„Oczywiście, darujmy sobie te ozdobniki i mów mi »Evrart«, a ja będę ci mówił »Harry«!”

„Oczywiście, darujmy sobie te ozdobniki i mów mi »Evrart«, a ja będę ci mówił »Harry«!”

„Czy to moje imię?”

Przez ułamek sekundy wielki mężczyzna patrzy na ciebie zaciekawiony. „Masz wybiórczą amnezję, prawda, Harry”?

Być może rozsądnie będzie ukrywać swoją dezorientację, dowiedzieć się najpierw, co on kombinuje.

„Szczerze mówiąc, to tak. Moja pamięć jest obecnie nieco zamglona”.

„Stres związany z pilnowaniem prawa i porządku może odcisnąć swe piętno nawet na najlepszych wśród nas” – drapie się po płatku ucha.

„Nie warto zanadto się tym dręczyć. A jeśli mogę w czymkolwiek pomóc, pytaj, proszę, śmiało”.

Nie ufaj mu. Wiesz tyle, że to równie dobrze może być jego imię. Potrzebujesz potwierdzenia.

„Na pewno pomyślałeś sobie, że mógłbym coś zaradzić na różne twoje zmartwienia” – przerywa i kieruje wzrok ku brązowej teczce na biurku. „I pewnie miałeś rację”.

Wielkie, kwadratowe litery na folderze układają się w słowa „HARRIER DU BOIS”. Wyżej napisano coś drobniejszą czcionką...

„Milicja Obywatelska Revacholu”.

„Widzę, że ma pan nasze stare akta” – porucznik odwraca się w kierunku Evrarta. „Powinny zostać zniszczone jakiś czas temu”.

„Panie Kitsuragi...” – dalszą część tego zdania pozostawia w domyśle i pozwala, by jego arogancki uśmieszek dopowiedział resztę.

„Bez obaw, na twój temat też wiele wiem, mój sztywniacki kolego”.

„Nie, moja pamięć ma się dobrze. Sprawdzam cię tylko”.

„Bardzo miło mi to słyszeć. Moi współpracownicy z Martinaise przekazali mi, że masz kłopot z przypomnieniem sobie różnych rzeczy. Cieszę się, że byli w błędzie”.

„Dla mnie w porządku”.

„No więc, Harry, w czym mogę ci dzisiaj pomóc?”