„Żandarmie! Znalazł mnie pan” – młody mężczyzna z balkonu uśmiecha się do ciebie szeroko…

„Kto wie, detektywie? To... tajemnica” – odpowiada i odwraca się od ciebie.

Proszę, znowu się śmieje!

[Odejdź].

„No dobrze, to ruszaj”.

„Dokąd?”

„Na miasto” – odpowiada, wskazując niedbale ręką w kierunku autostrady. „Mamy piękną noc”.

„Idź, jeśli musisz. Nie obchodzi mnie to. Nie obchodzą mnie ludzie, którzy mnie wciąż zostawiają”.

„Proszę się nie martwić, jeszcze się spotkamy” – odpowiada, delikatnie kładąc swoją dłoń na twoim ramieniu. „Niech pan do mnie dołączy w barze Whirling któregoś wieczora”.

„Czemu miałbym chcieć spotykać twojego przyjaciela?”

„Proszę mi zaufać – chce pan”.

„Chwila, kto konkretnie cię odwiedza?”

„Mój niedzielny przyjaciel” – powtarza z jeszcze szerszym uśmiechem. „On jest wspaniały. Wszyscy chcą się spotkać z moim niedzielnym przyjacielem. Przekona się pan”.

„Szczerze mówiąc, staram się po prostu niczego nie spieprzyć”.

„Nie chcę tylko naprawiać, chcę, aby wszystko stało się spektakularne”.

(Zignoruj jego pytanie). „Miałem nadzieję na rozmowę z potencjalnym świadkiem. Twój balkon wychodzi na miejsce zbrodni”.

„W takim razie mam dla pana dobre wieści...” – odpowiada, mrużąc oczy. Światło pobliskiej lampy ulicznej rzuca cienie na jego podbródek, uwydatniając smukłe kości policzkowe.

„Mój niedzielny przyjaciel odwiedza mnie dzisiejszej nocy. Opowiedziałem mu o panu i chciałby się z panem spotkać. Proszę wejść, już na pana czeka” – oznajmia, wskazując skinieniem głowy drzwi mieszkania numer 28.

[Odejdź].

„Zrozumiałem twoją podpowiedź. Znalazłem klucz pod kamieniem”.

„Pięknie” – odpowiada, uśmiechając się. Gdy na ciebie patrzy, w jego oczach pojawia się jakiś błysk.

„Tak, wpuściła mnie sprzątaczka. I wskazała twoje mieszkanie”.

Panuje tu piątkowa atmosfera. Wydaje się być dzisiaj w dobrym nastroju.

Gdzieś w oddali płacz dziecka zagłusza ryczące radio. W mieszkaniu na górze rodzinna kłótnia wkracza w najwyższe rejestry, za rogiem zaś szumią moduły klimatyzacji.