Wiesz, o co tu chodzi. To jakbyście się znali. Spytaj go po prostu.

„Tak”.

„Nie”.

Nie chcę o to pytać.

To nie pytaj. Nikt cię nie zmusza.

Strój pielęgniarski?

Tak. Pielęgniarz. Czemu nie?

„To zabrzmi bardzo dziwnie, ale czy jesteś może przypadkiem... pielęgniarzem?”

„Oczywiście...” – spogląda na ciebie znad zsuniętych okularów przeciwsłonecznych. „Tak, jestem pielęgniarzem. Skąd wiedziałeś?”

„Mógłbyś mnie zbadać? Sporo ostatnio przeszedłem”.

„Och, bardzo bym chciał, naprawdę...” – rozkłada ręce i wzrusza ramionami. „Niestety, jestem pielęgniarzem od szyi i podbródków. Tobie potrzebny jest pielęgniarz od głowy. Przykro mi, że nie mogę ci pomóc, stary”.

To, co słyszysz, to posunięty do granic możliwości sarkazm. A on tak naprawdę nie jest pielęgniarzem.

„Czasem jesteś prawdziwym dupkiem, wiesz?” – odzywa się. Ze zdziwieniem stwierdzasz, że nie mówiła do ciebie.

„Yyy... poważnie?”

„Nie” – odpowiada ze znajomym udawanym entuzjazmem. „Wcale a wcale! A teraz proszę, rozwiąż tę sprawę z powieszeniem, dobrze?”

„Spoglądam w eter... i tam znajduję wiedzę”.

„Och, jeśli chodzi o eter, to w twoim przypadku na spoglądaniu na pewno się nie kończy” – odchyla się i mamrocze: „To było głupie, nie powinienem był...”

Nie jest pielęgniarzem. Nie będę o to pytał.

Oczywiście, nie musisz. Możesz z nim rozmawiać, o czym zechcesz.