Drzwi są znowu zamknięte. Nie masz tu już nic do zrobienia.

Drzwi są znowu zamknięte. Nie masz tu już nic do zrobienia.

Słyszysz, jak ktoś w środku chodzi z pokoju do pokoju... Ktokolwiek tu mieszka, musiał wrócić do domu.

Drzwi przez dziesięciolecia znosiły ataki żywiołów. Miedziane gwoździe mocujące ich obicie pozieleniały pod wpływem działania morskiego powietrza. To samo dotyczy kołatki w kształcie lwiego łba.

Królewski lew. Kociak Guillaume'a. Ta kołatka przeżyje swojego właściciela z dużą nawiązką.

Przyciśnij ucho do drzwi.

Absolutna, upiorna wręcz cisza.

Nawet mrok wstrzymuje oddech w tym mieszkaniu.

Ktoś porusza się w mieszkaniu. Słyszysz zakręcanie wody i odgłos stukających talerzy.

Lokator najwyraźniej sprząta. A to znaczy, że się spóźniłeś. Nic tu już nie zdziałasz, lepiej zamelduj Evrartowi.

Otwórz drzwi za pomocą klucza Mañany.

Klucz zatrzymuje się w zamku w połowie ruchu. Coś go blokuje. Z mieszkania nie dobiega cię żaden odgłos.

Klucz lokatora jest w zamku.

Porucznik spogląda najpierw na drzwi, później na ciebie i daje ci znak, aby od nich odejść.

Powinieneś już iść. Idź! Zanim coś się stanie...

Klucz zatrzymuje się w zamku w połowie ruchu. Coś go blokuje. Słyszysz z mieszkania odgłos tłukącego się talerza, po czym zapada absolutna cisza.

[Odejdź].

Kiedy odwracasz się, żeby odejść, z drugiej strony drzwi dobiegają cię kroki. Tak, ktoś ewidentnie jest w domu.

„Powinniśmy się stąd wynosić” – szepcze porucznik, „I powiedzieć Evrartowi, co się wydarzyło – że nie mogliśmy otworzyć drzwi. Może da się to jakoś obejść”.

Może to i dobrze, że nie otworzyłeś drzwi tego nieznajomego? Idź do Evrarta i powiedz mu, co się stało.

„Wiem, że tam jesteś!”

„To niweczy cały plan, prawda?” – porucznik rzuca okiem na okna otaczających was budynków. „Wynośmy się stąd”.

Brak odpowiedzi.

Zapukaj do drzwi.

Brak odpowiedzi.

Coś w mieszkaniu uderza o ziemię, tłukąc się przy okazji.

Talerz, szklanka lub kubek.

Potem zakręcony zostaje kran i zapada absolutna cisza pełna... napięcia.

Spóźniłeś się – szczur wrócił już do nory. Zobaczmy, co sądzi o tym Evrart.

„To pewnie drzwi, o których mówił Evrart. Ale wciąż musimy jeszcze wziąć klucz od tego Mañany”.

To muszą być te drzwi, o których mówił Evrart. Wciąż jednak musisz zdobyć klucz od Mañany.

Drzwi do strzeżonej przez lwią kołatkę „szczurzej nory”. I kołatka, i nora pamiętają lepsze czasy.

Otwórz drzwi za pomocą klucza Mañany.

Próbujesz zachowywać się możliwie cicho. Poluzowanie zasuwy wymaga jednak dość długiego potrząsania klamką.

Drzwi otwierają się w końcu z cichym kliknięciem. W twojej głowie roi się od myśli...

Dźwięk obracającego się klucza wciąż odbija się echem po podwórzu. Miejmy nadzieję, że nikt go nie usłyszał.

No, kolego. Otworzyłeś je. Nie ma sensu wchodzić do środka. To byłoby niegrzeczne.

Dobra robota. Chodźmy już. Na bank nie ma tam nic ciekawego.

Nie pozostało już nic innego, jak stąd iść i powiedzieć Evrartowi. Nie sposób wymyślić jakikolwiek powód, żebyś miał wchodzić do środka.

Tylko ciekawość mogłaby wytłumaczyć przekroczenie tej granicy. Może tam jest skarb? Biały aligator? Rtęciowa fontanna?

W mieszkaniu mogą być ważne informacje... No... mogą...

Trzymając otwarte drzwi, czujesz ruch powietrza. Lekki przeciąg. Pogwizd...

Zapukaj ostrożnie.

Pukasz cicho. Obicie tłumi odgłos. Z mieszkania nie dobiega żadna odpowiedź.

„Zdaje się, że w środku nikogo nie ma” – porucznik wygląda na skrępowanego.

Czujesz na sobie spojrzenia ludzi obserwujących cię z wychodzących na podwórze okien.

Jesteś raczej pewien, że właściciela mieszkania tu nie ma. Powinno być bezpiecznie.

Przyciśnij ucho do drzwi.

Drzwi są śliskie od deszczu. Nie słyszysz, żeby w środku ktokolwiek się poruszał.

Prawdę mówiąc, na podwórzu panuje dziwna cisza. Nie słychać nawet ptaków.

Skórzane obicie jest zniszczone i szorstkie w dotyku. Nie słyszysz żadnego ruchu.

„Poruczniku, co sądzisz o zadaniu, którego się podjęliśmy?”

„Jak już mówiłem” – odpowiada porucznik, poprawiając okulary – „zdaję sobie sprawę, że nie da się tego uniknąć”.

„Więc nie masz nic przeciwko temu, żebym otworzył drzwi?”

„Jeśli trybunał najemników wydarzy się, zanim zakończymy tę sprawę...” – spogląda ci prosto w oczy – „...to zginą ludzie. Jakie znaczenie w porównaniu z tym mają jakieś drzwi?”

„Z drugiej strony...” – stwierdza, rzucając nieswojo okiem na okna otaczających was budynków. „Moglibyśmy po prostu odejść i powiedzieć Evrartowi, że otworzyliśmy te drzwi. Zdaje się, że nikt nas nie śledzi, więc nikt nie zaprzeczy naszym słowom”.

„Skłamać Evrartowi? To też jest rozwiązanie?”

„Tak, konfabulacje pomagają czasem uzyskać pożądane rezultaty” – krzyżuje ręce na piersi. „To ty podjąłeś się tego zadania, więc ty decyduj”.

Drzwi są tutaj. Możesz je po prostu otworzyć i mieć to z głowy.

Poza tym jeśli ich nie otworzysz, to nigdy się nie dowiesz, co jest za nimi.

No nie wiem... Jesteś dość dobrym kłamcą. Ale czy jesteś równie dobrym dywersantem?