Zniszczone brązowe drzwi. Numer lokalu to 20.

Zniszczone brązowe drzwi. Numer lokalu to 20.

Coś ładnie pachnie. Soupe à l'oignon?

Porucznik gestem zachęca cię, abyś szedł przodem i zapukał do drzwi.

To te drzwi – wiesz już, że są właściwe. Ależ to będzie trudne.

Weź się w garść. To po prostu policyjna robota.

Nie pukaj, po prostu odejdź. Nie potrzebujesz tego. Niepotrzebny ci ten smutek.

Zapukaj.

Nikt nie otwiera drzwi.

„Za późno. Wszyscy już chyba śpią. Powinniśmy wrócić tu jutro”.

Nikt nie otwiera. O tej porze lokatorzy pewnie śpią. Lepiej spróbuj jutro.

„Halo! Kto tam?” – dobiega cię zza drzwi głos.

I ktoś ścisza radio.

„Czy to dom Billie Méjean? Tu policja, proszę otworzyć”.

„Policja? Chwileczkę. Proszę dać nam moment” – słyszysz w środku zamieszanie.

Sprząta. Nerwowo.

W jej głosie słychać strach.

Przekręca klucz w zamku. „Proszę wejść, drzwi są otwarte”.

Spójrz najpierw na porucznika.

Porucznik dodaje ci otuchy skinieniem głowy.

[Odejdź].

„Poczekaj, Kim, powinniśmy to przedyskutować, zanim zaczniemy działać. Czego powinniśmy się spodziewać?”

„Racja, omówmy to” – spogląda na drzwi mieszkania i ścisza głos...

Słyszysz lekkie kroki i coś, co przypomina radiową prognozę pogody na dziś.

„Mamy wstępną identyfikację – wszystko wskazuje na to, że denat jest mężem Billie Méjean. Musimy to potwierdzić oraz powiadomić Billie o śmierci małżonka”.

„Powiadamianie bliskich ofiary o jej śmierci nigdy nie jest łatwe. Nie bez powodu obowiązek ten jest nazywany najbardziej stresującą częścią naszej pracy. Właśnie dlatego zwykle robi się to w parach. Będę monitorował reakcje i w razie konieczności działał”.

„A jeśli nie chcę tego robić?”

„Tak, to trudne” – stwierdza, z poważną miną wpatrując się przez chwilę w zamknięte drzwi. „Ale nie ma łatwego sposobu na przekazanie tej informacji. To po prostu musi się stać – najlepiej najszybciej, jak to możliwe”.

„No dobrze, chyba jestem gotowy”. (Kontynuuj).

Porucznik wskazuje ci gestem drzwi.

„Kim, nie chcę tego robić. Chodźmy stąd”. (Spróbuj się wywinąć).

„Nie możemy. Ktoś musi przekazać tę wiadomość” – stwierdza, wskazując ci gestem drzwi. „Do dzieła”.

To tylko utrudniło sprawę. Będzie bolało.

„Masz jakieś rady, jak powiedzieć jej, że on...?”

„Nie żyje? Najważniejsze to nie mówić, że wiesz, jak ta osoba się czuje. Bo nie wiesz”.

Dobra rada.

„Istnieje duże prawdopodobieństwo, że osoba, która przywita nas w drzwiach, będzie w jakimś stopniu spokrewniona z denatem. Oznacza to, że musimy powiadomić rodzinę o śmierci jej członka oraz potwierdzić identyfikację ciała”.

Słyszysz lekkie kroki i coś, co przypomina radiową audycję wieczorną.

Słyszysz za drzwiami czyjeś lekkie kroki i grającą w radiu muzykę folkową.