„Co widzisz?” – pyta porucznik, czyszcząc okulary i mrużąc oczy, by dostrzec coś w błocie.

„PRZYJEB SIĘ DO NAS, TO CIĘ ROZJEBIEMY!”

„Mhm”.

„Jak powinniśmy teraz wyegzekwować prawo?”

„Prawo to, kurwa, my”.

„Tak, zdaje się, że obaj jesteśmy stróżami prawa”.

I proszę, panie Harry Du Bois! Ale masz mózgownicę!

I proszę, panie Harry Jak Ty Tam Masz Na Nazwisko! Ale masz mózgownicę!

I proszę, panie Jak Ci Tam Było! Ale masz mózgownicę!

„Masz jakieś pomysły, poruczniku?”

„Ktoś obsługuje swoje stanowisko pracy za pomocą pedału? Na przykład stolarz w porcie?” – zastanawia się przez chwilę. „Albo perkusista...”

Natychmiast żałuje, że to powiedział.

„Czyli jedna z osób, których szukamy, jest perkusistą?”

„Nie, nie jest. Zapomnij, że o tym wspomniałem – nie szukamy perkusisty”.

„Może to był kierowca?” – pyta, unosząc palec wskazujący. „Kierowca znosiłby prawy but przed lewym. Pedał gazu znajduje się po prawej stronie”.

„Ciekawe. Szkoda, że nie przyszło mi to do głowy”.

Zdaje się, że cię nie słucha. Zamiast tego spogląda na południe, w kierunku drogowego zatoru. Pojazdy nie wydają żadnych dźwięków – ich silniki są wyłączone...

„Właśnie pomyślałem dokładnie to samo”.

Kiwnij z zamyśleniu głową.

„Perkusista? To głupie”.

„Perkusista używa tylko prawej stopy, aby wybijać rytm na bębnie...” – wyjaśnia, po czym milknie i wpatruje się w zagłębienie w błocie. „Masz rację, to głupie”.

„Może to był kierowca? Kierowca znosiłby prawy but przed lewym. Pedał gazu znajduje się po prawej stronie”.

Nic nie mów, kiwnij tylko głową.

„Nie wiem, dlaczego to powiedziałem. Nie szukamy perkusisty – szukamy grupy robotników portowych”.

Porucznik ewidentnie cieszy się, że ma okazję sam odrzucić pomysł z perkusistą.

Zwykła istota ludzka, jak porucznik Kitsuragi, musi chwilę pomyśleć, zanim się domyśli, czyj jest ten but. Ale nie ty. Ty dosłownie czujesz, jak zrozumienie rodzi się w twoim mechanicznie szurniętym płacie czołowym.

Czujesz niemal, jak w twoim płacie czołowym łączą się wątki.

[Odejdź].

„A więc nasza dziwna podeszwa nie wchodziła na zaplecze Whirling?”

„Nie wiem...” – odpowiada i przygląda się bliżej śladowi dziwnej podeszwy. „To mniej więcej ten sam rozmiar. But inny, ale ślady tu i tam mogła zostawić ta sama osoba”.

„To wciąż nie wyklucza Ruby. W końcu ludzie zmieniają buty. Ale nie jest to też dowód przesądzający o jej winie”.

„Jak myślisz, co tu się stało?”

„Co ja o tym myślę? Grupa ludzi przyniosła coś ciężkiego pod drzewo. Jeden z nich niósł ofiarę. Kręcili się tutaj – zwłaszcza pod drzewem”.

„Potem powiesili go i stali w półkolu z twarzami zwróconymi w jego kierunku. Na pierwszy rzut oka wygląda to na lincz”.

Prawda. Wszyscy stali tu w rzędzie i patrzyli na drzewo.

„Ale wiemy, że ofiara miała pocisk w mózgu. Więc ujmując to precyzyjniej, należałoby powiedzieć, że upozorowano lincz”.

„Jak to powiedział urzędnik Koalicji... surrealne niczym spektakl”.

„Zgadza się. To było przedstawienie dla tych, którzy patrzyli – przypuszczam, że dla całej okolicy” – stwierdza, po czym dodaje: „I dla nas”.

„Zostaliśmy celowo zwiedzeni?”

„Za pomocą tych śladów, tak”.

„Jak na razie wszystko się zgrywa, tylko jednej rzeczy brakuje” – przygląda się śladom, a jego twarz rozjaśnia nagłe zrozumienie.

Oczywiście, było osiem par śladów! A chłopaków Hardiego jest tylko siedmiu.

Pozwól mu na chwilę radości.

„W sali Związku brakuje jednej pary butów. Ósmej pary. Zaryzykuję stwierdzenie, że to nasza »dziwna podeszwa«”.

„Czyli dziwna podeszwa była obecna podczas linczu, ale nie ma jej teraz na stołówce”.

„Tak” – odpowiada, poprawiając okulary. „Wątpię, aby chłopaki Hardiego powiedzieli nam wiele, ale i tak powinniśmy przesłuchać ich i sprawdzić, czy mają jakieś powiązania z handlem narkotykami”.

„Tak” – odpowiada, poprawiając okulary. „Wątpię, aby chłopaki Hardiego powiedzieli nam wiele, ale i tak powinniśmy przesłuchać ich i sprawdzić, czy mają jakieś powiązania z handlem narkotykami”.

„Tak” – odpowiada, poprawiając okulary. „Wątpię, aby chłopaki Hardiego powiedzieli nam, kim jest ta osoba. Na razie powinniśmy po prostu mieć oczy szeroko otwarte – jestem przekonany, że nasze śledztwo w końcu doprowadzi nas do właściciela »dziwnej podeszwy«”.

„Tak. Osiem tropów, siedmiu chłopaków Hardiego”.

„Mhm. Którego, według ciebie, brakuje?” – pyta, po czym szybko dodaje: „Moim zdaniem chodzi o naszą »dziwną podeszwę«”.

Nie pozwoli ci dwukrotnie podkraść jego spostrzeżenia.

Tak! Wszystko tak dobrze pasuje. Przynieśli go, powiesili, patrzyli, jak zwisa. Łatwizna!

Czy to nie dziwne, że twoje założenia się tak potwierdzają? Ten, kto podszeptuje ci na ucho sugestie, chce, żebyś właśnie tak się czuł.

„Myślę, że wiemy już całkiem dobrze, co się tutaj wydarzyło”.

Porucznik mruży oczy. O czymś myśli.

Czyżby to była wątpliwość? Zbytnia pewność siebie na tak wczesnym etapie śledztwa byłaby z jego strony nieprofesjonalna.

„Tak czy inaczej...” – podsumowuje. „Co jeszcze?”

„Powinniśmy powstrzymać jeszcze zadowolenie”.

Porucznik mówi coś, ale nie słyszysz go... Nagle twój krawat znowu wydaje się żywy i szepcze – nie, on krzyczy – do twojego ucha:

Że jak? POWSTRZYMAĆ ZADOWOLENIE?! Co ty, masz lekkie do średniego upośledzenie umysłowe? Takich rzeczy się nie robi.

Ciesz ty się życiem! Wszystko na miejscu zbrodni pasuje jak ulał. Powinieneś się UPODLIĆ WÓDĄ na tym ZASRANYM MIEJSCU PRZESTĘPSTWA!