„No dalej! Wchodź, bo ciepło ucieka”.

„No dalej! Wchodź, bo ciepło ucieka”.

Wciśnij się do środka.

„Wybacz” – wskazuje kciukiem porucznika. „Mamy miejsce ledwo dla jednej dodatkowej osoby”.

„Idź beze mnie, za stary jestem na to...”

Tak naprawdę to nie jestem – myśli. Po prostu nie lubię próżniaków.

„Na pewno poczujesz się jak w domu. Ja zostanę na warcie” – stwierdza, pokazując gestem, abyś wcisnął się do środka.

Zostawiasz porucznika na zewnątrz i wciskasz się do środka.

„Mowy nie ma”. [Odejdź].

Namiot to zwykły brezent zakrywający górę szpargałów. Klapa jest otwarta. W środku trzech młodych mężczyzn słucha jakiegoś nowego rodzaju muzyki, który nie przypomina nic, co dotąd słyszałeś. Jeden z nich spogląda na ciebie.

„No dalej! Wchodź i zamykaj za sobą klapę! Ciepło ucieka!”

Można chyba założyć, że to ich przywódca. Albo że się za niego uważa.