„Czym mogę służyć?”

„Dobrze. To dobrze, że jest ci przykro. Nie wpuszczę już na tę scenę nikogo. A teraz mów, czego chcesz”.

„Pierdol się, mam rozległą duszę i ona na pewno do niej wróci”.

„Bardzo się cieszę. Ale nikogo już nie wpuszczę na tę scenę – nigdy. A teraz mów, czego chcesz”.

Nagle czujesz się źle. Okiem wyobraźni dostrzegasz delikatne pętle czyjegoś charakteru pisma.

Co to było? Kim jest ona? I czemu nagle czujesz się tak źle...?

„Zapomnij o tym, coś mi się stało”.

„Jak mógłbym o tym zapomnieć?” – przestaje klaskać. „To było niezapomniane...”

„Nie zrozumiałeś mojego występu. Te wysokie tony, nie? Specjalnie załamywałem głos, żeby wzmocnić wrażenie pełnego napięcia i zmęczenia smutku”.

„Łapię. Byłeś umyślnie do bani. Jakie to oryginalne. Ale nikogo już nie wpuszczę na tę scenę – nigdy. A teraz mów, czego chcesz”.

„Hej!” – kiwa głową na powitanie. „W czym mogę służyć?”

Proszę, proszę. Przyniesienie mu tego ptaka znacząco zmieniło jego nastawienie.

„Pomóc ci w czymś?” – pyta, unosząc brew.

Jebany, zadowolony z siebie dupek. Wie, że nie możesz wejść do swojego pokoju. Pewnie śmieje się z ciebie w duchu.

Nie. Nie chcę się wściekać.

CO DO KURWY? On śmieje się z tego, że próbujesz się właśnie nie wściec. WŚCIEKNIJ SIĘ.

„Śmiejesz się ze mnie?”

„Co?”

Dobrze. Zaczyna się bać. Udaje, że nie wie, o czym ty mówisz. Nie pozwól, żeby mu to uszło na sucho.

„Ty lalusiowaty dupku, nie ujdzie ci to na sucho. Nikt nie będzie nabijał się z prawa!”

„Czy ja wyglądam, jakbym się śmiał? Czy mam na ustach uśmiech? Wiem, o co ci chodzi. Chodzi o to, że elektroniczna blokada nie pozwala ci dostać się do twojego pokoju – i według mnie to nie jest zabawne”.

„A wiesz, dlaczego? Ponieważ nieopłacone rachunki nie są zabawne, gdy zarządza się czterema lokalami świadczącymi usługi” – zakłada ręce na piersi i fuka. „A teraz możemy porozmawiać o rozwiązaniu tego problemu”.

Zadrżał lekko, przyjmując tę pozę. Zaczął się denerwować, choć nie chce dać tego po sobie poznać.

Patrz tylko na tego zasranego lachociąga. Aż się prosi, żeby rąbnąć nim o podłogę tego lokalu.

Spokojnie. Znokautowanie kierownika baru nie rozwiąże twojego problemu noclegowego. Nie na dłuższą metę.

„Co? Co?” (Zadrwij z jego zdziwienia).

„Chodzi o zablokowane drzwi do twojego pokoju, tak? O elektroniczny zamek?” – pyta, docierając od razu do sedna z tym swoim cwaniackim, wszechwiedzącym nastawieniem. „Niezapłacone rachunki nie są dla mnie powodem do śmiechu. Zapewniam”.

„Bardzo dojrzale, koleś. Co chciałeś w ten sposób osiągnąć?” – zakłada ręce na piersi. „Rozumiesz, że wciąż jesteś mi winny pieniądze, prawda?”

Cholera! Twoje stopy myślały, że uciekliśmy!

To chyba trochę nie fair. Wymykając się tak w stylu sam bo, wykazałeś się naprawdę nie lada umiejętnościami.

