„Co?!” – oczy starego mężczyzny wypełnia nagłe, nieoczekiwane przerażenie. „Ale…

„Co?!” – oczy starego mężczyzny wypełnia nagłe, nieoczekiwane przerażenie. „Ale mówiliście, że zabierzecie mnie do...”

To przerażenie jest sumą wszystkich niekontrolowanych ruchów i zmian nastroju, jakie wykazywał.

Wiatr się wzmaga. Woda wokół ciebie przerywa milczenie, pojawiają się na niej drobne zmarszczki fal. Porucznik mówi dalej, jakby wyśpiewywał inkantację...

„Pańskie prawo do podróżowania zostało zawieszone. Informacje udzielone funkcjonariuszom na miejscu zdarzenia zostaną użyte przeciwko panu przez prokuraturę. W przeciągu tygodnia otrzyma pan wsparcie prawne, a po 44 dniach stanie przed sądem. Czy wszystko pan zrozumiał?”

„...”

„Czy zrozumiał pan?”

„Ale...”

„Kim, on się boi...”

„Nie, nie chcę! Muszę tu zostać” – spogląda na trzcinę, a jego oczy wypełnia narastające przerażenie.

To odważny człowiek. Czemu teraz się posypał?

Oblewa się potem. Jego krople występują mu na czoło.

Rozszerzają się też źrenice – oczy są coraz bardziej czarne.

„Pańskie potwierdzenie nie jest wymagane” – informuje go porucznik, po czym zwraca się do ciebie: „A teraz – na łódź...”

„Ja mógłbym po ciebie wrócić. Jak już go zabiorę na komisariat”.

„W porządku” – kiwa głową porucznik. „Co powiesz na to, abym to ja zabrał go na komisariat, a ty w tym czasie zostałbyś na wyspie?”

„Ja to zrobię, nie debatujmy już nad tym”.

„Ten świat...” – przerywa wam ponownie stary mężczyzna. „O czym wy mówicie? Czy to...” – jego głos zagłusza nagły powiew wiatru. „Nas...”

Wiatr jest zimny. Wieje ze wschodu.

Nagle przechodzi cię dreszcz.

Z trzcin wysuwa się delikatna plątanina odnóży, kończyna po kończynie... aż wreszcie tam po prostu staje, poruszając w upiornej ciszy przypominającymi kosy rękami.

„Co to JEST?!” (Wskaż stworzenie).

„O czym ty mówisz?” – pyta stary mężczyzna, spoglądając na trzciny, a następnie na ciebie.

„Nie wiem, co to, do cholery, jest...”

„Tam nic nie ma” – stwierdza i sprawia wrażenie zdezorientowanego.

Patyczak ma ponad trzy metry wysokości. Spogląda na ciebie swoimi małymi jak główki pinezek oczami osadzonymi w groteskowo małej głowie.

Czujesz, jak nogi się pod tobą trzęsą. Unosisz instynktownie rękę, w której trzymasz broń...

„Jest! Widzę to!”

„To powiedz, co widzisz, cholera jasna. Ja nie widzę w tych trzcinach nic a nic...”

„No i w końcu oszalałem...” (Chwyć głowę w dłonie).

Czujesz na swoich plecach dłoń porucznika, a po chwili słyszysz, jak wypowiada dwa słowa:

„Widzę to”.

Dzięki bogu – jeśli on to widzi, to nie jesteś szalony.

Ale to oznacza...

Naprawdę tam jest. Obraca się powoli w absolutnej ciszy. Kończyny ma długie i smukłe.

„Bądź bardzo, bardzo ostrożny” – szepcze porucznik, po czym robi krok w kierunku olbrzymiego stawonoga...

Naprawdę tam jest. Obraca się powoli w absolutnej ciszy. Kończyny ma długie i smukłe.

Jeśli on też to widzi, to nie jesteś kompletnie szalony.

Ale to by oznaczało...

Czujesz, jak chłopak pociąga cię za rękaw i – w ciemności – słyszysz dwa słowa:

„Widzę to”.

Dzięki bogu – jeśli on to widzi, to nie jesteś szalony.

Ale to oznacza...

Naprawdę tam jest. Obraca się powoli w absolutnej ciszy. Kończyny ma długie i smukłe...

„Bądź bardzo ostrożny” – szepcze chłopak, po czym robi krok w kierunku olbrzymiego stawonoga...

Naprawdę tam jest. Obraca się powoli w absolutnej ciszy. Kończyny ma długie i smukłe...

Jeśli on też to widzi, to nie jesteś kompletnie szalony.

Ale to by oznaczało...

„Na to wygląda, droite” – słyszysz głos starego mężczyzny w ciemności. „Ja niczego tam nie widzę. Czy to znaczy, że nie jestem aresztowany?”

NIE JESTEŚ szalony.

To kryptyda!

Albo jesteś naćpany.

„Żona też mi mówiła, że jestem szalony. Dlatego nie możemy...”

...być razem. Otwierasz oczy, a on wciąż tam jest – wielki patyczak. Obraca się powoli w absolutnej ciszy. Kończyny ma długie i smukłe...

Przywołując cię do siebie.

„Nie wiem, co to znaczy...”

Nikt by nie wiedział. Otwierasz oczy, a on wciąż tam jest – wielki patyczak. Obraca się powoli w absolutnej ciszy. Kończyny ma długie i smukłe. Milczy jak śmierć...

„Nie, nie mogę być szalony. To nieprawda”.

Ależ możesz. Otwierasz oczy, a on wciąż tam jest – wielki patyczak. Obraca się powoli w absolutnej ciszy. Kończyny ma długie i smukłe...

„Boże, jestem zbyt naćpany...”

O wiele zbyt naćpany. Otwierasz oczy, a on wciąż tam jest – wielki patyczak. Obraca się powoli w absolutnej ciszy. Kończyny ma długie i smukłe. Milczy jak śmierć...