Widzisz kolorowy elementarz. Jego tytuł to „Elementarz dla małych dzieci”.

Widzisz kolorowy elementarz. Jego tytuł to „Elementarz dla małych dzieci”.

„Proszę pani, co to za książka?”

„Bardzo edukacyjny elementarz. Świetny dla młodych umysłów... i oczywiście bardzo popularny”.

„O rany, ale czadowo. Chciałbym się stać mądrzejszy”.

„Jest pan dorosłym mężczyzną. Na elementarz jest już chyba odrobinę za późno... To książka dla małych dzieci”.

„Dobra. W porządku”.

[Odejdź].

Ukradnij elementarz.

Zerkasz na księgarkę, czekając, aż się czymś zajmie. Kiedy nie patrzy, zręcznie zgarniasz książeczkę z półki i wsuwasz ją sobie do kieszeni.

Jesteś teraz dumnym posiadaczem elementarza dla małych dzieci, który, szczerze mówiąc, był i tak prawie darmowy.

Powoli przesuwasz dłoń ku książeczce. Zanim jednak jej dosięgasz, słyszysz głos:

Porucznik kasła głośno, po czym szepcze: „Lepiej nie. Okradanie właścicieli małych firm to nie jest nasza specjalność”.

„Proszę nie dotykać towaru”.

Przekartkuj książkę.

Wygląda jak elementarz – na każdej stronie jest jakieś słowo związane z konkretną literą alfabetu.

Nie jestem pewien, co chcesz w ten sposób osiągnąć. To książka dla dzieci. Dosłownie.

Chcę kupić ten elementarz.

„Ee... Ma pan dzieci?” – pyta, lekko drżąc na tę myśl. „W porządku. Dobrej zabawy”.