„Cuno się teraz przejmuje”.

„I kto tu jest teraz facetem, co? Cuno jest facetem!” – nakręca się chłopak. „Byś nie uwierzył, jakie piczki Cuno rozjebuje”.

„Co to było, Cuno?”

„Nic, C., nic” – odpowiada, kasłając. „Tylko kroję wieprzowinę”.

„Nieeeeee...”

„To wszystko?! Tylko tyle powiesz? Nieeeee? Aż tak cię Cuno zapiął?!” – kołysze się z boku na bok jak rozjuszony kogut.

Tak, to sprytne! Nie mogą mnie nazywać w sposób, w który nazywam sam siebie.

Dokładnie!

„Kim, co powinniśmy zrobić?”

„My nie powinniśmy robić niczego. Ja nie igram z takimi siłami”.

„Jakimi siłami?”

„Przekonasz się”.

Język, którego używają te dzieci... to czyste, niezmącone niczym id. Takim stworzeniom nie przemówi się do rozsądku.

„Rozumiem, co masz na myśli, ale nie bardzo mam tu jakiś wybór”.

„Po prostu uważaj” – stwierdza ze zdawałoby się przesadną ostrożnością.

„Hej, młody! Chcesz się zaprzyjaźnić? Nie jestem z narkotykowego”.

„Takiego chuja! Cuno nie kupuje tego syfu. Pieprzone usidlenie”.

Szybka reakcja. Dzieciakowi nie brakuje ulicznego sprytu.

„Cuno to ogarnia” – chłopak rzucający kamieniami w zwłoki nie może mieć więcej niż dwanaście lat.

Jeśli istnieje coś takiego jak brzydkie dziecko, to jest nim właśnie on. Jego brzydota jest nieomal wyrafinowana. Jak u gremlina.

„O taaak, napakymppi Cuno!” – krzyczy drugi dzieciak zza płotu.

„Hej, dzieciaku, pozwól na słówko. Policyjna sprawa”.

„Prosto w chuja, Cuno! Wal prosto w chuja!” – dzieci cię ignorują.

„P***ły lubią w chuja”.

Chłopak poci się obficie, oczy ma niczym czarne dziury, a żuchwa drga mu, jakby próbowała oderwać się od imperium jego ciała.

„Przestań rzucać kamieniami na moim miejscu zbrodni!”

„Zajeb temu p*łowi, Cuno. Taaa! Prosto w mordę!”

Nie zwracają na ciebie uwagi albo udają, że cię nie widzą.

„P***ł się zesrał”.

„Grabie, Cuno!”

„Rzuć w niego grabiami, Cuno”.

„Na chuj Cuno wiedzieć, co to grabie? Cuno nie ogrodnik”.

Cholerna prawda, nie jest ogrodnikiem. Jest sportowcem. Wszystkie kamienie sięgają celu, sprawiając za każdym razem, że poobijane ciało wygląda odrobinę gorzej.

Zaraz, ale co to oznacza?

Dzieciak jest ewidentnie na haju.

„Przestań przeklinać na moim miejscu zbrodni. My tak tego nie robimy”.

„Nie mogę gadać, świnio. Gówno wchodzi mocno. Rzuca się kamieniami”.

Gówno wchodzi mocno... Dobrze to brzmi. Radośnie. Powinieneś trochę się pobujać z tym dzieciakiem i dowiedzieć się, o jakim soczystym gównie mowa.

„Taa, Cuno! Ujeżdżaj ten piorun, Cuno!”

„Cuno go ujeżdża, C.” – ociera pot z czoła i rzuca kolejny kamień.

Nieważne.

Soczystym czym?

Mówię o prochach. Dzieciak jest naćpany.

„Nie zamierzam się w to w tej chwili ładować”. [Odejdź].

„Mogę prosić cię o chwilkę uwagi?”

„Przegapiłeś niezłe przedstawienie. Przylazł tu kipt i rozjebał drzewo na kawałki”.

„Rozjebał drzewo! Rozjebał aż miło! To było porno”.

„Tylko ułomy używają takiego języka. Gratulacje, Cuno, właśnie wyszedłeś na ułoma”.

„Ee...”

„Nie uduś się, Cuno! Fägäri założył ci klamrę na szyję!”

„Kh... ff... Cuno się nie dusi, kurwa” – łapie się za gardło, jakby się dusił.

„Dobra, dobra, spokojnie już. Mamy chyba obaj nauczkę”.

„Cuno odzyskał pełną moc. Ma wyjebane na kiptów i debili” – puszcza swoje gardło. „Pogadajmy o czymś normalnym”.

„Czego, kurwa, chcesz? Ściągnąłeś już z drzewa ten swój worek do dymania”.

„O, teraz to chcesz normalnie rozmawiać, co?”

„Tak, tak. Cuno chce normalnej konwersacji!” – nawet brzmi odrobinę płaczliwie. „Pytaj o coś normalnego”.

„Tak, przeprowadźmy normalną rozmowę”.

„Udusiłem cię, chłopie. Należało ci się za ten reakcyjny syf”.

„Takiego chuja...” – odpowiada, puszczając swoje gardło. „Cuno będzie mówił kipt do usranej śmierci. Kipt, kipt, ki...” – po dwóch kiptach zaczyna kaszleć.

Naprawdę z nim pojechałeś.

„Szlag...” – przerywa. „Czego, kurwa, chcesz? Ściągnąłeś już z drzewa ten swój worek do dymania, to pogadajmy o czymś normalnym”.