Evrart Claire
Ty
Kim Kitsuragi
Władczość
Logika
Dramaturgia
Retoryka
Próg bólu
Czas reakcji
Savoir faire
Encyklopedia
Empatia
Percepcja (wzrok)
Siła woli
Półmroczność
Koordynacja oko-ręka
Opanowanie
Przekonywanie
Esprit de corps
Wewnętrzne imperium
Elektrochemia
Wytrzymałość
Konceptualizacja
Ciało jako narzędzieZ uśmiechem wskazuje ponownie na czek. Czujesz się jak w teleturnieju... Nie dziękuj mu chociaż za niego.
„Spoko? Nie przesadzałbym. Wręczenie komicznie wielkiego czeku kierownikowi baru to w końcu nic takiego... ale jeśli mówisz, że spoko, to spoko”.
„Jeszcze jedna kwestia – ta zgubiona broń. Zapewniam, że moi ludzie ze związku już się tym zajmują i nie ma się czym martwić. Zgubionej broni szukają moi najlepsi tropiciele”.
Jego ślimacze wargi poruszają się, ale słyszysz jedynie echo: zgubionej broni, zgubionej broni, zgubionej broni...
Świat zostaje połknięty przez czarną dziurę strachu. Jej przyciąganiu umykają tylko dwa słowa: zgubiona i broń.
„W porządku, Harry? Wydajesz się zaniepokojony. Niepotrzebnie. Wszystko będzie dobrze”.
„W końcu nie było w niej nabojów. Nie zgubiłeś nabitej broni. Nie bawią się nią teraz miejscowe dzieciaki, nie wkładają jej sobie do ust... Jest w bezpiecznym miejscu. Na pewno. Mam przeczucie, że wszystko się dobrze skończy”.
Była nabita. Były w niej dwa naboje. Zawsze zostawiasz przynajmniej dwie lufy nabite.
Za kogo ten facet cię uważa? Rudolfa Żółtodzioba? Nie martwisz się żadną tam zgubioną spluwą, niezapłaconym rachunkiem czy zapomnianym nazwiskiem. Jesteś złym gliną, pewnie bardziej skorumpowanym niż on!
Tęgiego mężczyznę najwyraźniej bawi twój uśmiech z gatunku rigor mortis, odpowiada więc podobnym.
„A owszem, Harry. Niech o nas mówią, co chcą, ale obydwaj jesteśmy urodzonymi wojownikami”.
„Chcę, żebyś czuł się jak w domu, Harry, naprawdę. Ale musisz mi wybaczyć to skromne umeblowanie”.
„Sprawiasz wrażenie rozsądnego człowieka, Harry... Podoba mi się taka cecha u stróża prawa” – uśmiecha się. „Ale przejdźmy do rzeczy. Co Evrart Claire może dla ciebie zrobić?”
„Chcielibyśmy zadać panu kilka pytań. Prawda, detektywie?” – porucznik najwyraźniej ma dość całej tej sytuacji.
Jakimś cudem udało ci się z tego wykaraskać. Ale szybko, nie odpuszczaj – zadawaj pytania!
Cokolwiek zrobisz, nie pytaj go na początku o broń. Nie chcesz, żeby myślał, że się boisz.
„Dobry pomysł z tym krzesłem, nawiasem mówiąc...” (Zaśmiej się). „Dobry sposób na rozbudzenie w gościach niepokoju”.
Pif-paf! Tęgi mężczyzna odpowiada wyimaginowanym ogniem z palców. Wyraźnie bawi go ta pantomima.
Utoń głęboko w objęciach składanego krzesełka. Uśmiechnij się i skrzyżuj ręce za plecami.
Tęgi mężczyzna odpowiada tym samym – zapada się w fotelu głębiej, niż wydaje się to fizycznie możliwe. Wyraźnie bawi go twoja pantomima.
Tak jest, kurwa! Pamiętasz, jak wypróbowałeś swoją minę na tej kokietce w srebrnym kombinezonie? To byłeś właśnie ty.
Tak jest, kurwa! Należysz do starej gwardii. Prastarej gwardii. Najbardziej skorumpowanych gliniarzy w kraju. Rozluźnij się, jak przystało na czarnego smoka.
Krzyżujesz nogi i ziewasz. Tęgi mężczyzna odpowiada tym samym – zapada się w fotelu głębiej, niż wydaje się to fizycznie możliwe. Wyraźnie bawi go twoja pantomima.
Boże, ależ się pocisz... Kolano samo ci się zgina... Zaraz się popłaczesz, co? Jesteś o włos od płaczu, bo zgubiłeś swój pistolet i te dzieci się nim lada moment zastrzelą.
Chcesz się rozpłakać? Boże, co za słabeusz. Cokolwiek zrobisz, nie płacz. Pomyśli, że jesteś odrażający.
„Panie Du Bois... Panie Du Bois! Harry!!!” – korpulentny mężczyzna pstryka palcami, ale bezskutecznie. Ugrzązłeś w stanie kompletnej niemocy.
Stój w miejscu, roztrzęsiony jak grudka dżemu w kształcie człowieka.
Podczas gdy Evrart jest zaskoczony twoim dziwnym zachowaniem, oczy porucznika uważnie notują wszystko wokół. Teczkę, biurko, papiery na ścianie...
„Panie Du Bois... Wszystko w porządku? Może podać panu szklankę wody? Potrzebuje pan pomocy medycznej?”
„Jakże osobliwa demonstracja... hm, i tu mnie masz... nie wiem nawet czego. Było to wprawdzie intrygujące, ale obawiam się, że tracimy tylko czas, a ja jestem człowiekiem bardzo zajętym; ty pewnie zresztą też”.
„No dobrze, dość tego! Jesteśmy tu, aby zadać panu kilka pytań związanych z dochodzeniem w sprawie morderstwa”.
Szybko, to twoja szansa! Weź się w garść i zadaj mu pytania! Policyjne pytania!
Najwyższy czas przestać się kompromitować. Pytania pomogą ci odzyskać nieco utraconej godności.
„O tak, stary. Jest zajebiście...” (Dygocz dalej).