„W kulki lecisz, Harry? Nie otworzyłeś drzwi i właśnie mówisz mi, że to zrobiłeś?” – jego…

Kiedy spotkasz tego Titusa, powiedz mu o tym. To go może skłonić do rozmowy.

„Rozmawiałem z chłopakami i okazało się, że wieszanie było przykrywką. Pomagali kobiecie imieniem Klaasje”.

„Oczywiście, bili po prostu pianę...” – w jego głosie pojawia się rozczarowanie. „Chyba nie są tacy twardzi, jak to przedstawiają. Albo jest w tym wszystkim trzecie dno”.

„Jesteś rozczarowany”.

„Nieprawda” – odpowiada, osiągając granicę szerokości uśmiechu. „Ale chyba teraz będziesz chciał porozmawiać z tą całą Klaasje. Ależ ty masz robotę!”

„Znasz Klaasje?”

„Tę pannę, przy której Titus i ekipa kręcili się całą zimę?” – pyta z rozbawieniem. „Owinęła ich sobie wokół palca. Płacą za nią czynsz, przynoszą jej różne rzeczy...”

„Może to też ma jakiś związek” – wydaje się podekscytowany takim scenariuszem. „Nie znam się jakoś wybitnie na ludziach. To ty musisz ustalić, co się tutaj stało”.

„Mówiłeś, że lincz i strajk są ze sobą powiązane. W jaki sposób?”

„Na pewno już wiesz, dla kogo pracowała ofiara – dla naszych czarnych charakterów. Wild Pines. Chcieli nas zastraszyć. Kolejny brutalny ruch ze strony cylindrów przeciwko kaszkietom”.

„Co masz na myśli?”

„Harry, ten strajk to zwieńczenie wielu, wielu błędów popełnionych przez Grupę Wild Pines. Chcieli uciszyć strajkujących, wysyłając uzbrojonych najemników”.

„Ma pan na myśli naszą ofiarę?”

Potakuje ponuro. „Specjalista od bezpieczeństwa. Wyobrażasz sobie? Robotnicy protestują pokojowo – zjednoczeni w duchu wspólnoty! – a oni wysyłają najemnych zabójców, żeby wycięli nas ogniem z broni maszynowej”.

Wykonuje zamaszysty ruch, jakby strzelał z karabinu maszynowego.

„Mówię tu o bestiach, bezlitosnych zabójcach, weteranach wojen zastępczych w Jesucie, Semenine, Saramirizie i wszelkich innych. Gwałty, morderstwa, palenie wiosek, mordowanie małych dzieci dla Señorita Pineapple, Harry...”

Ci z Señorita Pineapple to przerażające skurwiele. Dziesiątkują ludność w twoim kraju, jeśli nie dasz im ananasów.

„Wszystko, co zrobili tam, sprowadzili teraz do nas. Chcą zmienić Revachol w ruinę rodem z Trzeciego Świata. Oszczędzili jedynie wioskowego słonia”.

„Zaraz. Macie wioskowego słonia?”

„Nie, Harry, słoń jest metaforyczny, tak jak i wioska, ale najemnicy z całą swą brutalnością są bardzo prawdziwi”.

„Mów dalej”.

„Osobiście nie doświadczyłem tych wszystkich potworności. Widzisz, mam ten luksus, że cały czas przebywam w swoim kontenerze – jeśli muszę się dokądś udać, przenoszą go po prostu ze mną w środku” – śmieje się.

„Zaraz. Przenoszą kontener?”

„Zgadza się! Jestem starym człowiekiem, Harry. Moje nogi nie służą mi już tak jak dawniej. Ten duży dźwig służy do przenoszenia mojego biura. To całkiem fajna zabawa, polecam”.

„Ale dość już o mnie i o moim wesołym kontenerze” – poważnieje. „Ci zabójcy zatrudnieni przez firmę... chyba było ich trzech. Zaprawieni w boju komandosi”.

„Jeden z nich miał tendencje samobójcze. Upił się i był w agresywnym, trochę nawet gwałcicielskim nastroju” – kręci głową z dezaprobatą. „Nawet ich negocjator nie mógł przywołać go do porządku. To właśnie wasz dyndający chłopak, wybacz ten wisielczy humor”.

