„W czym mogę pomóc, szefie nad szefami?”

„Hej, Abs!” – krzyczy do mamroczącego pijaczyny obok. „Hej, Abs!!!”

Mężczyzna rozgląda się zdezorientowany. „Nie... nie... nie wołaj Abigail”.

„Musisz podpisać ten tutaj dokument” – macha kartką i długopisem przed twarzą mężczyzny. „To ważne”.

„Nie wołaj jej...” – odpowiada i łapie drżącą ręką dokumenty. Kładzie je na swoim kolanie i zaczyna pisać – wolno. Ręka drży mu tak mocno, że jego pisma niemal nie da się odczytać.

„Niefołaj Ebigajl?” – jego kumpel wyrywa mu dokument i podziwia efekt tego wysiłku. „Rewelka, Abbs. Masz to” – mężczyzna zwraca ci podpisaną kartkę.

„Tak, mam ten z zieloną małpą”. (Pożycz mu swój długopis).

„Niestety nie”.

„Dostałem darmowy, jak kupiłem cały karton papierosów” – wyciąga biały długopis z brązowym logo. „Palisz papierosy i dostajesz darmowy długopis. No i to się opłaca”.

Pod maleńkim logo korony jest napisane Królewskie Extra.

„Dzięki, Rosie!” – bierze długopis i kartkę, po czym z uwagą umieszcza nad rzędem kropek, obok podpisu Lilienne, słowa: Idiota w Spirali Katastrof.

„Dzięki, Rosie” – bierze z twoich rąk długopis i dokument, po czym z wielką uwagą umieszcza nad rzędem kropek słowa: Idiota w Spirali Katastrof.

„Możesz opowiedzieć mi jeszcze raz o kokainowej czaszce?”

„A tak... opowieść doskonale wpisująca się historię Martinaise” – upija łyk i płucze gardło, zanim przechodzi do rzeczy.

„Nigdy nie słyszałem, żeby ktoś opowiadał o tym poza tą dzielnicą... Szczerze mówiąc, z początku myślałem, że to żart. Ale spędzam już na wybrzeżu ósmy czy dziewiąty miesiąc i w tym czasie widziałem co najmniej trzy ekspedycje, które czegoś szukały”.

Gdzieś za trzcinami, nieopodal porzuconego placu budowy, o piasek uderza łopata. Młodzi mężczyźni rozglądają się podejrzliwie. Odgłos kopania wydaje im się bardzo głośny w tej nagłej ciszy.

„No dobra, o jakie ekspedycje chodzi?”

„Wszelakie. Widziałem tu archeologów, gangsterów, a nawet ekipę speców od reklamy. Mówię ci, Tequila, to przyciąga pewien rodzaj ludzi”.

Czekaj, czujesz coś jak łaskotanie... Jakby cień odczucia...

„Czekaj, co masz na myśli, mówiąc »pewien rodzaj ludzi«?”

„No wiesz, rodzaj obsesyjny. Ludzie o szczególnych upodobaniach...”

„O czym dokładnie mowa?”

„Część tych ekspedycji wraca po jakimś tygodniu, a ich członkowie są zmizerniali i przybici. Inne w ogóle nie wracają...”

„Kiedy pierwszy raz zobaczyłem taką ekspedycję, pomyślałem, że robią sobie ze mnie jaja. Bo nie ma bata, żeby to mogło być na serio. To było zbyt wysoce kreatywne nawet jak na moje standardy...”

No nie... To nie może być... A może jednak?

Ale co?

No wiesz...

„Tak całkiem po prawdzie to nie wiem, czy w ogóle powinienem ci to opowiadać. Jesteś teraz trochę rozbity i to może być dla ciebie zbyt wiele”.

„Masz rację, może to nie jest najlepszy pomysł”.

