Sękaty głóg na Rue de Saint-Ghislaine. Powiew zimowego wiatru sprawia, że magnetyczna…

Sękaty głóg na Rue de Saint-Ghislaine. Powiew zimowego wiatru sprawia, że magnetyczna taśma zaczyna trzepotać.

„Dobry głóg”. (Pogłaszcz drzewo).

Zranionych uczuć drzewa nie da się ukoić nagłą demonstracją uczuć, ty skłonny do manipulacji dupku.

Młodsze pędy i gałęzie ozdobione są ostrymi kolcami, które drapią cię po dłoni.

Dobra, nieważne. Trudno to nawet uznać szkodami.

To była zemsta za twój wcześniejszy atak... Drzewa. Czyżby coś knuły?

„No dobra, drzewo, to był uczciwy cios. Na razie jesteśmy kwita”.

Porucznik przygląda ci się, jak mamroczesz do drzewa, a później zerka na swój zegarek. „Może powinniśmy wrócić do naszego śledztwa?”

Drzewo przygląda się w milczeniu. Planuje zapewne swój kolejny ruch w walce z ludzkością. Brązowa taśma owija mu się wokół gałęzi.

Drzewa nie znają pojęcia uczciwości. Lepiej miej od dzisiaj oczy dookoła głowy...

„E, drzewo, co do kurwy?”

„Kładziesz dłoń na drzewie z ostrymi cierniami – czego się spodziewałeś?”

Lepiej miej oko na te drzewa. Kombinują coś paskudnego.

„Boże, czyżby przyroda planowała bunt przeciwko nam?”

„Tak. »Nadejdzie dzień, w którym trawa porośnie nasze miasta« i tak dalej...” – zerka na drzewo. „Bardzo poetyckie. Lepiej się nad tym nie rozwodzić – w końcu mamy sprawę morderstwa do rozwiązania”.

Ćśśś! Nie mów tego głośno. Dowie się, że wiesz!

Nic nie mów.

Kiedy głaszczesz drzewo, dostrzegasz małą, niemal całkowicie wytartą naklejkę. Widnieje na niej napis „Biuro Zgłoszeń MOR, tel. 8-100-2” oraz slogan „Ludzkości, bądź czujna!”.

Ty lalusiowaty przytulaczu drzew!

Brązowa wstążka wije się wśród gałęzi w misternym, naturalnym wzorcu... Ale jest coś...

Zignoruj myśl.

Co widzę?

W całym tym bałaganie jest jakaś szalona logika. Widzisz końce tej wstążki. To, jak biegnie, skręca i się wije... zaczyna układać się w sensowną całość. Będzie ci ją teraz nieco łatwiej zdjąć.

Odplącz taśmę.

Powolnymi, ostrożnymi ruchami, ciągnąc, gnąc i rozplątując, udaje ci się zdjąć taśmę magnetyczną z gałęzi.

Wepchnięta w kieszeń zmienia się znów w beznadziejną plątaninę. Gdybyś tylko nawinął ją na szpulę... Mógłbyś posłuchać, co na niej jest.

Może pomoże ci z tym Roy z lombardu?

Porucznik przygląda się plątaninie taśmy w twoich rękach. Dopiero gdy udaje ci się oczyścić z niej wszystkie gałęzie, ciekawość bierze nad nim górę: „Po co ci ta taśma?” – pyta.

„To dla Jajkogłowca. Obiecałem, że dopalę trochę ten jego van Eyckowy numer. Taśma może się przydać”.

„Jak? Jest porwana i rozwinięta. Myślisz, że twój nowy przyjaciel wie, jak ją naprawić?”

„Musi. W końcu jest DJ-em”.

„W porządku” – porucznik wygląda, jakby tak naprawdę nie miał pojęcia, co to wszystko znaczy. „Mógłbyś ją też naprawić w lombardzie po drugiej stronie ulicy – nie powinniśmy marnować naszego czasu”.

Zerka na swój zegarek z odrobiną zniecierpliwienia. „W końcu nawijanie taśm nie jest tak naprawdę tym, czym zajmujemy się zawodowo. Bo zajmujemy się śledztwem w sprawie morderstwa”.

Niegłupi pomysł. Może mieć narzędzia – projektor w lombardzie odtwarza taśmy podobne do tej...

„Skoro raversi chcą otworzyć klub nocny, to chyba co najmniej jeden z nich powinien umieć naprawiać taśmy”.

„Mógłbyś ją też naprawić w lombardzie po drugiej stronie ulicy – nie powinniśmy marnować naszego czasu” – zerka na swój zegarek z odrobiną zniecierpliwienia.

„Nie wiem, ale się dowiem. Może Jajkogłowiec jakoś mnie pokieruje”.

„Wstydzę się powiedzieć”.

„Chodzi o tę twoją kościelną sprawę, prawda? Oczywiście, że tak. Ta taśma jest zbyt zniszczona, by ją odtworzyć – chyba to rozumiesz, prawda? W końcu Jajkogłowiec i jego znajomi nie mają pojęcia, jak coś takiego naprawić”.

Taśma magnetyczna wije się i skręca wokół gałęzi niczym skomplikowany labirynt...

Nie udaje ci się jej zdjąć. Osiągnąłeś tylko tyle, że palce krwawią ci od cierni.

[Odejdź].

„Jeb się, przyrodo!” (Uderz drzewo).

Głóg czuje się rozczarowany twoją zdradą i psychopatycznymi tendencjami. Poza tym boli cię pięść. Odrobinę.

Ból to nic! Ciesz się nim! Chłoń go! Czerp z niego siłę!

Właśnie tak! Żryj, ty przedmiocie. Moje istnienie jest lepsze niż twoje.

Tak, twój ból jest prawdziwy. Ból drzewa jest cichy, zwykły i nieciekawy.

„Wystarczy ci już atakowania madre natura?” – zerka na swój zegarek. „Powinniśmy już iść”.

Myślałem, że będzie czadowo, ale cała ta przemoc sprawiła, że czuję się smutny i pusty.

Tak. Zadręczaj się tym teraz. Dobrze. Wszyscy mają cierpieć. Ty, drzewo, wszyscy.

Odrobinę? Okropnie! Ból strzela prądem w twoje knykcie i w nich zostaje... Powolne pulsowanie przypomina ci o twoim błędzie.

„Niezły popis, lawirancie” – zerka na swój zegarek. „Możemy już iść?”

Głóg nie jest byle obiektem, lecz żywą istotą. Kiedy uderzasz w korę, rozlega się pełen niezadowolenia huk.

Z początku chęć zniszczenia zdawała się budzić cię do życia, jakby wzbogacała w jakiś sposób twoją osobowość. Uczucie to jednak szybko minęło; pozostała tylko smutna pustka.

Głóg na Rue de Saint-Ghislaine. W gałęzie wplątane są brązowe wstążki taśmy magnetycznej – powiewają na wietrze.

Tak jak obiecano... Stałeś tu przez, zdałoby się, eony, chłonąc ohydne opary ciężarówek i powozów.