Lśniący perłowo papier nie chce pozostać otwarty – trzeba go przytrzymywać na obu…

Lśniący perłowo papier nie chce pozostać otwarty – trzeba go przytrzymywać na obu końcach. Czcionka, jaką go zapisano, też nic nie ułatwia – jest drobna i ma mnóstwo zawijasów. Najładniejszym elementem całości jest zdobiący górną część dokumentu rysunek.

Zadziorny ten dokument! Ale bez obaw. Wszystko mamy pod kontrolą.

Przebiegle wykorzystano tu czcionkę swish – została dosłownie opracowana właśnie po to, aby zapewniać dzięki swojej nieczytelnej krzykliwości zwycięstwa w sporach prawnych.

[Schowaj go].

Spójrz na górną część dokumentu.

W owalnej ramce naszkicowana jest szarością dziewczyna o kręconych włosach dosiadająca z entuzjazmem przemysłowego świdra, który rozrzuca wokół twarde grudy kamienistej ziemi. W dziurze, którą wywiercił, widnieje srebrzysta rzeka płynnego metalu.

Podziemne królestwo migocących cieków! Srebrne gwiazdy roztopione i odfiltrowane w celu pozyskania ich drogocennej zawartości. Cóż za pełne inspiracji miejsce!

Ależ ona ma okropną posturę! Powinna wyprostować plecy i zwiększyć nacisk na tę maszynę. Czy nikt nie nauczył jej podstaw ergonomii?

Spróbuj odczytać słowa.

Każda litera przypomina bruzdę mimiczną rozciąganą w milion różnych stron. Wszystkie wyglądają, jakby się do ciebie szeroko uśmiechały, zadowolone, że właściwie nie da się ich odczytać.

Dasz radę. Może zmrużenie oczu coś pomoże?

Zacznij od największych liter, żeby zapoznać się z charakterystyką stylu. Później skup się na mniejszych.

Skup się na nagłówku.

Wokół owalnego rysunku w górnej części dokumentu poprowadzona jest łukiem gruba, czarna siatka linii. Wygląda to niemalże, jakby umyślnie wyglądała tak, a nie inaczej. Może rzeczywiście tak jest? Zaczynasz podejrzewać, że może być tam coś napisane.

Skup się na przestrzeniach niezapisanych – dostrzeżesz w ten sposób parametry każdej z liter. Odizoluj je od siebie i rozszyfruj.

Powoli do tego dochodzi – z gąszczu wyłaniają się poszczególne litery. To jak oglądać lód, który topnieje, odsłaniając kryjące się pod spodem krzewy. Po kilku sekundach jesteś już w stanie przeczytać cały nagłówek: M – K – M – G. To już coś. Może zdołasz odczytać i resztę?

Uf! Czytanie jest trudne. Na razie wystarczy.

Spróbuj odczytać drobny druk.

O rany, wpakowałeś się w prawdziwą rzeźnię słów. W miejsce, w które litery przychodzą, żeby umrzeć. Leży przed tobą stos poplątanych jak zerwana pajęczyna literowych kończyn. Tylko czemu wszystkie są takie włochate?

Zaczynasz ostrożnie golić je swoim ostrym spojrzeniem. Rzuca ci się w oczy kilka „R”. Jest też „E”. A potem znienacka pojawiają się całe słowa: „Dokument ten potwierdza, że (nieczytelne) ma prawo (nieczytelne) udziałów Konsorcjum Rtęciowego Mauer-Koshlai”.

Od razu rozpoznaję biznesowy żargon. To oficjalny, prawdziwy, zatwierdzony przez radę nadzorczą certyfikat. Naprawdę jesteś teraz rynkową grubą rybą. Zadmij w finansową trąbę i wezwij forsobłazny – zatańczą dziś dla nas!

Jeśli tak, to pozostaje to dla ciebie niezrozumiałe. Widzisz tylko zaskakującą enigmę, gniazdo pozwijanych, żmijowych liter. O ile to w ogóle litery.

Musi kryć się w tym jakaś logika...

Zmruż oczy z nadzieją, że dostrzeżesz coś wśród natłoku linii.

Widzisz tylko złożoną z ciemnych bazgrołów mgłę, jakbyś patrzył na płot z kutego żeliwa przez zatłuszczone szkło. Nie dostrzegasz ani jednego symbolu, który wydawałby ci się znajomy.

Raczej nic to nie pomogło, hm? A gdybyś tak otworzył oczy najszerzej, jak się da?

Otwórz je szeroko.

Tekst na papierze otwiera równie szeroko swoje liczne uśmiechy – całe mrowie gotowych cię połknąć ust. Plączą się i przenikają, nie dają się rozszyfrować. Oczy zaczynają zachodzić ci łzami.

Dobrze, dobrze, dość tego. Zaczyna piec. Lepiej spróbuj innej metody.

Nie tam. (Poddaj się).

Poddaj się. (Wróć).

Kiedy tylko odrobinę się rozluźniasz, certyfikat próbuje ponownie zwinąć się w rulon.