„O, ja wiem o tobie wszystko, Harry” – stuka w dokumenty przed sobą. „Mam tu na ciebie…

„No to całe szczęście. Najwyraźniej moje źródła były w błędzie” – poklepuje brązową teczkę. „Jeśli jednak twoja pamięć naprawdę szwankuje, mogę pomóc – ja i moja gruba teczka”.

Słowa płyną z jego ust niczym rzeka miodu i mleka.

Widać doszły go już słuchy. Nieważne, to nic nie szkodzi.

„No to słucham, Harry” – zapada się głębiej w fotelu.

„To czy jesteś typem męża i ojca, czy nie, nie ma teraz żadnego znaczenia, oficerze. Jesteśmy tu z zupełnie innego powodu. Właściwie powinniśmy chyba zmienić temat i przejść do sprawy morderstwa”.

„Nie, nie. Proszę mu nie przerywać” – spogląda karcąco na porucznika. „Dotykamy tu z Harrym głębokich tematów. Mów dalej, Harry”.