„Wreszcie. Już myślałem, że będę musiał wyruszyć na poszukiwania. Co tak długo?”

„Nie. To było coś innego”.

„Och, oczywiście. Nie zdawałem sobie z tego sprawy” – spogląda na ciężarówki na ulicy i obraca się...

„Nie mógłbyś ten jeden raz po prostu coś zaakceptować, poruczniku?”

„Nie lubię się powtarzać, ale czy nie doszło już do tego, gdy stałeś się jego rasowym pupilkiem?” – pyta, posyłając ci rozbrajający uśmiech.

„Nie obraź się, że nie dopytuję się o szczegóły. Powinniśmy wracać do naszego śledztwa” – odpowiada, uśmiechając się.

„Byłem niczym ślepy koń, którego on poprowadził do źródła i napoił”.

„Tak, tak – wspaniale” – odpowiada z uśmiechem, który utrzymuje się na jego twarzy, gdy obraca się, aby odejść. „Prawie jest mi przykro, że musimy skupić się teraz na śledztwie. Niestety. Ruszajmy”.

Jego żal jest nieszczery. Dżentelmen ten raduje się, że może ruszać na rozkaz swego pana.

„W porządku, Kim. Ruszajmy”. [Odejdź].

„Zrobiło się bardzo osobiście i dość dziwacznie”.

„Szokujące...” – kiwa głową, zakrywając usta grzbietem dłoni. „Nauczył cię cofać czas?”

„Wpakowaliśmy się tu na głęboką wodę”.

„Poważnie? Co się stało?”

Chyba nie powinien był cię o to pytać.