To musi być długie, głębokie, niekonwencjonalne!

To musi być długie, głębokie, niekonwencjonalne!

Wolałbym po prostu zadać mu kilka pytań.

Jasne, to twoja decyzja. Ale byłby pod ogromnym wrażeniem.

„Masz do nas jeszcze jakąś sprawę?” – pyta zniecierpliwiony. Chyba obydwaj chcieliby już wznowić przerwaną grę.

„W mojej opowieści nie ma strzałów, krwi ani wylewających się z brzucha wnętrzności, pokażę nią jednak inne spojrzenie na heroizm”.

„Ależ proszę” – już w tej chwili prezentuje wyraźnie sceptyczną postawę. „Jakie jest to twoje spojrzenie?”

„Proszę wyobrazić sobie, że nagle z nicości wpada pan w istnienie”.

„Chyba nie nadążam”.

Zrozumie. Nie przejmuj się, mów dalej. Będzie pod wrażeniem.

„Proszę wyobrazić sobie ból, przy którym poród jest jak ukąszenie komara. Tyle że zamknięty w twojej głowie”. (Wskaż na swoją głowę).

Mężczyzna wpatruje się w ciebie ze skrzywioną miną, nic nie mówiąc.

Nie wygląda, jakby to sobie wyobrażał.

„I dokładnie w chwili, kiedy jest pan gotów zrobić cokolwiek, byle to przerwać, otwiera pan oczy...”

Karabinier krzyżuje ręce i spluwa w wyrwę.

„...i zdaje pan sobie sprawę, że pański umysł – wszystko, co tworzyło pana – zniknęło”.

„Mówisz o urżnięciu się w sztok i błądzeniu w delirium, tak?” – pyta niecierpliwie.

Porucznik odrywa wzrok od swoich notatek i kiwa głową w kierunku starego karabiniera.

„Cóż...” (Przeciągnij przerwę dla suspensu). „W gruncie rzeczy tak”.

„Co tam moje strzaskane kolano i żywienie się truchłem szczurów w okopie... proszę, zasługujesz na mój medal bardziej niż ja! To dopiero zuch-milicjant”.

Twój sarkazm stanie się twoją zgubą, starcze.

Wyjątkowo sztywne zasady, jakimi kieruje się ten stary żołnierz, nie zostawiają miejsca na zmianę zdania ani wycofanie się. Medal jest twój.

„Kim, powinienem go wziąć?”

„Oczywiście, że nie” – odpowiada, nie odrywając nawet wzroku od swojego notatnika.

„Nie zasługuję na to”. (Nie bierz medalu).

Mężczyzna kręci głową, mrucząc coś pod nosem, po czym odwraca się do ciebie: „Możemy już wracać do gry?”

Wymamrotał: „No to dałem ci się nabrać”.

To się wydaje honorowe. Postąpiłeś słusznie, nie biorąc medalu. To było dobro. Pierś wzbiera ci dumą.

Czujesz, że powinieneś robić więcej rzeczy honorowych. Jakby była za to jakaś... ukryta nagroda. Musisz tylko dokonać odpowiedniej liczby honorowych czynów.

„Dziękuję panu, René, to dla mnie zaszczyt”. (Wyciągnij rękę).

Weteran licznych konfliktów zbrojnych wyciąga do ciebie swoją prawicę. W zaciśniętej pięści trzyma Zachodzące Słońce, a na jego twarzy maluje się bezsprzeczny wyraz niedowierzania.

Przebłyski krwawych, straszliwych wojennych scen. Umierający ludzie, rżenie koni, krew wsiąkająca w piasek, śnieg, asfalt i żyzny czarnoziem...

Wszystko to w rytm muzycznej kompozycji opowiadającej o dawnych herosach, czasach, kiedy ludzie byli więksi zarówno ciałem, jak i sercem. Czujesz dziwne braterstwo z tym starym żołnierzem. Jesteście teraz jednym i tym samym.

Stary karabinier wpatruje się w ciebie przez długą chwilę. W końcu napięcie go opuszcza i pyta: „Mamy oddać ci coś jeszcze?”

Ot tak. Przeanalizował sytuację, pogodził się z tym, co się stało, i przestał się tym zajmować. Jak żołnierz.

„Wrzuciłeś już ich kulę do wody, zabrałeś jednemu z nich kanapkę, a drugiemu medal. Czego jeszcze mógłbyś chcieć? Może wystarczy już gnębienia tych obywateli?”

„Wrzuciłeś już ich kulę do wody i zabrałeś jego medal. Może wystarczy już gnębienia tych obywateli?”

„Nie sądzę, aby chciał dostać więcej. Prawda? Masz swój medal, więc wracajmy do naszego śledztwa”.

Weteran wyciąga prawą rękę, podając ci medal w kształcie słońca. Odznaczenie błyszczy w jego pomarszczonej i pokrytej bliznami dłoni.

„Jak śmie pan umniejszać mej podróży przez pustkę?!”

„A czy twój okręt to nie był przypadkiem »SS Czerwony Komandos«?”

Nazwa ta odbija się echem w wielkich, mrocznych salach historii... Wzywa ciebie i twoich braci!

„Nie, znalazłem źródło. Źródło pływu. Znalazłem... Al Gul”.

„Masz na myśli alkohol?”

„MILCZEĆ! Nie wie pan, o czym pan mówi! Tańczyłem przez tysiąc nocy z Al Gul!”

„Co do tego nie może być wątpliwości”.

„A jednak nie pojmuje pan cierpienia ani oświecenia, jakie musiałem znieść”.

„Tak. Alkohol”.

„To twoje bóstwo ma w Martinaise wielu wyznawców...” – prostuje się. „Ale wśród nich na próżno szukać równie gorliwych co ty”.

„Gdybyś nie wiedział, alkoholizm to straszna, obezwładniająca choroba”.

„Przykro mi, chyba po prostu potężnie zalałem robaka. Brak mi charakteru...”

„Hej, każdy musi czasem trochę wyluzować – to nic złego. Mam to pod kontrolą”.

„Tak, właśnie widzę, że zasługujesz na medal za doskonałą kontrolę nad swoim życiem” – prycha. „Masz, weź jeden z moich!”

„Musiało tak być – w pokoju leżała po nim duża butelka...”

„Dobrze, przyznaję się: schlałem się tak bardzo, że zapomniałem nawet kim jestem”.

„Mówię o czymś znacznie większym”.

„Tak? O czym więc?” – pochyla się z dłońmi na biodrach.

Jego ton przypomina ten, z jakim sierżant zwraca się do nowych rekrutów.

„Proszę zrozumieć, nie sądzę, żeby ktokolwiek był kiedykolwiek tak pijany. To musi być rekord”.

Porucznik wzdycha głośno, ale nie odrywa wzroku od notatnika.

„Wciąż czuję się strasznie, René. Chory, spanikowany, po prostu smutny – niech pan wybierze, co chce”.