Kanapka z szynką w twojej dłoni wygląda na świeżą i pożywną. Aż się prosi, żeby ją zjeść.

Kanapka z szynką w twojej dłoni wygląda na świeżą i pożywną. Aż się prosi, żeby ją zjeść.

„Masz, Kim! Podzielmy się”. (Wyciągnij kanapkę w jego stronę).

„Nie skorzystam” – odpowiada porucznik, uprzejmie kiwając głową. „Dziękuję”.

Kiedy wystarczająco długo trzymasz coś w wyciągniętej ręce, niektórzy czują się zmuszeni to przyjąć. Spróbuj tej sztuczki na poruczniku.

„Jak to nie skorzystasz?”

Wzrusza ramionami. „Po prostu. Nie jestem głodny i nie chcę tej kanapki. Niemniej dziękuję”.

„Och. No dobrze”.

Porucznik kiwa głową i dodaje: „Ale ty się nie krępuj”.

„Tu nie chodzi o głód, Kim, a o braterstwo”.

„Braterstwo?”

„Tak! Dzieląc się tą kanapką, umacniamy łączącą nas więź”.

„Czy to naprawdę konieczne?”

Więź między funkcjonariuszami – partnerami – jest kluczowa. To ona tworzy zaufanie. A zaufanie ratuje życia.

„Pomyślałem po prostu, że to będzie miły gest. Przepraszam...”

„Nie... nie szkodzi. Podzielmy się, dobrze?” – mówi porucznik, po czym łamie kanapkę na pół i szybko zjada swoją część.

„Przyjaźń na zawsze!” (Zjedz swoją połowę kanapki).

„Jasne, jasne” – porucznik kiwa ze zniecierpliwieniem głową. „Czas ruszać rozwiązać sprawę morderstwa”.

„Ależ zajebista”. (Zjedz swoją połowę kanapki).

Zjedz swoją połowę w milczeniu.

„Dobra” – porucznik kiwa głową. „Bardzo sycąca. Ruszajmy już rozwiązywać sprawy”.

„Za brüderstwo!” (Zjedz swoją połowę kanapki).

„Czy to konieczne? A czy przyjaźń jest konieczna? Braterstwo?”

„No dobrze, dobrze. Wszystko to jest konieczne. Podzielmy się tą kanapką, skoro to dla ciebie takie ważne” – mówi porucznik, po czym łamie kanapkę na pół i szybko zjada swoją część.

„Tak, naprawdę”.

„W takim razie w porządku. »Umocnijmy naszą więź«” – mówi porucznik, po czym łamie kanapkę na pół i szybko zjada swoją część.

„Nie, masz rację. Zostawmy to”.

„Tyle się nastarałeś, a teraz chcesz ją zostawić?” – pyta porucznik ze złośliwym uśmieszkiem. „Lepiej ją po prostu zjedz, nie potrzeba nam dramatycznych gestów”.

Porucznik rzucił tylko żartem. Wie, co miałeś na myśli.

Przytrzymaj wyciągniętą w stronę Kima kanapkę.

„Dziękuję, ale nie, nie jestem głodny”.

Trzymaj kanapkę dalej.

„Nie”.

Nie opuszczaj kanapki.

„Nie”.

Trzymaj dalej kanapkę i przysuń mu ją bliżej podbródka.

Wzrok porucznika wyraża bezgraniczny brak zainteresowania.

Opuść kanapkę.

Porucznik kiwa głową.

Poruszaj kanapką przy ustach porucznika i wydawaj odgłosy jak samolot.

Porucznik stoi obok ciebie, lecz równie dobrze mógłby przebywać w równoległej rzeczywistości.

Ten człowiek nie ugnie się pod presją. Prędzej powymierają gwiazdy niż on da się w jakikolwiek sposób zmanipulować. Kiedy to do ciebie dociera, czujesz, jak lekko burzy się twoja duma.

Nakaż kanapce przechwytującej krążyć przy twarzy kapitana, po czym delikatnie zanurkować w stronę jego ust.

„Przestań!” – nie wygląda na zadowolonego.

Wyślij szynkomyśliwiec na kolejną misję.

Jedno spojrzenie na porucznika wystarczy, abyś zrozumiał, że jest gotowy na twoją kanapkę szturmową.

To zły pomysł. Nie zdobywa się serc ludzi takich jak porucznik dziecinnymi zachowaniami.

Kontynuuj misję.

Porucznik wytrąca ci kanapkę z ręki tak szybko, że w swoim żałosnym stanie nie masz szans na jakąkolwiek reakcję. Jedzenie spada na ziemię i rozsypuje się.

„Gratulacje, Kim. To był test. Zdałeś śpiewająco”.

„Detektywie. Mamy do załatwienia ważne sprawy. Radziłbym, żebyśmy się nimi natychmiast zajęli” – wydaje się absolutnie niewzruszony sytuacją.

„Zobacz, co narobiłeś...”

„Świetnie. I 2000 kilokalorii poszło na marne”.

„Hej!”

„No dobrze, ale dlaczego nie chcesz?”

„Po prostu nie jestem głodny”.

„Wiesz, Kim, gdybym odpowiednio długo trzymał tak tę kanapkę...”

„...niektórzy poczuliby się zmuszeni, żeby ją wziąć. Tak, wiem o tym”.

„Ale ty nie?”

„Nie”.

„Dobrze, w takim razie zachowam ją na później”.