Gruby, oprawiony w brązową skórę dziennik jest pełen szczerych notatek i wykresów.

Gruby, oprawiony w brązową skórę dziennik jest pełen szczerych notatek i wykresów.

Odłóż dziennik. [Odejdź].

Przekartkuj go.

Znajdują się tu zapiski logistyczne, wykresy i osobiste rozmyślania. Wszystkie opatrzono datą.

„Możemy się z tego wiele dowiedzieć”.

Co napisała w dniu śmierci Lely'ego?

Czwartego marca nie napisała nic... Za to piątego: „No, to na pewno jeszcze się na mnie zemści. Kiepska w tym jestem. Aż nazbyt lojalna. Nie licząc... Ale to zupełnie inna sprawa”.

Wspomina o zdradzeniu poprzedniego pracodawcy. Czy to wskazuje, że zrobiła to w ramach samoobrony?

Nie masz pojęcia, co ma na myśli. To jej osobiste zapiski, nie spodziewaj się, że wszystko zrozumiesz.

Jak daleko wstecz sięgają wpisy?

Pierwszy wpis jest z 2 sierpnia zeszłego roku. Treść jest krótka: „Wiem, że moja pozycja jest niepewna. Mogę tylko starać się być możliwie przydatna i szukać jednocześnie jakiejś drogi ucieczki (pamiętaj: nikt nie jest niezastąpiony)”.

Coś osobistego?

Krótkie, drwiące uwagi na temat ludzi i miejsc. Powstały zapewne dla zabicia czasu w podróży. Widać tu też próby uporządkowania myśli w związku z trudnymi decyzjami. W niektórych fragmentach pojawia się wiele pytań.

Przy niektórych znakach zapytania widać wielokropki... Musiała przechodzić trudne chwile.

Problemy z personelem – zawsze ciężkie dla przywódców. Wyczuwasz trop zdrady.

Co to za logistyka?

Trudno powiedzieć. Większość jest zaszyfrowana. Wygląda to jak informacje kontaktowe, ilości, miejsca docelowe.

„W tych notatkach mogą znajdować się przydatne informacje o miejscowych operacjach. Mam na komisariacie młodszą sierżantkę, która zna się na szyfrach – mogę dać jej ten dziennik, jak już tu skończymy”.

Profesjonalizm to jego mechanizm radzenia sobie z problemami.

Jaki jest najnowszy wpis? (Zakończ przeglądanie dziennika).

Najnowszy wpis pochodzi z dziś. Ma następującą treść:

„Nawet jeśli stąd zniknę (o ile zniknę żywa) – to co dalej? Upozorowanie linczu to przestępstwo, nawet jeśli nie oskarżą mnie dodatkowo o morderstwo. Uciekać aż do śmierci? Nie tak wyobrażam sobie życie w drodze. Kurde, a tak czekałam na zwycięstwo”.

„Nie wydaje mi się, żeby zabiła tego najemnika” – porucznik stuka palcem stronę dziennika. „Wygląda to, jakby ktoś ją... wrobił?”

Cała ta sprawa była ślepą uliczką – myśli. Do tego fatalną w skutkach.

Nie dawaj się ponieść emocjom.

„Czyli zginęła bez żadnego powodu?”

„Miała masę kłopotów i bez oskarżeń o morderstwo”. Wbija wzrok w ziemię: „Niemniej to nadal paskudna sprawa”.

„Więc kto twoim zdaniem zabił Lely'ego?” (Zakończ).

„To Klaasje wskazała nam Ruby. Może próbowała odciągnąć naszą uwagę od siebie? Albo...” – urywa w zamyśleniu.

„No nie wiem...”

„Tak czy inaczej, musimy mieć na nią oko”.

„Jedno jest pewne: mamy co nieco do załatwienia w Whirling-in-Rags. Kilka pytań do zadania. Lepiej bierzmy się do pracy”.

Coś ci mówi, że powinieneś być od teraz wyjątkowo uważny.

„Brzmi to prawdopodobnie”.

„Ale nikt nie słyszał strzału...”

„Możliwe, że miała wspólnika. Tak czy inaczej, musimy mieć na nią oko”.

„Mógł to być Titus. Z drugiej strony...” – urywa i popada w zamyślenie.

„Pan T by mnie nie wydymał!”

„Tak czy inaczej, musimy mieć na niego oko. Całkiem możliwe, że działamy w oparciu o czyjeś kłamstwo albo i kilka...”

„Ale nikt nie słyszał strzału...”

„Może jest jakiś niespotkany jeszcze chłopak Hardiego, który był jego wspólnikiem? Tak czy inaczej, musimy mieć na niego oko”.

„Brzmi to prawdopodobnie”.

„No nie wiem...”

„Kim, naprawdę jestem człowiekiem La Puty Madre?”

„Nie, myślę, że nie jesteś” – spogląda ci przez moment prosto w oczy, po czym wzdycha. „Jeśli chcesz mieć pewność, spytaj kogoś na swoim komisariacie”.

Naprawdę nie sądzi, żebyś nim był. Może nie powinien być taki ufny...?

Nie zawiedzie się na swoim zaufaniu. Bo nie jesteś. Czujesz to.

„Kim jest La Puta Madre?”

„Przywódcą dużego gangu z Jamrock specjalizującego się w produkcji i handlu narkotykami. To bardzo zły człowiek”.

Nie jest na 100% pewien, że nie masz jakiegoś zobowiązania wobec tej bardzo, bardzo złej osoby.

„Skoro tego nie zrobiła, może to dobrze, że jej nie złapaliśmy?”

„Nie posuwałbym się tak daleko. Mamy inne powody, aby ją aresztować” – mówi, marszcząc brwi.

„Poza tym nie jestem pewien, czy jej życie jako osoby poszukiwanej będzie o wiele lepsze od życia u nas”.

„Zabiła najemnika, a potem zastrzeliła sama siebie. Sprawa zamknięta. I jaka czyściutka!”

„Nie. Właśnie brudna”.

Kim trzyma się nietypowo sztywno. Jest do takich rzeczy przyzwyczajony, ale fakt tego przyzwyczajenia nieszczególnie go cieszy.

„No dobrze. Jak to wrobił?”

„Po prostu, ktoś ją wrobił. Chłopaki Hardiego, Klaasje, my”.

„Wygląda to, jakby ktoś ją... wrobił?” – mówi porucznik, stukając palcem stronę dziennika.

To byłoby coś nowego. No, nieomal, bo to już czwarty raz, ale kto by liczył – myśli. Rzadko się zdarza, żeby ktoś faktycznie został wrobiony.