Brzegi stron są pogięte i przybrudzone. Ze starciem diablicy z Człowiekiem z Hjelmdallu…

Brzegi stron są pogięte i przybrudzone. Ze starciem diablicy z Człowiekiem z Hjelmdallu zapoznał się niejeden czytelnik.

Spójrz na tylną okładkę.

Na obwolucie widnieje napis: „Człowiek z Hjelmdallu powraca w najbardziej pasjonującej z dotychczasowych przygód! Trafia do dziwacznej dżungli, której ludożerczy mieszkańcy porywają jego ostatniego ocalałego sojusznika, szlachetnego Tyrbalda. Nim Człowiek z Hjelmdallu ma szansę przygotować akcję ratunkową...”

„...wpada w pułapkę i zostaje pojmany przez plemię wojowniczek. Zabierają go one do pradawnej cytadeli, Miasta Chmur, w którym rządzi tajemnicza i okrutna królowa. Czy Człowiek z Hjelmdallu zdoła poradzić sobie w tej trudnej sytuacji i odnaleźć zaginionego przyjaciela?”

Czas przekartkować tę książkę.

Otwierasz książkę na losowej stronie. Człowiek z Hjelmdallu z dwoma zweihänderami w dłoniach wycina krwawą rzekę wśród armii dzikusów. Na jego twarzy maluje się ponura determinacja.

Jego wirujące niczym wiatraki ręce ociekają krwią wroga. Pole bitwy usłane jest okaleczonymi trupami.

Woła do twojej duszy. To dusza Revacholu.

Ych, jakie to wulgarne. (Zamknij książkę).

Dajmy książce szansę...

W jego lazurowych oczach płonie szał berserka, kiedy walczy za chwałę i honor swego dawno upadłego plemieniu ze wsi Hjelmdall. Olbrzym o barwie kości słoniowej ryczy niczym lodowy niedźwiedź, wiatr Katli zaś skowyczy jego imię

Dobra, już wszystko rozumiem. Nie muszę czytać dalej.

Dawaj więcej!

Człowiek z Hjelmdallu leci na pozłacanym gryfie, którego grzywa powiewa na wietrze. Założywszy oba zweihändery na plecy, wyrusza na wojnę. Czy zdoła pokonać swych wrogów? Czy zdoła pokonać siebie samego?

Naprzód!

Stalowe mięśnie Człowieka z Hjelmdallu połyskują wśród wilgotnego powietrza dżungli, na skórze próżno jednak szukać potu. Pogrążony w medytacji mężczyzna duszą jest na mroźnej północy, w miejscu, które nazywa domem.

„O cholera, to przecież w stu procentach ja!” (Naprawdę rozczytaj się w książce).

Urywek ma treść: „Człowiek z Hjelmdallu spogląda w górę swymi niebieskimi jak górskie jeziora jego ojczyzny oczami. Choć zazwyczaj milczy, teraz jego głos odbija się echem od ścian sali tronowej: »Nie próbuj pozbawić mnie mej męskiej esencji, podła kusicielko! Syn Hjelmdallu nigdy nie ulegnie twoim uwodzicielskim podstępom«”.

„»Twe czary nie imają się czystości i sile woli. Bracia Hjelmdallu nie ulegają pokusom ciała, jest ono bowiem słabe i ułomne. Moje jednak zahartowała krew i cierpienia«. Królowa Lydiana, wybuchnąwszy namiętnym i lubieżnym śmiechem, odpowiedziała...”

„»Mam co do ciebie wielkie plany, Człowiecze z Hjelmdallu«. Gestem swojej diabolicznej ręki wskazuje rzędy mikstur i maści. »Najpierw mnie zadowolisz, później zaś poprowadzisz moje armie do walki z okrutnymi kanibalami«. W twarzy Człowieka z Hjelmdallu nie drga choćby jeden mięsień, jego wnętrze jednak aż się burzy – to sprzeczne ze wszystkim, co uważa za świętość”.

Prymitywne to za mało powiedziane.

Miałem nadzieję, że później jest lepiej, ale to wszystko jest okropnie napisane i wtórne.

Co ty w ogóle wiesz o literaturze? Przeczytałeś w życiu jakąś książkę?

Może? Nie wiem.

Człowiek z Hjelmdallu nie ma czasu na analfabetów. Ta książka ma cię już dość.

Oczywiście, że tak.

To nie jest jakaś byle książka. To Człowiek z Hjelmdallu. I ma już ciebie dość.

O przepraszam bardzo, znam się co nieco na krytycznej analizie. I sztuce.

To napisz jakąś dysertację czy coś. Człowiek z Hjelmdallu ma cię dość.

Mam dość. (Zamknij książkę).

O rany... Coś wspaniałego!

Na ostatnich stronicach Człowiek z Hjelmdallu dosiada swego potężnego gryfa, Galawaryna, i zwraca wzrok ku horyzontowi. Królowa Lydiana nie żyje, lecz bramy szturmuje armia kanibali. A po wiernym Tyrbaldzie wciąż ani śladu...

Jeśli chcesz się dowiedzieć, co będzie dalej, musisz kupić książkę „Człowiek z Hjelmdallu i trójoka czaszka”. Do nabycia wiosną 39 roku w dobrych księgarniach.

Yhy. Mam dosyć. (Zamknij książkę).

O w mordę, brutalne i heroiczne.

Boże drogi, to jakieś kompletne zacofaństwo. Kiedy ten śmieć powstał?

Znajdujesz stronę z informacją o prawach autorskich. Książka powstała w roku 38.

[Odłóż książkę].