„I na pewno wystrzałowo się razem bawiliście” – wymierza kilka zadziornych markowanych…

„I na pewno wystrzałowo się razem bawiliście” – wymierza kilka zadziornych markowanych ciosów w twoją stronę. „Ale ta suka obchodzi mnie tyle co nic. Pogadajmy o konkretach, Harry. O tym, co ma znaczenie”.

„Świetnie! Chcesz coś obgadać ze swoim starym przyjacielem, panem Claire'em, co, Harry?” – wydaje się szczerze ucieszony. „No to słucham!”

„Joyce mówiła, że poprzednia przewodnicząca Związku zaginęła w tajemniczych okolicznościach”.

„Zaginęła?! Harry, ta kobieta zostawiła zapiekankę w piekarniku i nie zdążyła na głosowanie”.

„»Och, wyjęłam zapiekankę z pieca? Lepiej pójdę do domu i sprawdzę. Co tam głosowanie!«” – mężczyzna krzywi się z dezaprobatą. „Kiedy wróciła, było już po wszystkim”.

Chwila. Joyce nie wspominała nic o żadnej zapiekance.

„Zabawne. Joyce nie mówiła nic o zapiekance”.

„Harry, Harry, Harry!” – pstryka palcami. „Nie roztrząsaj szczegółów. Może to była potrawka z królika... albo suszarka do włosów, albo żelazko. Rzecz w tym, że nie podchodziła do tego poważnie. A ja owszem”.

To akurat prawda. Naprawdę poważnie do tego podchodzi. Choć patrząc na niego, można by w to nie uwierzyć.

To specyficzne dla niego poczucie humoru... doskonale nadaje się do rozpraszania innych.

Jeśli poszukujesz rozlanej krwi, to na pewno nie znajdziesz jej w jego obecnym wyrazie twarzy czy zachowaniu.

„To może następne pytanie?”

„Tak, proszę cię bardzo, Harry!” – wielki mężczyzna kiwa powoli głową. „Mów swobodnie i pytaj, o co tylko chcesz”.

„Co się stało z poprzednim negocjatorem, panem Gaumontem?”

„Co masz na myśli, Harry?” – w jego głosie brzmi irytacja. „Nic, zakończyłem współpracę z nim”.

„Dobrze. Kolejne pytanie?”

„Wal całą serią, Harry”.

„Poczynił ustępstwa na rzecz Związku w poprzednich negocjacjach. Czemu kończyć współpracę z takim sojusznikiem?”

„To stary człowiek, Harry. Chciałem, żeby spędził więcej czasu z rodziną” – spogląda w dół i wzdycha. „Bóg raczy wiedzieć, ile czasu mu jeszcze zostało”.

„Nazwałeś go karłem”.

„Harry!” – wykrzykuje oburzony. „Zatrudniam niskorosłych w mojej organizacji. W życiu nie nazwałbym kogoś karłem. O co tu chodzi?”

„Tak szczerze to zaczynam myśleć, że sam jesteś karłem, Harry”. Nagle uśmiecha się i zmienia ton: „Tylko żartuję. Nie jesteś karłem. Nikt nie jest. Jesteśmy za to kumplami”.

Trudno stwierdzić, czy naprawdę puściły mu nerwy, czy to kolejna z jego sztuczek. Ten człowiek... prawie nigdy jawnie się nie złości.

„Evrart, Joyce zdaje się myśleć, że Związek z nią pogrywa tymi nierealnymi żądaniami”.

„Tak, tak, pogrywa. Oczywiście...” – przybiera nagle bardzo poważny ton. „To nie jest kasyno, Harry. Tu chodzi o prawdziwych ludzi i ich przetrwanie. Ale dla tych bogatych typów cały świat to kasyno...”

Jego mina mówi jasno: to dziecinne i nieodpowiedzialne zachowanie.

„Dobrze, porozmawiajmy o czym innym”. (Zakończ).

„No pewnie, Harry! O czym chciałbyś pomówić?”

„Oczywiście, Harry. Pozwól, że zapewnię cię raz jeszcze: możesz śmiało dzielić się wszystkim, o czym tu rozmawiamy, z tą całą... Joyce. Nasza organizacja nie ma nic do ukrycia”.

„Nie interesuje mnie, co ona robi, ale ja osobiście nie mam nic do ukrycia. Twoje sprawy to twoje sprawy i szanuję twoją prywatność. Pamiętaj tylko, to wszystko...” – zagarnia rękami powietrze – „...to żadna tajemnica”.

