Wznosi się wokół ciebie kolumna ciepłego powietrza – otacza budynek, na którym stoisz…

Niebo jest bardziej czarne niż szare. Z południa dobiega cię odległy szmer arterii motorowych. Nic więcej.

„No więc, panie mundurowy, o czym to mówiliśmy, w ostatnich godzinach tego zmierzchającego świata?”

„Cisza, panie mundurowy. Nie miałam pana za milczka... O czym my w ogóle mówiliśmy?”

„No więc, panie mundurowy. Smutna cisza – pełna melancholii? O czym my w ogóle mówiliśmy?”

„No więc, panie milicyjny supergwiazdorze – o czym to mówiliśmy?”

„No więc, panie mundurowy...” – kobieta odzywa się, wzdychając.

Niebo jest zimne, nisko zawieszone. Z południa dobiega cię odległy szmer arterii motorowych. Nic więcej.