„Nie. Cuno ma wyjebane na robale”.

Twarz dziewczyny pojawia się znowu nad ogrodzeniem na chwilę, która pozwala nawiązać jej z Cunem kontakt wzrokowy.

Nie wie, czy się cieszyć, że Cuno dał się przekonać co do beznadziei, czy... raczej zacząć martwić się bardziej, bo ciągle mówi o sobie w pierwszej osobie. Cuno to Cuno, a nie jakiś ja.

„Dobrze, skoro sprawa już załatwiona, to lepiej stąd pójdę”. (Zakończ).

„Co oni właściwie próbują złapać?” – pyta na odchodnym. „W te pułapki”.

„Insulindiańskiego straszyka”.

„Hmm...” – mamrocze do siebie.

Rozpoznaje tę nazwę.

„Zaraz. Wiesz, co to jest insulindiański straszyk?”

„Suki myślą, że Cuno o niczym nic nie wie...” – stwierdza ze złością. „Spierdalaj! Cuno ma tego dość”.

Gdy odchodzisz, widzisz, że jego kogucia dotąd postura uległa zmianie, a ruchy stały się powolniejsze. Jakby trzeba go było ponownie nakręcić.

Dzieciaki trwają w milczeniu. Nic do siebie nie mówią ani nie patrzą na siebie nawzajem.

„Na razie, Cuno”.

„Wypierdalaj...” – odpowiada, nie do końca pewny siebie. „Cuno ma tego dość”.

„Nie twój interes”. [Odejdź].

„Taa, nieważne”.

„Rozmawiałem już o tym z Cuno. Obiecuję, że tego nie zrobię”.

„Nie wierzę ci!” – woła i całkiem znika za ogrodzeniem.

Nic nie mów.

„To zależy od twoich decyzji, dziewczyno”.

„Czekaj, dobrze słyszałem? Powiedziałeś o sobie w pierwszej osobie”.

„Cuno stworzył Cuno. Cuno mówi, co mu się, kurwa, podoba! Nie ma tu żadnych reguł, świnio” – podchodzi do ciebie...

„Mówię »ja«, kiedy chcę, i »Cuno«, kiedy chcę. Cuno jest wolny. Cuno może umrzeć, kiedy chce, suko”.

Czasem tak robi, kiedy sytuacja robi się mocno napięta.

„To świetnie, Cuno. Tworzenie sztuki jest czadowe”.

„O MÓJ BOŻE, CUNO! On sprawi, że będziesz totalnie beznadziejny w jakieś trzy sekundy! Nie pozwól mu, Cuno!”

„Miasto Gniewu brzmi jak czadowe miejsce”.

„Cuno, świnia chce ci pomóc...” – jęczy. „Aż tak beznadziejne to jest. Proszę, tylko nie mów, że jesteś...”

„Artystą?” – pyta, dumnie wypinając pierś. „Może i jestem artystą? Słyszeliście, wszyscy? Od teraz jestem jebanym artystą”.

„Dobra, dzieciaki, chciałem tylko spytać, czy...”

„Nie masz mózgu, żeby to ogarnąć. Nikt nie ma mózgu, żeby ogarnąć gówno Cuno”.

„Bo to jest beznadziejne, Cuno!”

„Jestem, kim jestem, C. Pieprz się!”

„A więc to jest to miasto, o którym ciągle mówiłeś”.

„Sama przestań! Ona jest jak pierdolona noc. Miasto Szarańczy, Miasto Nocy. Miasto Gniewu...”

„Mówisz, że masz wyjebane na robale, a jednocześnie budujesz im całe miasto”.

„To nie jest Miasto Robali – to Miasto Szarańczy” – odpowiada, wymawiając starannie każdą sylabę. „Szarańcza to nie są jakieś tam robale. Przybywa z nieba jak pierdolony cień. Ten syf zstępuje”.

„Przeeeestaaaaaań!” – wyje za ogrodzeniem, po czym ukrywa twarz w dłoniach.