„Przez negocjatora ma pan na myśli Joyce?”

„Harry” – mówi, ignorując porucznika – „musisz sobie uświadomić, że pracownicy portowi to nie są byle popychadła”.

„Jesteśmy twardzi. Tak jak cała ta dzielnica. Jeśli ktoś spróbuje nas zgiąć, my odbijemy w drugą stronę, i to z taką siłą...” – unosi palec – „...która może zabić”.

Cała dzielnica... zabójców.

„Chwila. Cała okolica w tym siedzi?”

„Potencjalnie, Harry, potencjalnie. Mamy tu mistrzów w siłowaniu na rękę, ludzi z klubu wioślarskiego, byłych górników – twardzieli gotowych zagrać jeszcze jeden mecz w koszulkach gospodarzy”.

„Kto dokładnie zajął się tym odbijaniem?”

„W Związku istnieje też skrzydło wojskowe. Grupa osób, których obowiązkiem jest nie praca fizyczna, a utrzymanie porządku w dzielnicy. Dbanie o to, by wszystko przebiegało gładko”.

Brzmi to trochę jak przestępczość zorganizowana.

„Są trochę jak wy” – kiwa głową tobie i porucznikowi. „To idealiści, którzy nie chcą dopuścić, by źle się działo. A jeśli już się zadziało... cóż, należy wymierzyć karę”.

Powtórzę: brzmi to jak przestępczość zorganizowana.

„Więc to ci idealiści zabili naszą ofiarę?”

„Mhm. Któregoś dnia Titus Hardie, przywódca tych pokojowych sił, przychodzi do mnie i mówi: »Szefie, socjaldemokratyczny żar nakazał nam zgładzić nękającą tę ziemię bestię«”.

„Pewnie inaczej to sformułował, ale sens był taki. Założyłem więc, że go zabili” – tłumi śmiech. „Dałem im dwa tygodnie płatnego urlopu i kazałem się nie wychylać w obawie przed odwetem”.

„Nie martwi się pan, że możemy ich za to aresztować?”

„Och, o to w ogóle się nie martwię. To nie są ludzie, którzy trafiają do aresztu. To chłopcy z Martinaise, twardzi i niepokorni. Chciałbym zobaczyć tego, kto zdoła ich przyskrzynić” – śmieje się pod nosem. „Poza tym czuwa nad nimi moja prawniczka”.

Pod jego przechwałkami kryje się niepewność. Koniec końców wierzy jednak w to, co mówi – albo przynajmniej chce wierzyć.

A więc nie chce skontrować wersją uniewinniającą Związek. Ale czemu?

Wbrew chełpliwemu tonowi dręczą go jakieś wątpliwości. Ale jakie?

Może nie wierzy, że chłopaków naprawdę było na to stać. W końcu to jego chłopaki.

„Myślę, że udostępniasz informacje policji, bo nie sądzisz, żeby oni faktycznie to zrobili”.

„Ależ przenikliwa dedukcja, Harry. Tak. Możliwe, że chcieli po prostu zaimponować jakimś dziewczynom” – pociera podbródek. „Ale Titus jest w gorącej wodzie kąpany, więc na dwoje babka wróżyła”.

Myśli, że szanse wynoszą raczej 6 do 4. 6, że tego nie zrobili.

„Dobrze. Kolejne pytanie”.

„Naturalnie”.

Nawet jeśli się po prostu chwali, to nie odnosisz takiego wrażenia. Nie jest zmartwiony.

Pokłada w tej prawniczce dużą wiarę. Może to błąd taktyczny? No nic.

„Nie boisz się, że ich aresztujemy?”

„To oni zabili wisielca?”

„Skąd wniosek, że negocjator Wild Pines nie panuje nad nimi?”

„Jak skończył na tym drzewie?”

„Harry, musisz sobie uświadomić, że pracownicy portowi to nie są byle popychadła”.

„Mów dalej”.

„Chcesz wiedzieć więcej o moim wesołym kontenerze?” – wydaje się tym rozbawiony. „Ubaw po pachy, mówię ci. Kto wie, może kiedyś wpadniesz, jak akurat będą go przenosić. Sam zobaczysz, jaka to frajda”.