W środku widzisz parę dźwigni sterujących, radiomikrofon, wyciąganą skrzynkę narzędziową…

„To pojazd silnikowy, oficerze. Jestem przekonany, że koncepcja ta nie jest ci obca. Dysponujemy tą technologią od niemal stulecia”.

„To chyba on mnie obudził, kiedy przyjechałeś do Martinaise. Ten piekielny hałas”.

„Tak, przepraszam... Odgłos silnika coupris kineemy jest bardzo... charakterystyczny”.

Mówi to z bardzo źle ukrywaną dumą.

„Możemy go włączyć i gdzieś pojechać?”

„Nie, obawiam się, że nie” – prostuje się. „Musimy zająć się sprawą morderstwa, pamiętasz?”

„To coupris kineema, mój powóz motorowy. Możesz korzystać z jego skrzynki narzędziowej i radia, jeśli chcesz” – odpowiada, kiwając głową w kierunku kabiny.

Zajrzyj do kojca transportowego dla podejrzanych.

Klatka w tylnej części powozu wygląda dość niekomfortowo. O siedzenie oparte są cztery lśniące kołpaki. Ich srebrzyste brzegi migoczą w ciemności.

„Skonfiskowałem je jakiś czas temu. Możemy sprzedać je w lombardzie przy Kanale Martyneskim”.

„Jak to »skonfiskowałeś«?”

„Kilka tygodni temu zatrzymałem młodego człowieka za zbyt wolną jazdę. Okazało się, że był to syn urzędnika Koalicji – wysoko postawionego urzędnika”.

(Spójrz na Kima). „Czy to nie jest korupcja?”

„Nie wiem. A jest?” – pyta porucznik z kamienną twarzą. „Zatrzymałem te kołpaki jako dowód, ale okazało się, że nie są potrzebne do skazania winnego. Nie zgłosił się, by je odebrać”.

(Spójrz na kołpaki). „Rozumiem. Też bym je skonfiskował – są olśniewające”.

„Rzeczywiście” – porucznik spogląda na kołpaki i wzdycha. „Zatrzymałem te kołpaki jako dowód, ale okazało się, że nie są potrzebne do skazania winnego. Nie zgłosił się, by je odebrać”.

„Więc zabrałeś mu kołpaki?”

„Mhm” – kiwa głową. „Zabrałem je i aresztowałem go za jazdę pod wpływem”.

„Dziękuję. Twoja pomoc wiele znaczy”. (Weź kołpaki).

Porucznik kiwa głową, gdy zabierasz kołpaki.

W kabinie widzisz parę dźwigni sterujących, radio na haku, wyciąganą skrzynkę narzędziową i łagodny blask miernika nagrzewacza paliwa.

„Przykro mi, nie mogę ich wziąć. To by nie było w porządku”. (Nie zabieraj kołpaków).

„W porządku, nie bierzmy ich stąd teraz. Wrócimy później, gdy zdamy sobie sprawę, że nie ma innego wyjścia – odbędziemy tę rozmowę ponownie i wreszcie je stąd zabierzemy”.

To prawdopodobne.

„Ale co to w ogóle jest?”

„To wirujące kołpaki – frywolne rzeczy, które zakłada się na koła. Kiedy koła się zatrzymują” – wykonuje ruch obrotowy rękami – „kołpaki wciąż się obracają. Nie ma z nich żadnego pożytku. To czysta próżność”.

Nie pogardziłby takim objawem próżności.

Szczerze mówiąc, brzmi to jak niesamowita demonstracja praw fizyki.

„Wspominałeś coś o lombardzie?”

„Tak, Roy z Gniazda w pobliżu kanału – już tam byliśmy. Jeśli się nie mylę, powinien być otwarty do późna”.

Przedmioty, które można zastawić u Roya z Gniazda, pojawiają się w EKWIPUNKU, w zakładce PRZEDMIOTÓW. Jeśli chcesz je zastawić, porozmawiaj z Royem.

„Tak, jest jeden 100 metrów na południe stąd. Nazywa się »Gniazdo Roya« albo jakoś podobnie. Jeśli się nie mylę, powinien być otwarty do późna”.

„Eee... Chciałeś zamontować te kołpaki w swojej maszynie?” (Wskaż na kineemę).

„Nie, nie. To byłoby niemądre. Ja tylko…” – waha się. „Sam nie wiem, dlaczego je zatrzymałem. To bez znaczenia. I tak nie mógłbym zainstalować ich na tym pojeździe. Policjant z wirującymi kołpakami – to byłoby skandaliczne”.

„Tak. Skandalicznie czadowe”.

Na jego ustach pojawia się ledwie widoczny w ciemności uśmiech.

„Ich sprzedaż będzie najsłuszniejszym rozwiązaniem”.

„Nie rób z niezapłaconego rachunku za hostel moralnego dobrodziejstwa, oficerze. To nie ma sensu”.

Zgasił cię jak peta. Nie mam nic do dodania.

Nic nie mów.

Kołpaki lśnią tak jasno, że odbijają się w okularach porucznika. Też milczy.

„Przykro mi, że musisz je przeze mnie sprzedać”.

„Jak już mówiłem, i tak są bezużyteczne. Powinienem był przypomnieć sobie o nich wcześniej...”

Niemniej dziękuję.

Kiwnij tylko głową.

„Tak. Zbyt wariackie”.

„Zgadza się”.

Weź radio.

Jak się włącza reflektory?

Włącza nagrzewacz paliwa, czeka chwilę, wyjmuje klucze i mówi: „W porządku. Gotowe. Przekręcę kluczyk, a ty wciśnij przycisk ROZRUCHU SILNIKA – ten obok nagrzewacza”.

Ukrywa nieco swoje podekscytowanie. Bardzo się cieszy, że może pochwalić się swoim wspaniałym powozem.

Wciśnij ROZRUCH SILNIKA.

Deska rozdzielcza rozświetla się pomarańczowym blaskiem. Wskazówka obrotomierza podskakuje, a silnik coupris kineemy budzi się z nieco miaukliwym warknięciem.

Jak budząca się ze snu pantera. Ziewająca i rycząca jednocześnie.

Ten dźwięk. We włosach czujesz wiatr, jakbyś już jechał. Tylko dokąd?

Właśnie. Dokąd?

Wąską ulicą otoczoną marnymi, drewnianymi domami, nad którą wiadukt trasy motorowej 8/81 wije się niczym wąż. Pod nim bawią się dzieci. Kiedy przejeżdżasz, liczne głowy odwracają się, aby popatrzeć...

Co jest z przodu?

Dolina Psów. A przed nią znajoma kopuła, niczym bezbarwna biedronka. Budynek ma wyznaczone miejsce parkingowe dla twojego powozu.

To 41. komisariat – najbardziej przypominające dom miejsce, jakie masz. Jest daleko stąd...