„Tę... rzeczywistość?” – otula ciaśniej szyję kapturem.

Możesz się mylić, ale z twojej perspektywy wygląda to, jakby przesuwała pędzlem w poprzek gardła, jakby je przecinała.

„Cudownie”.

„Kap-kap!” – siedząca na zniszczonym balkonie młoda dziewczyna w dziwnym stroju rzuca Joyce złe spojrzenie, przystawiając czerwony pędzel do swojego gardła...

„Proszę zgadywać dalej”.

„Jakiś... krylojad? Nie, chwila...” – Joyce unosi brwi. „Jest pan starożytną ruiną, symbolem pychy i zepsucia, na wpół zanurzoną w słonym morzu”.

„Co...? Naprawdę?”

„Twierdzi pani, że jestem ruiną?”

Dobra. Masz to. Zacznij od pierwszego pytania. Wyjdziesz na światowca.

Próbuje wybadać, czy blefujesz – ale łatwo jest zachować spokój. Więc go zachowujesz.

Niełatwo zdezorientować twoją rozmówczynię, lecz tobie się to udało.

„Nie. Nie raczy pan, prawda?” – wzdycha. „No więc proszę pytać, a pomogę, jeśli tylko będę potrafiła”.

„Obudziłem się jak supergwiazda w zdemolowanym pokoju hotelowym. Wszystko przed tą chwilą jest za mgłą”.

„Doszło do nadnaturalnego wydarzenia”. (Wskaż swoją głowę). „W mojej czaszce. Pełnej alkoholu”.

„Proszę nie kazać mi tego powtarzać”.

„Nie mam czasu tego tłumaczyć. Po prostu potrzebuję objaśnień”.

„Nie, ale... proszę. Choć odrobinę kontekstu. Aż tak nam się nie spieszy”.

Mamy czas, żeby powiedział mi pan, czemu potrzebuje pan objaśnienia rzeczywistości.

„Mam nadzieję, że ucząc się więcej o świecie, dowiem się też czegoś o sobie”.

„Swego rodzaju... duchowa misja? Coś pochodzenia staroiilmaraańskiego?” – sarkazm w jej głosie trudno nazwać subtelnym.

„Tak, duchowa misja. To brzmi jak coś, czym się właśnie zajmuję”.

„Przekona się pani, że jest wielkim miłośnikiem starożytnych porządków. To z powodu jego przypadłości”.

„Nie ma nic złego w starożytnym porządku” – mówi. „Nasze nowożytne niekoniecznie są lepsze. Proszę pytać, a pomogę, jeśli tylko potrafię”.

„Ach tak. Rzeczywistość to naprawdę dziwne miejsce, i z każdym dniem dziwniejsze. Proszę pytać, inspektorze. Pomogę, jeśli tylko potrafię”.

„Właściwie to... nie dlatego potrzebuję objaśnień”.

Kiwa głową z zainteresowaniem.

„Właśnie” – stwierdza porucznik, podchodząc do ciebie bliżej. „Może powtórzysz pani Messier to, co mi powiedziałeś?”

Szturcha cię lekko w bok. Ewidentnie dobrze się bawi.

„Właśnie!” – stwierdza porucznik, podchodząc do ciebie bliżej i zacierając ręce. „Istnieje dziwniejszy powód, prawda?”

„Nic z tych obcych mądrości. Szukam jedynie głębokich, pradawnych, patriotycznych prawd”.

„Przekona się pani, że nie pochwala obcych mądrości. To z powodu jego przypadłości”.

„Nie słyszałam dotąd o chorobie nacjonalistycznej, ale nasza rzeczywistość zawsze potrafi zaskoczyć czymś osobliwym. Proszę pytać, a pomogę, jeśli tylko potrafię”.

„Przeszłość jest nieistotna. Moja misja dotyczy nadciągającej apokalipsy”.

„Przekona się pani, że najbardziej martwi go nadciągająca apokalipsa. To z powodu jego przypadłości”.

„Nie słyszałam dotąd o chorobie apokaliptycznej, ale nasza rzeczywistość zawsze potrafi zaskoczyć czymś osobliwym. Proszę pytać, a pomogę, jeśli tylko potrafię”.

„To dotyczy tego problemu natury medycznej. Mam kłopot z przypomnieniem sobie choćby i najbardziej podstawowych elementów rzeczywistości”.

„A, tak, ten problem. Jak tak się zastanowić, wygląda to na zaostrzone objawy wynikające z encefalopatii...” – odkłada swój kubek termiczny i przygląda ci się.

„Proszę się nie niepokoić. Mój kolega doskonale funkcjonuje. Potrzebuje tylko... objaśnienia całej rzeczywistości”.

„No to trochę czasu nam tu chyba zejdzie” – upija duży łyk herbaty. „Proszę pytać, a pomogę, jeśli tylko będę potrafiła”.

Próbuje ocenić po twoim wyrazie twarzy i zachowaniu, czy sobie nie żartujesz. Stwierdza, że nie żartujesz.

„Nie jestem jednak lekarzem” – upija duży łyk herbaty. „Proszę pytać, a pomogę, jeśli tylko będę potrafiła”.

„Przeprowadzam osobiste dochodzenie w związku ze światem, w którym przebywam”.

„To doprawdy ciekawe, taki z pana detektyw-filozof!”

Czyż nie wszyscy...

„Czyż nie wszyscy filozofowie są detektywami?”

„Zgadza się, wszyscy”.

„Poza tymi, którzy są filozofami”.

„Właściwie” – odwraca się do porucznika. „Słyszałam o takiej analogii, to w stylu porażająco nowoczesnej szkoły filozofii zwanej karperią. Może to wcale nie takie wydumane, jak się wydaje”.

„Mam nadzieję, że moje badania nad naturą rzeczywistości ostatecznie połączą się z naszym śledztwem. To jak dwie połówki tej samej sprawy”.

„Czyżby?” – pyta porucznik, unosząc jedną brew.

„Głęboka synteza” – kiwa głową. „Skoro tak, to pomogę, jak tylko potrafię. Śmiało, proszę pytać”.

„Właściwie to... nie dlatego potrzebuję od pani objaśnień”.

„Hm?” – uruchamia się jej ciekawość. „Dlaczego więc?”

„Właśnie” – stwierdza porucznik, podchodząc do ciebie bliżej. „Może powtórzysz pani Messier to, co mi powiedziałeś?”

Puszcza ci oko. Jest jakiś element złośliwości w tym jego podjudzaniu. To może być coś więcej niż tylko strategia.

„Właśnie!” – stwierdza porucznik, podchodząc do ciebie bliżej i zacierając ręce. „Istnieje dziwniejszy powód, prawda?”

„Czemu nie” – potrząsa głową. „Słyszałam o takiej analogii, to w stylu porażająco nowoczesnej szkoły filozofii zwanej karperią. Może to wcale nie takie wydumane, jak się wydaje”.

„A czyż nie wszyscy detektywi są filozofami?”

„Oczywiście” – kiwa głową.

„Poza tymi, którzy są detektywami”.

„Może jest paru detektywów, którzy nie są filozofami”.