„Opowiedz jej o tym wszystkim. O zdjęciu mojego brata, o śpiewającym mieczniku z zegarem” – rozgląda się. „Opowiedz jej o mojej nadwadze i o tym, jak pomogłem ci w poszukiwaniach zaginionej broni. Powiedz jej wszystko – Evrart nie ma nic przeciwko”.

To rzeczywiście ciekawe, mówić ludziom rzeczy o innych ludziach, nieprawdaż? Miło było powiedzieć mu przed chwilą coś o niej...

To dziwne. Nie w miły sposób, no ale dobra.

„Opowiedz jej o tym wszystkim. O zdjęciu mojego brata, o śpiewającym mieczniku z zegarem” – rozgląda się. „Opowiedz jej o mojej nadwadze i o tym, jak pomagam ci odnaleźć zaginioną broń. Powiedz jej wszystko – Evrart nie ma nic przeciwko”.

„Jesteś pewien? Wydaje mi się to trochę dziwne”.

„Jestem po prostu równym gościem, Harry. Gdyby tak nie było, nie siedziałbym tu teraz” – wymierza sobie cios pięścią w otwartą dłoń. „W polityce liczą się emocje i zależy mi, żeby budzić w tobie jedynie te pozytywne”.

Świetnie. Pozytywne emocje, dobra! Lubisz pozytywne emocje.

„Powiedziałem Joyce, że się poznaliśmy”.

„Nie ma najmniejszego problemu. Nie widzę żadnych przeszkód, żebyś przekazał jej wszystko, o czym tu rozmawiamy”.

Wydaje się zadowolony z myśli, że opowiadasz Joyce o waszych rozmowach.

„Dobra, spoko”.

„Tak jest, Harry” – przytakuje energicznie. „Nawet bardzo spoko”.

„Hmm...” – porucznik sprawia wrażenie sceptycznego.

Jasne – myśli. Na pewno chodzi o jawność.

„Brzmi to, jakbyś chciał, żebym jej opowiadał o naszych rozmowach”.

„Nie, nie, Harry. Zachowuję zupełną bezstronność i jestem za stuprocentową jawnością. Wiem, że mówi się różne złe rzeczy o Związku Débardeurów, ale w rzeczywistości jesteśmy” – przeciera blat – „nieskazitelnie czyści”.

Tak, naprawdę nie wydaje się mieć nic przeciwko.

Tak, naprawdę nie wydaje się mieć nic przeciwko.

Nie sposób nie zauważyć – myśl, że opowiadasz Joyce o waszych rozmowach, jest dla Evrarta przyjemna.

„Czemu nie pozwoliłeś jej się z tobą spotkać?”

„Jeśli naprawdę zależy jej, żeby się ze mną widzieć, to znajdzie sposób. Dobry negocjator to potrafi. A ze złym nie mam o czym rozmawiać”.

To forteca. Wie, że ona się tu nie dostanie.

On nie chce się z nią spotykać. Po prostu.

„O, to miło. Jeszcze się za to nie zabrałem. Widzisz, jestem bardzo, bardzo zajęty” – poprawia guzik na rękawie. „Mam nadzieję, że się dogadujecie”.

„Jedno chcę wyraźnie zaznaczyć, Harry – to nie jest sytuacja z cyklu »Związek kontra korporacja«. Wszyscy jesteśmy tu po prostu kumplami”.

„Po prostu kumplami?”

„Wszyscy staramy się robić to, co dla Martinaise najlepsze” – jego uśmiech się poszerza. „Nie wzbraniaj się przed współpracą z nią ze względu na to, że jesteśmy dobrymi kumplami, pomogłem ci ściągnąć ciało... i znaleźć twoją zaginioną broń. Nie jestem człekiem zazdrosnym”.

O rany... Jakie to miłe z jego strony. Podejrzanie miłe.

„Wszyscy staramy się robić to, co dla Martinaise najlepsze” – jego uśmiech się poszerza. „Nie wzbraniaj się przed współpracą z nią ze względu na to, że jesteśmy dobrymi kumplami, pomogłem ci ściągnąć ciało... i pomagam znaleźć twoją broń. Nie jestem człekiem zazdrosnym”.

„Wszyscy staramy się robić to, co dla Martinaise najlepsze” – jego uśmiech się poszerza. „Nie wzbraniaj się przed współpracą z nią ze względu na to, że jesteśmy dobrymi kumplami i pomogłem ci ściągnąć te odrażające zwłoki z drzewa. Nie jestem człekiem zazdrosnym”.