Nawiasem mówiąc, sam bo, czyli samarski boks, to wyjątkowo brutalny zestaw technik walki jeden na jednego pochodzący z isoli samarskiej. Wykorzystywano w nim szerokie spektrum dyscyplin bojowych od łucznictwa po walkę wierzchem, w dzisiejszych czasach jednak oznacza wizualnie atrakcyjną sztukę walki z jednym przeciwnikiem. Styl sam bo charakteryzuje się ukradkowością, chytrością i czadowością.

„Przepraszam, wiem, że ucieczka była nieodpowiedzialna. Ale zrozum, proszę – byłem zdesperowany”.

„Wiesz co? Te głupie drinki, które wypiłeś, są na koszt lokalu. Wiesz dlaczego? Bo wiem, że nie stać cię, aby za nie zapłacić. A nie dlatego, że uciekłeś”.

Zakłada ręce na piersi: „Ale wciąż muszę dostać pieniądze za trzy noce i wybite okno – to równe 100 reáli”.

„Czyli między nami już spoko?”

„Nie do końca spoko. Wciąż jesteś mi winny 60 reáli za trzy noce. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.

„Czego, do diabła, chcesz? Bo zakładam, że czegoś chcesz, skoro się tu pojawiłeś...”

„Nie do końca spoko. Wciąż jesteś mi winny 100 reáli. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.

„To okno stanęło mi po prostu pechowo na drodze, kiedy ćwiczyłem swoje ruchy. Nie zapłacę za nie”.

„Dobra, odpiszę to od rachunku! Śpij sobie w postapokaliptycznej norze, jeśli chcesz. Nowego pokoju nie dostaniesz”.

„Dziękuję za współpracę”.

„Jeszcze mi nie dziękuj. Wciąż jesteś mi winny 60 reáli za trzy noce. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to po prostu nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.

„Jeszcze mi nie dziękuj. Wciąż jesteś mi winny 100 reáli. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to po prostu nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.

„Chwila. Czym są właściwie te pieniądze?”

„A ty co? Filozof?”

„Właściwie to całkiem prawdopodobne”.

„Pieniądze to te papierki, którymi dorośli ludzie płacą za różne rzeczy. Rzeczy takie jak nocleg w tym hostelu czy...” – zagląda do księgi rachunkowej – „...czy osiem butelek »Mocnej Mieszanki« i dziewięć paczek »Królewskich Ekstra«. Kupujemy za nie właściwie wszystko”.

„Po co mi one?”

„Aby przetrwać, zapłacić mi. No chyba że chcesz zostać żulem. Chcesz zostać żulem? W Martinaise nie ma innych miejsc, w których mógłbyś się zatrzymać, i mamy zimną wiosnę. Pieniądze szczęścia nie dają, ale dzięki nim można być nieszczęśliwym odrobinę dłużej”.

„Gdy kończą ci się pieniądze, umierasz. Tak to działa dla wszystkich – dla mnie też. Właśnie dlatego musisz mi zapłacić” – przerywa, po czym zwraca się właściwie do samego siebie: „Nie jestem dupkiem”.

„Nie mam chyba żadnych pieniędzy”. (Przejdź dalej).

Słyszysz szelest nylonu, gdy porucznik Kitsuragi szuka czegoś w kieszeniach swojej pomarańczowej bomberki.

To po gliniarskiemu: „Nie zaproponowałem, że zapłacę, bo też nie mam pieniędzy”.

(Przejdź dalej, pokaż mu znalezione monety). „To są pieniądze?”

„Tak”.

(Policz je i mu daj). „To będzie 10 plus 10 plus 20. Czyli 40. Więc jestem winien o 40 mniej, tak?”

„Nie, bo widzisz...” – w jego głosie pobrzmiewa nuta smutku. „To 40 centów. Cent to jednostka monetarna warta sto razy mniej od reála. Nie zamierzam tego nawet przyjmować. Wróć, gdy będziesz miał 130 reáli”.

„Dobrze”.

Wpatruje się w milczeniu w monety na ladzie.

Współczucie na widok tych absolutnych groszy tłumi na moment jego niechęć do ciebie.

Czy to nie... podłe? Ten rząd wielkości różnicy między tym, czego się od człowieka oczekuje, a co ma?