W dłoni trzymasz cztery piąte książki „Dick Mullen i pomylona tożsamość”.

Zdaje się, że przed tobą długa i trudna droga, detektywie...

Nie wiem...

Bo nie chcę zawieść Kima.

Tylko zadbaj o to, żeby go nie stracisz. Nie znajdziesz więcej kogoś takiego...

To prawda. Na więcej sposobów, niż ci się wydaje.

Ale nie traktujesz porucznika za bardzo jak przyjaciela, nieprawdaż?

Nie traktujesz. Ale jeszcze nie jest za późno. Łączy was więź mocniejsza od krwi.

No dobra, może nie. Niektóre części warto uratować.

Na przykład?

Słodki smak dobrego papierosa, którego wciąż nie mam i muszę znaleźć.

Są na świecie gorsze rzeczy niż pościg za chemicznymi przyjemnościami. Ale są i lepsze...

A co książka może wiedzieć o prawdziwej przyjemności? Co jest lepsze niż zalewający twój umysł czystą dopaminą mezolimbiczny szlak dopaminergiczny?

Po co ty jeszcze czytasz tego śmiecia? Musisz znaleźć fajki!

Po co ty jeszcze czytasz tego śmiecia? Zapal lepiej pysznego fajeczka!

Wykwintny smak najlepszej klasy alkoholi.

Są na świecie gorsze rzeczy niż pościg za chemicznymi przyjemnościami. Ale są i lepsze...

A co książka może wiedzieć o prawdziwej przyjemności? Co jest lepsze niż zalewający twój umysł czystą dopaminą mezolimbiczny szlak dopaminergiczny?

Po co ty jeszcze czytasz tego śmiecia? Wzywa cię do siebie butelka.

Przyjemność z kontemplacji sztuki!

Nie wiesz, skąd to wiesz, ale czujesz, że ta książka się z ciebie naśmiewa.

Sztuki? Myślisz, że kontemplacja sztuki cię uratuje?

Ej, pierdol się, książko! (Pokaż jej środkowy palec).

Wiesz, że wyglądasz jak wariat, prawda? Pokazujesz nieożywionemu przedmiotowi środkowy palec.

„Co się stało, detektywie?”

„Ta książka naśmiewa się z moich najszczerszych przekonań”.

„W takim razie być może powinieneś przestać ją czytać”.

Ale nie możesz przestać, prawda? Musisz się dowiedzieć, co było dalej.

Tak, tak myślę. W końcu jestem cholernym artystycznym gliną.

Pogadaj sobie, artystyczny glino. Książka przestała się śmiać, ale czujesz, że wciąż się szyderczo uśmiecha.

Przyjaciół i rodzinę.

A ty ich w ogóle masz?

Może mam. Muszę ich tylko znaleźć.

Tak, tak. Czekają gdzieś tam na ciebie. Zaraz za następnym zakrętem. Tam, na Cudownej Górze!

Straciłeś ich? A może cię zostawili? Wiesz w ogóle, jaka jest różnica?

Ale co ta książka może wiedzieć? To tylko tandetnie sklecony literacki śmieć przeznaczony do skonsumowania i wyrzucenia.

Mam Kima.

Tylko zadbaj o to, żeby go nie stracisz. Nie znajdziesz więcej kogoś takiego...

To prawda. Na więcej sposobów, niż ci się wydaje.

Ale nie traktujesz porucznika za bardzo jak przyjaciela, nieprawdaż?

Nie traktujesz. Ale jeszcze nie jest za późno. Łączy was więź mocniejsza od krwi.

Miałem, ale ich straciłem.

Smak dobrego papierosa.

Narkotyki. Wiesz, że w życiu chodzi o narkotyki.

Są na świecie gorsze rzeczy niż pościg za chemicznymi przyjemnościami. Ale są i lepsze...

A co książka może wiedzieć o prawdziwej przyjemności? Co jest lepsze niż zalewający twój umysł czystą dopaminą mezolimbiczny szlak dopaminergiczny?

Po co ty jeszcze czytasz tego śmiecia? Słoneczko, strzel sobie trochę pysznego speedu albo srogiego pyrholidonu... To najlepszy towar.

Dobry, podły – to bez znaczenia. Żyjemy w dniach ostatecznych.

Niewyobrażalnie podły. Śmierć jest o wiele lepsza od tej udręki.

Czemu wszyscy bliscy Dickowi Mullenowi ludzie kończą jako trupy?

To niebezpieczna robota, ale ktoś ją musi wykonywać. Dlatego właśnie Dick Mullen nigdy nie wiąże się z nikim zbyt mocno...

O co chodzi? Boisz się, że nocami ćwiartujesz ciała swoich przyjaciół?

W końcu jesteś mordercą...

Pomyślałeś o wszystkich? Nie zaginął któryś?

Już wszystko wiem.

Nie podoba mi się, do czego to zmierza. (Zamknij książkę).

Kobietom nie można ufać. (Pokręć głową).

Komu można ufać w tym podłym, upadłym świecie?

Nikomu. Trzeba ufać rodzącym się w bebechu przeczuciom.

Dokładnie to samo mówi Dick Mullen w „Niezłomnym Dicku i śmiertelnej wizycie”.

Nawiasem mówiąc, twój bebech pamięta lepsze czasy. Teraz jest tam tylko mieszanina burzących się kwasów i trujących oparów. Miejscem, które rząd mógłby ogłosić strefą nieodwołalnej katastrofy.