„Zgadza się, świnio – Cuno bawi się tu swoją małą, drewnianą ciuchcią. Po chuj się tym…

„Zgadza się, świnio – Cuno bawi się tu swoją małą, drewnianą ciuchcią. Po chuj się tym interesujesz?”

„Cuno, tam leży eternit...” (Wskaż na chatę).

„To jakieś barachło, co je zostawiły łajzy od dachu. Leniwe dziady”.

Jest! Znów to dziwne uczucie! Jakby... ten materiał dachowy skrywał w sobie coś więcej, niż widać na pierwszy rzut oka.

„Nie ukryjesz tego. Widzę, nie patrząc. Swoim okiem wewnętrznym”.

„Wewnętrzne oko? O czym ty pierdolisz?!” – na chwilę traci panowanie nad sobą i zaczyna krzyczeć. „Zadaj mi normalne pytanie, świnio!”

„Chcą, żebyś się poczuł jak głupek, Cuno!”

Raz jeszcze spoglądasz na materiały przed szopą. Tak, powinieneś tam wrócić.

„Tak twierdzisz, ja jednak przejrzałem to zło”.

Na chwilę traci panowanie nad sobą i zaczyna krzyczeć. „Że, kurwa, co...?! Co ty pierdolisz?! Zadaj mi normalne pytanie, świnio!”

A nie mam nic normalnego do powiedzenia?

Już dawno opuściliśmy strefę normalności. Jesteśmy w GWIEZDNEJ KOMNACIE.

Lepiej nie będę zawracał porucznikowi głowy gwiezdną komnatą. Nie zrozumiałby.

„Dostałeś właśnie jakiegoś ataku na podwórku Cuno?” – sprawia wrażenie wzburzonego.

„Kim, ja chyba już jestem w gwiezdnej komnacie”.

„Hę...?” – porucznik jest zajęty swoim notatnikiem. „Nie mam pojęcia, o czym mówisz”.

„Tak, tak... barachło łajz. A czy te łajzy były...” (Podnieś nagle wzrok). „...leworęczne?”

„O czym ty pieprzysz? Cuno nie wie, jak ręczne były te łajzy”.

„Próbuje ciągnąć cię za język o łajzy, Cuno. Nic mu nie mów!”

Ukrywa coś.

„Ukrywasz coś?”

„Świnio... Jakby Cuno coś ukrywał, to by zostało ukryte” – odpowiada z przesadną pewnością siebie.

Ale to nie jest ukryte, nieprawdaż, szanowny panie? Gdyż to odkryłeś. Powinieneś przyjrzeć się ponownie górze materiału dachowego.

Barachło łajz od dachu. Brzmi bardzo wiarygodnie. Przejdźmy dalej.

Oczywiście, szanowny panie. Lepiej nie złościć Cuno tymi bzdurami. Żałujemy, że w ogóle o tym wspomnieliśmy. Tysiąc lat nieszczęścia, bo o tym wspomnieliśmy!

Czy było tam coś, co powinieneś był odkryć? Myśl ta przelatuje ci przez głowę, po czym znika...

„Co jest w tej szklarni, o tam?”

„Nie wiem” – wzrusza ramionami. „Pracowała tam kiptowa ogrodniczka”.

Kipt to pejoratywny termin używany wobec osób pochodzenia południowosemeńskiego lub areopagickiego. Kiedyś było to powszechne wśród Areopagitów z Iilmary imię. Obecnie już nie jest.

„Chwila. Ogrodniczka kiedyś tam pracowała?”

„Taa, Cuno tak właśnie powiedział. Nie wytrzymała napięcia i se poszła. Cuno zniesie wszystko” – robi głęboki wdech cuchnącego powietrza. Oczy zachodzą mu łzami. „Takie coś to dla Cuno nic”.

„Chwila, jak to kiptowa?”

„Sprawdź se w bibliotece. Cuno nie jest jebanym słownikiem...” – kręci głową. „Jebany kretyn. Cuno mówi o ogrodniczce, jasne?”

„Ogrodniczka? Tak naprawdę nią nie jest. To związkowa prawniczka”.

„Co to ma, kurwa, wspólnego z Cuno? Cuno ma wyjebane na to, kim ona jest”.

Spodziewałeś się, że przekazanie mu tych informacji będzie bardziej satysfakcjonujące, co? Zdradzenie, że to nie ogrodniczka. Wiesz, co powinieneś zrobić, jeśli chcesz satysfakcji? Zażyć prochy. Prochy dają jej więcej niż praca.

Albo alkohol, jak nie masz ochoty na prochy. On też daje satysfakcję, a nie jest narkotykiem. Trochę to się już ciągnie, co? Już od dawna myślisz o narkotykach i alkoholu. Wspaniałe dragi, przepyszne trunki...

Jakieś takie to nudne, wracanie do tematu... Co to tam było? Jakieś podwórze? Podwórza są nudne. Tylko dragi są ciekawe. I alkohol też. Robi ci się smutno, ale co poradzisz? Życie musi płynąć dalej. Z ciężkim sercem mówisz...

„Mówisz o tej młodej kobiecie przy Whirling-in-Rags? Tej ogrodniczce?”

„Słuchaj, Cuno nie wyjaśnia – Cuno mówi, co mu się podoba” – patrzy ci w oczy i kiwa głową, jakby zgadzał się sam ze sobą.

Tak. Mówi o niej.

Co ona w ogóle robiła w szklarni w marcu? Jakie prace ogrodnicze przeprowadza się w marcu?

Ryb używa się czasem do użyźnienia gleby na kilka tygodni przed nasadzaniem. Może przygotowywała grządki?

To nie jest w tej chwili ważne. (Odrzuć zadanie).

„Na co się tak gapisz z otwartą gębą? Zadaj Cuno pytanie albo wypierdalaj stąd”.

Powinienem ją o to spytać. (Przyjmij zadanie).

Tak. To się wydaje podejrzane. Nie lubisz, kiedy rzeczy są podejrzane.

Tak, pewnie rozrzucała tam rybę. Nie będę tracił czasu na takie pytania. (Odrzuć zadanie).

„Wspinałeś się kiedyś po tej drabince?” (Wskaż drabinkę na drzewie).

„Czy ty widziałeś to gówno?” – skrzeczy. „Życzysz Cuno śmierci?”

„Czyli twoim zdaniem... nie da się na nią wspiąć?”

„A skąd ma to Cuno wiedzieć, kurwa? Cuno nie jest jebanym akrobatą!”

Cuno wie, że na drabinkę nie da się wspiąć.

Porucznik zapisuje coś w swoim notatniku.

„To pułapka, Cuno! Nie właź na nią, Cuno!”

„Mogę mieć później jeszcze inne pytania. A na razie porozmawiajmy o czym innym”.

„Taa, nieważne. Cuno ma na to wyjebane” – stwierdza i spluwa przez ramię, a później znowu spogląda na ciebie.

„To twoja drabinka?”

„Nie, kurwa, nie jest. Jest zabytkowa – wystarczy spojrzeć”.

Zza ogrodzenia dochodzi złośliwy skrzek. „Myśli, że masz cztery lata, Cuno! Że wdrapujesz się po drabinie do swojego magicznego domku na drzewie!”