„Przyszedłeś, żeby złożyć Cuno ofiarę?”

„Pomocy! MOR próbuje zerżnąć Cuno w dupę!” – łzy radości mieszają się na jego policzkach ze słodko pachnącym środkiem do prania.

„Sam se jesteś winny, bo wkurzyłeś Cuno” – odpowiada, po czym rozgląda się wokół i wrzeszczy: „POLICYJNA PRZEMOC! GWAŁCĄ!!!”

„Kto cię do tego nakłonił?”

„Nikt” – szepcze nagle. „Cuno robi to, bo to lubi, świnio”.

To moment, w którym Cuno okazuje swoją dominację. Nad tobą.

Zmiana planów, nie możesz na to pozwolić! Bardzo ci to utrudni później działanie, możesz nawet przegapić kluczowe informacje.

„POMOCY! Świnia go dusi. Cuno nie może mówić!”

Nie możesz na to pozwolić. Bardzo ci to utrudni później działanie, możesz nawet przegapić kluczowe informacje.

Nie bij go – to zły pomysł. (Zrezygnuj).

„Słuchaj, p***le...” – Cuno szepcze jeszcze ciszej niż wcześniej. Niemal go nie słychać...

To dla emfazy. Jakby mówił to duch. Bezczelny, psychopatyczny duch z asem w rękawie.

„Wiem, że chciałeś mi dowalić...” – oznajmia i robi pauzę. „Patrzyłeś na Cuno tak jak jego ojciec – jakbyś chciał Cuno rozjebać. Mordercze spojrzenie... Wściekłe spojrzenie...”

Spokojnie. Nie umie czytać ci w myślach. Nie wie, że to myślałeś.

Jest tu trup, pamiętasz? To właśnie tutaj robiłeś. Jesteś policjantem na tropie.

„Nie!”

„Wiem, co se myślałeś: »Rozjebię tego Cuno, tak mu przyłożę, że się gówniarz zamknie...«. I wiesz co? Trzeba było tak zrobić, bo teraz...” – oznajmia i rezygnuje z szeptu.

„Jesteś NIKIM! Dla Cuno jesteś kiepskim żartem. Cuno się z ciebie ŚMIEJE!” – rozkłada ręce i przejmuje panowanie nad podwórkiem. „KRÓL CUNO!”

Wycofanie się było złą decyzją – uważa teraz, że ustalił nad tobą dominację.

„Cuno zrobił sobie z ciebie swoją więzienną sukę! Będziesz siedział w tym gównie razem z Cuno...”

„Nie” – odzywa się porucznik, niemal wywracając oczami. „Nie będziesz. Możemy po prostu stąd odejść...”

„Suko, będziesz siedzieć w tym gównie z Cuno na zawsze!” – wtrąca się stworzenie z pipo na głowie, które nie pozwala dokończyć mu zdania.

Nawiasem mówiąc, pipo to rodzaj czapki.

„Dobra tam. Mam kilka pytań co do miejsca zbrodni”.

„Dobra, Cuno jest wspaniałomyślny dla swojej suki. Pytaj, ale pamiętaj” – stuka palcem w swoją skroń. „To wszystko zmienia”.

„Klik, klik, klik, klik” – terkocze mała łajza z pipo na głowie ukrywająca się za płotem.

Co oznacza, że w jakimś podłym mechanizmie zegarowym doszło do zmiany. I pociągnie to za sobą konsekwencje.

„Fajne pipo”.

„Nie waż się gadać o moim pieprzonym pipo! Nie wiesz, skąd jestem. Jesteś tylko szmatą Cuna”.

[Odejdź].

Cała ta szarada miała ustalić jego dominację nad tobą. Skoro się wycofujesz, to znaczy, że przyniosła pożądany efekt.

„Tak, ale tego nie zrobiłem. Pozostałem przy myśleniu”.

„Tak, jak mogę do tego wrócić? Chcę wrócić do tej myśli!”

„Dobrze, że to powiedziałeś – o to chodzi! Właśnie tak... Cuno to lubi...” – znowu zaczyna krążyć wokół ciebie, pokazując ci język...

„Tak. Nie. Znowu zmieniłem zdanie”.

„O nie, znowu stchórzyłeś. Nie trzeba było tego robić, Cuno zrobi teraz z ciebie swoją sukę. Cuno cię zeszmaci...” – stwierdza i znowu podnosi głos.

„Puszczę cię w obieg jak Cukiereczka, grubasie! Puszczę w OBIEG twoje tłuste dupsko!” – rozkłada ręce i przejmuje panowanie nad podwórkiem. „KRÓL CUNO!”

„Skąd to wiesz? Nie umiesz mi zajrzeć do głowy”. (Wyszepcz). „Umiesz czytać mi w myślach, Cuno?”

„Potrafię” – jego głos jest tak cichy, że wypowiedziane przez niego słowo zdaje się odbijać echem we wnętrze twojej głowy bez opuszczania jego ust. „Cuno potrafi wyczuć przemoc. Wiem, co se myślałeś...”

„»Rozjebię tego Cuno, tak mu przyłożę, że się gówniarz zamknie...«. I wiesz co? Trzeba było przyłożyć Cuno, bo TERAZ...” – oznajmia i rezygnuje z szeptu.

„Wróćmy może do przesłuchania, Cuno”.

„Słuchaj, p***le...” – Cuno szepcze, gdy się wycofujesz. Niemal go nie słychać...

Po prostu sobie pójdź. [Odejdź].

„Taa, wynoś się stąd, zanim Cuno spuści ci łomot”.

„Taa, właśnie... Zabieraj stąd tę spasioną dupę, grubasie. Zanim Cuno cię wydyma!”

Nie słuchaj. Po prostu odejdź.

Po prostu stąd idź. [Odejdź].

Słuchaj.

„Buuum! Wydymany przez Cuno!” – mówi, gdy odchodzisz. „Fajnie było. Jakbyś chciał znowu dać dupy, to wpadnij jeszcze”.

„Myśl logicznie, dzieciaku. Nie zrobiłem ci nic złego”.

„Logicznie, kurwa?” – prycha. „POMOCY! Logiczna świnia maca Cuno!”

„Czy ty jesteś naćpany?”

„Pomocy, panowie! POMOCY!” – biega wokoło z wytrzeszczonymi oczami, wymachując rękami i wrzeszcząc w kierunku okien...

Mocno wymachując rękami.

Bawi się jak nigdy w życiu. To wręcz ekstaza. Jebać świnię.

„On się rozbiera przed Cuno! Pokazuje mu genitalia swoje! Jak nikt nie pomoże Cuno teraz, to zaraz może być za późno!”

Co tu się w ogóle dzieje? Jak do tego doszło? To się kupy nie trzyma... Wciąż możesz się z tego wygrzebać – zaapeluj do jego rozsądku.

Zduś to w zarodku, zanim kompletnie wymknie się spod kontroli. Zduś to na jego policzku. Tylko lekkie stuknięcie, żeby go wystraszyć. Nie zabije go to.

„Dobra, po prostu sobie pójdę”. (Zakończ rozmowę).

„Ja nic nie robię! Widzisz?”

„Ludzie! POMOCY!!! On wyciąga kutasa!!!”