„Zawsze chętnie oświecę cię i rozbawię, przyjacielu” – upija łyk kawy. „Co więc zaprząta…

Nazywa się Świniarką? Nie brzmi to dobrze.

„Wymachiwała nią ludziom przed nosem?”

„Jak mówiłem, starsza pani ma charakter. Nie miałem czasu na szczegóły” – uśmiecha się. „Wygląda na to, że nie jest do końca zrównoważona, ale nie martw się – nikt nie ucierpiał”.

Brzmi, jakby była mocno niezrównoważoną i zdesperowaną osobą.

Możliwe, że mamy tu do czynienia z kimś naprawdę chorym. Zachowaj ostrożność.

Niestabilność to w gruncie rzeczy dobra informacja. Będzie ją łatwiej rozbroić... Nie, zaraz. Niestabilność to jednak paskudna informacja.

„Możesz zorganizować spotkanie?” (Zakończ).

„Już to zrobiłem!” – wyciąga palec wskazujący. „Dziś od 22:00. Niedaleko starego targu rybnego – tego na promenadzie, kawałek za wioską rybacką. Bądź ostrożny, Harry. Sam z siebie nie naraziłbym cię na niebezpieczeństwo, ale to ty o to prosiłeś. No to teraz...” – splata dłonie – „...wróćmy do rzeczy przyjemnych”.

Będzie tam. Od 22:00 do 2:00.

„Więcej przyjemnych rzeczy...” – porucznik spogląda na ciebie. „Zdaje się, że już mamy co robić”.

Czy to ta sama kobieta, która kupiła broń od Roya?

„Czy to ta osoba, która kupiła broń od Roya?”

„W jaki sposób broń trafiła w ręce tej kobiety?”

„Okazuje się, że broń kupiła u Roya, miejscowego właściciela lombardu. I szczerze, Harry...” – puszcza ci oka w potrójnej serii – „...nie mam pojęcia, jak twój rewolwer dostał się w jego ręce”.

Khm... Bo oddałeś w komis swoją broń?

Oddałeś ją w komis, żeby kupić alkohol.

Oddałeś ją w komis, żeby nie palnąć sobie w łeb.

„Dobrze, że ją sprzedałem. Inaczej bym się nią zastrzelił”.

„Dzika akcja, Harry. Dzika po całości. Nie żebym cię oceniał. Wszyscy miewamy mroczniejsze chwile. Liczy się tylko jedno: ludzie ze Związku pomogą ci to wyprostować” – uśmiecha się. „No ale nic...”

„To była moja wina. Oddałem ją w komis. Jestem beznadziejnym gliną”.

„Hmm, chyba potrzebowałem pieniędzy, więc oddałem w komis swoją broń”.

Zachowaj milczenie.

„Ktoś musiał ci go ukraść, kiedy spałeś” – uśmiecha się w autentycznie przyjazny sposób. „W każdym razie sąsiedzi tej starszej pani dali znać moim ludziom, ponieważ ufają mnie i Związkowi Débardeurów. Jak twierdzą, kobieta wymachiwała bronią w pobliżu wejścia do budynku, w którym mieszka”.

Wymachiwanie bronią. Nie brzmi to dobrze.

„Jak ta staruszka zdołała zdobyć moją broń?”

„Ty draniu!”

„Twoją broń ma teraz pewna staruszka” – mówi zupełnie niewzruszony twoim wybuchem. „Podobno jest charakterna, więc byłbym na twoim miejscu ostrożny”.

„To na razie wszystko”. (Zakończ).

„To miło, Harry. Coś jeszcze chcesz omówić?”

„Świetnie, Harry! Myślę, że naprawdę zbudowaliśmy dziś most łączący Martinaise i Jamrock. Zjednoczyliśmy MOR i Związek Débardeurów...” – nagle w jego głosie pojawia się smutek.

„To...” – wskazuje na ciebie i zaraz na siebie – „...było bardzo sympatyczne spotkanie. Żałuję, że nie mamy w programie więcej wspólnych atrakcji, ale jeśli będziesz chciał o czymś pogadać, moje drzwi zawsze stoją przed tobą otworem”.

„To wszystko?” – unosi brwi. „Ale nie spytałeś jeszcze o swoją broń. Mamy wiele do omówienia”.

„Złoty chłopak powraca! Cudownie, po prostu cudownie, Harry” – splata dłonie jak dziecko, któremu właśnie zaproponowano watę cukrową. „Oczywiście już to wiedziałem”.

„Mój znajomy, pan listonosz, potwierdził, że list jest w drodze. Dokonałeś dzisiaj czegoś wielkiego. Dałeś dzieciom Martinaise prawdziwą przyszłość. Czuję, że wreszcie mogę ci zaufać, Harry”.

„Jesteś w moim kręgu zaufania. Pan też, panie Kitsuragi” – kiwa z uznaniem porucznikowi, uśmiechając się szeroko. „Możemy rozmawiać o wszystkim: o strajku, morderstwie, zgubionej broni – wszystkie tematy dozwolone”.

Och, bratan, zagrałeś dziadowi na nosie jak na cymbałkach. I nawet sobie nie zdaje z tego sprawy.

Lepiej się nie puszyć, szanowny panie. Arogancja zdradziła niejeden podstęp. Subtelności!

Nie znasz całości jego planu. Kto wie, może oczekiwał podstępu? Może te podpisy nie były istotne? Najważniejsza rzecz: nie myśl, że masz nad nim przewagę.

Widzisz? Podrobienie tego podpisu naprawdę się opłaciło.

Dobra robota, szanowny panie. Podstępem i oszustwem wkradłeś się w jego łaski.

Sądząc po tym, jak jest zadowolony, chyba ci się udało. Nie wygląda na to, żeby podejrzewał podstęp.

Słyszysz? Postąpiłeś uczciwie. Zdobyłeś prawdziwe podpisy i teraz jest zadowolony. Dobra robota.

Hmm... Twoje podstępne, fałszerskie palce nie są pewne, czy uczciwa gra była w tym wypadku słuszna.

Wolelibyśmy podstęp, lecz wybór był twój, szanowny panie, jak zawsze. Tyś jest miłościwym panem. I ci się udało.

W końcu. Odpowiedzi. Pytaj śmiało, synu.

Nachyla się do ciebie i spogląda w oczy z najcieplejszym uśmiechem, jakim dysponuje. „Jesteś w moim kręgu zaufania. Możemy rozmawiać o wszystkim: o strajku, morderstwie, zgubionej broni – wszystkie tematy dozwolone”.

„Zrobione. Wysłałem podpisy, o których nadanie mnie poprosiłeś”.

„Mam jeszcze kilka pytań co do portu”.