Drzwi są zrobione z metalu i wyglądają na wzmocnione. Ktoś tu naprawdę ceni sobie…

Drzwi są zrobione z metalu i wyglądają na wzmocnione. Ktoś tu naprawdę ceni sobie bezpieczeństwo.

„Tak?” – zagaja przystojny młody mężczyzna z papierosem w dłoni. „Szukał mnie pan, żandarmie?”

Zapukaj.

Nikt nie odpowiada.

„Chodźmy. Nic tu po nas”.

„Chodźmy. Nic tu po nas”.

Nie ma tu już nic do roboty...

„Powinniśmy z nim porozmawiać” – stwierdza porucznik, wskazując skinieniem głowy mężczyznę stojącego przy drzwiach.

Mężczyzna, którego szukasz, stoi tuż obok ciebie. Powinieneś z nim porozmawiać.

„Powinniśmy wrócić tu jutro o godzinie 21:00” – przypomina ci porucznik.

Zdaje się, że nie ma go w domu. Powinieneś wrócić jutro wieczorem, po 21:00.

„Powinniśmy wrócić tu wieczorem – najwcześniej o 21:00”.

Zdaje się, że nie ma go w domu. Powinieneś wrócić później, po 21:00.

„Wygląda na to, że młodego mężczyzny, którego szukamy, nie ma w domu. Myślę, że zastać go tu można wieczorem” – stwierdza porucznik, rozglądając się wokół i robiąc głęboki wdech zimnego, wiosennego powietrza.

„Powinniśmy wrócić jutro, gdy załatwimy wszystkie zaplanowane na ten dzień sprawy – może o 21:00?”

„W porządku. Jutro o 21:00”.

„Juro, 21:00 – tutaj, mieszkanie numer 28” – zapisuje wszystko w swoim małym notatniku. „Dobrze. W drogę”.

Cholera. Okazuje się, że nie tak łatwo znaleźć kogoś w dużym apartamentowcu... Bez obaw. Dorwiesz go jeszcze!

Pamiętaj – jutro. Dziś już go tu zapewne nie ma.

„Chyba będę akurat zajęty”.

„W porządku, nie musimy tu być punktualnie o 21:00 – po prostu muszę zapisać jakąś godzinę” – stwierdza, otwierając swój mały niebieski notatnik.

„Juro wieczorem – tutaj, mieszkanie numer 28. W drogę”.

„Co masz na myśli?”

„Palacz na balkonie. To dlatego tu jesteśmy, prawda? Może wiedzieć coś o morderstwie. Więc wrócimy tu jutro o 21:00?”

Nagle martwi się nieco o twoją pamięć...

Spokojnie, wciąż nią (w większości) dysponujesz. Pamiętasz rzeczy. Dasz radę.

Zdaje się, że nie ma go w domu. Powinieneś wrócić jutro wieczorem, po 21:00.

„Wygląda na to, że młodego mężczyzny, którego szukamy, nie ma w domu. Myślę, że zastać go tu można wieczorem” – stwierdza porucznik, rozglądając się wokół i robiąc głęboki wdech zimnego, wiosennego powietrza.

„Powinniśmy wrócić tu wieczorem, gdy załatwimy wszystkie zaplanowane na dziś sprawy – może o 21:00?”

„Chyba będę akurat zajęty”.

„W porządku, nie musimy tu być punktualnie o 21:00 – po prostu muszę zapisać jakąś godzinę” – stwierdza, otwierając swój mały niebieski notatnik.

„Dziś wieczorem – tutaj, mieszkanie numer 28. W drogę”.

„O czym ty mówisz?”

„Palacz na balkonie. To dlatego tu jesteśmy, prawda? Może wiedzieć coś o morderstwie. Więc wrócimy tu dziś o 21:00?”

„Brzmi dobrze. Dziś o 21:00”.

„Dziś, 21:00 – tutaj, mieszkanie numer 28” – zapisuje wszystko w swoim małym notatniku. „Dobrze. W drogę”.

Zdaje się, że nie ma go w domu. Powinieneś wrócić później, po 21:00.

[Odejdź].

„Sprawdźmy, czy ktoś jest w domu. Zapukaj do drzwi”.

Numer dwadzieścia osiem... Sprzątaczka mówiła, że to tu mieszka balkonowy palacz.