„No dobra, niech będzie, opowiem. Ale uprzedzam, że to jest mocna rzecz” – mruży oczy, budując atmosferę tajemniczości. „Nasza opowieść rozpoczyna się w legendarnym studio projektowym, tutaj, w Martinaise...”

„Pracował tutaj pewien projektant, którego imię przepadło gdzieś w mroku dziejów, ale gość był prawdziwą legendą. Odniósł sukces w Oranje dzięki swoim pionierskim pracom nad krojem grotesk, bezszeryfowym. To był jebany geniusz...”

Popija z butelki, wyciera sobie usta i kontynuuje. „O ile oczywiście w ogóle istniał. Kto to wie. W końcu to tylko miejska legenda...”

Istniał, jak najbardziej. Czujesz to głęboko w swoich jądrach podstawnych. Był tak prawdziwy, jak i ty...

O czym ty, kurwa, gadasz?

Mówię o...

„W każdym razie nieco później rozkręcił w Martinaise własne studio i wtedy właśnie zaczął pracować nad naprawdę odjechanymi rzeczami. Mam tu na myśli gładziutki, wizjonerski język projektowania – coś, co mogło kompletnie obalić stary reżim projektowy...”

Burzący paradygmaty rewolucjonista?!

„Ale wtedy coś się wydarzyło. Widzisz, powszechnie wiadomo, że łakocie donosowe i pionierskie rozwiązania projektowe to dobrana para...”

„Zaraz. Łakocie donosowe?”

„No wiesz, Tequila” – dwukrotnie stuka się palcem w bok nosa. „Łakocie do nosa. Biały tunel. Imprezowy proszek!”

„Dzieciaki na ulicach mówią na to też »śnieżyca«...”

Albo „irmalańskie złoto” na cześć płaskowyżu, na którym produkuje się znakomitą większość światowej podaży. Zwykle przy wykorzystaniu niewolników...

„Sól zatokowa, biały rycerz...”

„»Księżna K.« z powodu popularności wśród arystokracji poprzedniego stulecia...”

MA NA MYŚLI KOKAINĘ.

„Och, masz na myśli kokainę”.

„No kurwa, brawo, Tequila! Wiesz już dokładnie, o czym mówię” – wymierza ci przyjacielski cios w ramię i kilka mililitrów napitku wylewa się z butelki.

„Ma to sens. Ja też potrzebuję rozmaitych substancji, żeby działać na pełnych obrotach”.

„Nie dziwi mnie to. Wielu mężczyznom trudno osiągnąć ten ostateczny poziom geniuszu bez pomocy proszku”.

„I co się z nim stało?”

„Musisz zrozumieć... Dzieła tego gościa były tak wysoce kreatywne, że zwykłe ilości kokainy tu nie wystarczały. Na koniec sprowadzali mu ją ciężarówkami”.

„Jak się pewnie domyślasz, takie ilości kokainy nie wpływają korzystnie na zdrowie przeciętnego śmiertelnika, prawda?”

Prawda.

NIEPRAWDA! Rób to bez przerwy.

Yyy? Bez przerwy?

Cały dzień, stary...

„Hej, Tequila, słuchaj uważnie! Dalej podobno było tak: któregoś dnia facet jest zakopany w robocie po czubek fiuta, tworzy swoje pièce de résistance – ogłoszenie tak minimalistyczne, że pozbawione i tekstu, i grafiki. Jedynie... czysta biel...”

„Najwidoczniej ta koncepcja była zbyt wysoce kreatywna i nawet jego geniusz tego nie udźwignął. Padł trupem przy biurku, zanim zwieńczył swoje dzieło. Jego ostatnie słowa to wedle zapisów: »Tak białe jak zamieć śnieżna... kokainowa!«”

„Co za zajebiście kretyński pomysł”.

„Ale to nie koniec tej historii. Podobno podczas sekcji zwłok koroner znalazł w jego jamie nosowej niemal ćwierć kilo koki”.

To... niemal na pewno anatomicznie niemożliwe.