ludzi od baz danych do udostępnienia informacji sektora prywatnego. Obiecali, że skontaktują się ze mną jutro rano. Jeszcze jakieś pytania, funkcjonariuszu?”

„Tak. Pancerz wyprodukowała firma...” – zagląda do swoich notatek. „Fairweather w jej zakładach w Betancourt, Sur-la-Clef, w 42 roku”.

„Był częścią specjalnego zlecenia dla Corps de Pharmacie – firmy ochroniarskiej wynajętej do zabezpieczania interesów oranjeskich przedsiębiorstw farmaceutycznych. Podczas konfliktu semeńskiego”.

Przegląda kolejne strony. „Więc... wygląda na to, że pancerz trafił do Semenine. Tam ślad po nim zaginął. Nawet namierzenie tej firmy okazało się trudne. W okresie po wyprodukowaniu pancerza Corps de Pharmacie zmieniało nazwę kilkanaście razy”.

„Podejrzewam, że jedno z jego imion to Krenel”.

„Tak!” – sprawia wrażenie zadowolonej tym, że odgadłeś tę nazwę. „To najnowsza nazwa, jaką MOP udało się powiązać z CdP. A przed nią było Downwell. Mam tu też firmę o nazwie Sediment – ale to może być jakiś inny podwykonawca...”

Słyszysz jej palce tańczące na klawiaturze. „Nie, nazywali się Sediment. A także Somatosensor. Wszystko to w przeciągu ostatnich dziewięciu lat”.

Tego typu zestaw pancerza z pewnością wyprodukowano tak, aby pasował do budowy konkretnej osoby. Powinieneś spytać, dla kogo został on zrobiony.

„Pierwsza sprawa: czy firma dalej pracowała dla producentów leków mimo tych wszystkich zmian nazwy?”

„Trudno powiedzieć. Lista ich klientów jest bardzo zróżnicowana. I... niekompletna. Jedyną stałą pozostaje fakt, że najemnicy są zawsze wysyłani do krajów trzeciego i czwartego świata”.

„Jest jakiś sposób, żeby dowiedzieć się, kto otrzymał ten konkretny zestaw pancerza?”

„Tak, ale MOP niechętnie dzieli się danymi sektora prywatnego. Ale mogę spróbować z nimi o tym porozmawiać”.

To dla niej ciekawe wyzwanie, okazja do zrobienia w pracy czegoś mniej rutynowego niż zwykle. Chętnie postara się nieco bardziej dla MOR-u!

„Tak, spróbuj, proszę. Wiedza, do kogo należał ten pancerz, jest dla nas kluczowa”.

„Jasne. Wróć jutro. Miejmy nadzieję, że do tego czasu będę miała więcej informacji”.

„Tak, dziękuję bardzo. Naprawdę doceniam twoje starania w tej sprawie”.

„Cieszę się, że mogę pomóc. Wróć jutro. Miejmy nadzieję, że do tego czasu będę miała coś więcej”.

„Jesteś moją piękną, waleczną bohaterką”.

„Zignoruję to, funkcjonariuszu. Wróć jutro. Miejmy nadzieję, że do tego czasu będę miała więcej informacji”.

„Pancerze tego typu nie są produkowane masowo – prawdopodobnie powstał z uwzględnieniem wymiarów konkretnej osoby. Być może zapisano gdzieś, dla kogo wyprodukowano ten konkretny zestaw”.

„Wiesz, jak się nazywa teraz?”

„Najnowszą firmą, którą MOP udało się powiązać z CdP, jest wojskowy podwykonawca o nazwie Krenel. A przed nią było Downwell. Podejrzewam, że to ta sama firma”.

„Nie byli w stanie znaleźć niczego zawiązanego z całym numerem seryjnym. Jednak udało im się powiązać pierwsze dziesięć znaków z dziecięcym wózkiem wykonanym dziesięć lat temu na zamówienie w Vaasa City”.