Dwie zardzewiałe, rozsuwające się metalowe płyty tworzą prowizoryczne drzwi. Były ukryte…

Dwie zardzewiałe, rozsuwające się metalowe płyty tworzą prowizoryczne drzwi. Były ukryte tu, pod promenadą, już przez długi czas.

„Kto tam?”

„Jak to »kto tam«? To ja, Kim. Przestań się wygłupiać i pomóż mi otworzyć te drzwi”.

Zignoruj drzwi. [Odejdź].

„Oficerze? Wszystko w porządku?”

Naprawdę powinieneś otworzyć te drzwi. Nie będzie bezpiecznie iść dalej samemu.

Pchnij drzwi i je otwórz.

Od tej strony jest o wiele lżej – panele na szynach przesuwają się łatwo po zmieceniu piasku. Dzięki pomocy partnera po drugiej stronie, drzwi otwierają się, skrzypiąc.

„Mam nadzieję, że nie usłyszał tego nikt niebezpieczny”.

„Gotowy?”

„Tak. Pora przeszukać te korytarze. Postarajmy się poruszać cicho i nie robić więcej hałasu”.

Świetnym sposobem na to jest niebieganie.

„Jak ty się w ogóle tu dostałaś?”

„Po tym, jak wspiąłeś się na dach? Pod promenadą jest wejście techniczne. Znajduje się obok rury odpływowej – pewnie połączonej z kanałem burzowym – łatwo to było przeoczyć”.

Jest z siebie całkiem dumny.

„Mogło oszczędzić mi wysiłku”.

Wzrusza ramionami. „Przynajmniej teraz mamy wyjście. Bierzmy się do dzieła. Pora przeszukać te korytarze...”

„Wejście techniczne? Jakie to przyziemne”.

„Tak, tak – ryzykowanie życiem podczas wspinania się na rozklekotane drabiny, jest fajne. Bierzmy się za przeszukiwanie tych korytarzy...”

„Przynajmniej wiemy teraz, jak się tu szybko dostać”.

„Tak, mamy teraz wyjście. Bierzmy się do dzieła. Pora przeszukać te korytarze...” – stwierdza, zerkając w mrok.

Drzwi są, zdaje się, na szynach, ale się zacięły. Chwytasz je po jednej stronie i napierasz, próbując je otworzyć. Wraz ze swoim partnerem sprawiacie, że dwa metalowe panele rozsuwają się ze skrzypnięciem.