Na balkonie widzisz młodego mężczyznę z zapalonym papierosem. Wodzi za tobą oczami od…

„Śmieci?” – młody człowiek kręci głową, wyraźnie zdezorientowany.

Proszę, nie odchodź. Przestanę nawet palić w domu.

„Zdaje się, że masz stąd dobry widok na podwórze Whirling. Możesz mi coś powiedzieć o wieszaniu?”

„Mogę powiedzieć, że wreszcie zdjęliście go z tego drzewa. Dziękuję – to był niepokojący widok, nawet jak na standardy panujące w Martinaise”.

„Czym zajmował się pan w zeszłą niedzielę?”

„Och...” – macha leniwie dłonią z papierosem. „Już mnie o to pytaliście, prawda?”

Chwila. Ktoś inny też zajmuje się sprawą linczu?

„Pytałeś?” (Spójrz na Kima).

„Nie, nie wasza dwójka” – odpowiada, gestykulując leniwie. „Jakiś bardziej muskularny facet”.

„Kiedy rozmawiał pan z tym bardziej muskularnym dżentelmenem?” – pyta porucznik, wyjmując swój notatnik i zapisując w nim coś.

„W zeszłym tygodniu? Sam nie wiem...” – znowu rozgląda się po dziedzińcu. Śnieg pokrywa stare meble tarasowe i martwe rośliny doniczkowe, a wszystkie sąsiednie okna są pogrążone w ciemności.

Puchaty, biały dywan zasłaniający przerażającą biedę okolicy.

„Nie odpowiedział pan na pytanie. Czym zajmował się pan w zeszłą niedzielę?”

Wzdycha. „Gościłem przyjaciela”.

„Jakiego przyjaciela?”

„Mój niedzielny przyjaciel”.

Niedzielny przyjaciel? Bardzo ciekawe...

Ma to sens. Przyjaciele w niedzielę to miła rzecz. Nie trzeba pracować i można spędzać czas ze znajomkami, oglądać rugby i pić piwo.

„Jak się naprawdę nazywa twój przyjaciel? Widział coś?”

Nie odpowiada, wykonuje tylko przeczący gest dłonią z papierosem. Sąsiednie okna milczą pod ciemniejącym niebem.

Ktoś ukrywa się za zasłonką. Te okna mają oczy i obserwują. Szpiegują was.

Ktoś ukrywa się za zasłonką. Te okna mają oczy i obserwują. Szpiegują was.

Nie odpowiada, wykonuje tylko przeczący gest dłonią z papierosem. Sąsiednie okna spływają deszczem pod szarym niebem.

Nie odpowiada, wykonuje tylko przeczący gest dłonią z papierosem. Pod szarym niebem śnieg piętrzy się na parapetach sąsiednich okien.

Nie odpowiada, wykonuje tylko przeczący gest dłonią z papierosem. W szybach sąsiednich okien widzisz jego niewyraźne odbicia uchwycone z najróżniejszych kątów.

Unika odpowiedzi. Jest młody, ma dobrą pamięć. Nie miał czasu utopić jej w alkoholu i chemii.

„Wciąż nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Co robiłeś w ostatnią niedzielę?”

„W zeszłym tygodniu? Sam nie wiem...” – znowu rozgląda się po dziedzińcu. Krople deszczu bębnią w parapety okien i doniczki z martwymi roślinami – zbyt późno, by jakkolwiek im pomóc.

Deszcz nie wystarczy, by na nowo tchnąć w to miejsce życie.

„W zeszłym tygodniu? Sam nie wiem...” – znowu rozgląda się po dziedzińcu. Stare meble tarasowe i martwe rośliny doniczkowe urozmaicają widok.

Jest niczym deklamujący monolog aktor. Widzisz, jak spijasz słowa z jego ust?

„Czy był to ktoś z policji?”

„Trudno powiedzieć” – stwierdza, wypuszczając z ust obłoczek dymu. „Rzadko widujemy tu żandarmerię”.

„Kiedy to było?”

„Jestem raczej pewien, że nie pytałem”.

„Nie, nie ty” – odpowiada, gestykulując leniwie. „Jakiś bardziej muskularny facet”.

„Naprawdę?”

„Co robiłeś w ostatnią niedzielę?”

„Powiedziałbym nawet, że ten widok jest odrobinę zbyt dobry, drogi żandarmie. Wiadomo już, kiedy zwłoki zostaną zdjęte z drzewa?”

„Usuniemy zwłoki tak szybko, jak to tylko możliwe. Proszę powiedzieć, gdzie był pan w zeszłą niedzielę?”

„Pracuję nad tym”.

„Dziękuję”.

„Muszę dostać się do tego apartamentowca. Możesz mi pomóc?”

„Czy mogę pomóc? Przykro mi, żandarmie, ale nie...” – odpowiada, kręcąc swoją czarującą głową. „Muszę się już zbierać”.

„Słuchaj, naprawdę muszę poznać twoje imię”.

„A ja naprawdę muszę dokończyć tego papierosa” – odpowiada z delikatnym uśmieszkiem.

Ale jeszcze stąd nie poszedł.

„Możesz podać mi swoje imię?”

„Jak się nazywam? Jestem Martin Martinaise”.

To ewidentnie nie jest jego prawdziwe imię.

„Nie nazywasz się tak naprawdę Martin Martinaise, prawda?”

„Nie, oczywiście, że nie. Czy możesz mówić trochę ciszej?” – prosi, przeczesując wzrokiem dziedziniec. Panuje tu cisza jak na dnie studni – każdy dźwięk jest przechwytywany i wzmacniany.

Spytaj go jeszcze raz.

Martin Martinaise? Porządne, miejscowe nazwisko. Niech i będzie.

„Ćwiczysz coś, synu?”

„Czasami” – znowu zaciąga się dymem, wypełniając płuca nikotyną. „Dlaczego pytasz?”

„Jesteś w klubie sportowym?”

„Nie, po prostu lubię dobrze wyglądać” – delikatny powiew wiatru rozchyla poły jego koszuli.

„Rozumiem. Nie ma nic złego w wyglądaniu dobrze”.

Uśmiecha się do ciebie słodko, po czym strząsa popiół z papierosa.