„Jestem przekonany, że coś słyszeli” – mówi, spoglądając na bliźniaków. „A biorąc pod…

„Jestem przekonany, że coś słyszeli” – mówi, spoglądając na bliźniaków. „A biorąc pod uwagę ubóstwo panujące w tej części miasta, nie mam pojęcia, jak mogliby uzyskać dostęp do radia”.

„Nie wiem, jak to usłyszeli, ale...” – przenosi wzrok na ciebie. „Wiem, jaką stację radiową naśladowali. Więc musieli jej jakoś słuchać”.

„Jaki to był kanał?”

„Naspeedowani FM”.

Tak, no jasne! Wtedy, wcześniej, kiedy włączyłeś radio w jego kineemie!

Nie rób tego.

„Naspeedowani FM! Twój ulubiony kanał!”

Porucznik oddycha miarowo, kontrolując każdy wdech i wydech.

Wcześniej ewidentnie nie miał ochoty o tym rozmawiać. Teraz też nie ma. Nic nie zyskasz na nękaniu go.

„Nie jestem w stanie wyjaśnić, jak to usłyszeli” – mówi, ignorując twój komentarz. „Jestem przekonany, że coś słyszeli, ale biorąc pod uwagę ubóstwo panujące w tej części miasta, nie mam pojęcia, jak mogliby uzyskać dostęp do radia. Jednakże...”

„Chociaż sytuacja ta jest dziwna, to nie łączy się z morderstwem. Nie powinniśmy się tym zajmować”.

„Ale to tajemnica. A my się takimi zajmujemy”.

„Tak. Naszym interesem są tajemnice takie jak odpowiedź na pytanie kto zabił wisielca, a nie sprawy tego typu...”

„Poza tym może po prostu usłyszeli radio – może są jeszcze za mali, aby znać różnicę. Jak inaczej mogliby usłyszeć głosy?”

„Może są materiałami na rekrutów w Wydziale Zdalnych Obserwatorów?”

„Nie. Nie zwerbujesz tych bliźniaków do Wydziału Zdalnych Obserwatorów...”

„Zanim zaczniemy rozważać tę możliwość, wykluczmy najpierw radia. Może bliźniacy nie wiedzieli, że słuchają radia...”

„Praczka sprawia wrażenie osoby, która wie o wszystkim, co się tutaj dzieje. Zapytajmy ją, czy słyszała coś na ten temat”.

„Idź przodem” – mówi porucznik, wskazując ręką w kierunku starszej kobiety.

„Może ma to jakiś związek z radiową grą telefoniczną?”

„Według mnie to mało prawdopodobne”.

„Nawet jeśli to było radio, to skąd dobiegał jego głos?”

Porucznik wzrusza ramionami.

„Może wiąże się to jakoś z tym, co działo się w kościele. Z eksperymentem Soony...”

Porucznik ponuro milczy.

„Entroponetyczny przesłuch?”

„Gdyby to było... To niemożliwe” – porucznik marszczy brwi.

„Nie mam pomysłów”.

„Ja też nie” – wzdycha.

(Kaszlnij cicho). „Dzięki seolickiej technologii szpiegowskiej”.

„Skupmy się na śledztwie, oficerze” – odpowiada porucznik, a w jego słowach pobrzmiewa gniew.

„Czy Ruby nie miała zaawansowanej wiedzy o radiu?”

„Jest ci wstyd, że możemy musieć skontaktować się z Naspeedowanymi FM?”

„Nie” – jego odpowiedź jest błyskawiczna. „Po prostu... nie rozumiem, w jaki sposób miałoby to nam pomóc w poszukiwaniu sprawcy morderstwa. To wszystko”.

Znad oceanu wieje mocna bryza. Stawia kołnierz swojej kurtki, by się przed nią osłonić.

„Mam wrażenie, że wstydzisz się zadzwonić do Naspeedowanych FM, Kim”.

„Ale to się ze sobą wiąże, Kim. Wiatr mi to powiedział”.

Porucznik milczy. Znad oceanu wieje mocna bryza. Stawia kołnierz swojej kurtki, by się przed nią osłonić.

„A czy twoje radio nie było nastawione na Naspeedowanych FM?”

„Musiało ci się coś pomylić” – odpowiada spokojnym, miarowym tonem. „W każdym razie...”

Wyważona odpowiedź. Sensownie byłoby spytać „czemu, do cholery, grzebałeś przy moim radiu?”, ale potwierdziłby tym samym, że podoba mu się ta stacja. Zbył więc pytanie. Najwyraźniej wstydzi się swojej sympatii do Naspeedowanych FM.

Nic nie mów.

„Nie jestem w stanie wyjaśnić, jak to usłyszeli” – kontynuuje niezrażony porucznik. „Jestem przekonany, że coś słyszeli, ale biorąc pod uwagę ubóstwo panujące w tej części miasta, nie mam pojęcia, jak mogliby uzyskać dostęp do radia. Jednakże...”

Bez chwili wahania. Zna go dobrze. Pewnie jest zapisany w jego radiu.

„Chwileczkę. Skąd znasz tę stację?”

Przez chwilę milczy. „W... w naszej pracy ważne jest, aby mieć szeroką wiedzę. Wiem co nieco o kulturze radiowej”.

Machina jego umysłu pracuje, szanowny panie! Trybiki kręcą się szybko, by wyprodukować oszustwo! Pragnie ukryć swoją sympatię do ulubionego kanału: Naspeedowanych FM!

„Kultura radiowa, co? Ma to sens”.

„Mhm” – porucznik zerka na zegarek. „W każdym razie...”

Porucznik nie jest człowiekiem, który spoglądałby na zegarek bez powodu. Próbował zachować spokój. Na razie odpuść. Zapamiętaj to lepiej na przyszłość.

„Kulturze radiowej. Jasne”.

„Jesteś fanem tej stacji, Kim?”

„Nie. Poza tym moje radiowe nawyki nie mają żadnego związku z tym poważnym śledztwem w sprawie morderstwa”.

Przejrzałeś oto woal, którym chciał ci zasłonić oczy! Co z tym zrobisz? Co zechcesz!

„Naspeedowani FM, co?”

„Tak. Lokalna stacja znana z kinetycznej muzyki i agresywnego stylu”.

„Brzmi to dość nieokrzesanie. Wolę chyba łagodne radio”.

„Taa” – porucznik zerka na zegarek. „W każdym razie...”

„Brzmi jak stacja dla cymbałów”.

„Brzmi całkiem fajowo!”