„Myślałem, że postanowiliśmy zostawić to koronerowi” – porucznik kręci głową. „Nie róbmy…

„Myślałem, że postanowiliśmy zostawić to koronerowi” – porucznik kręci głową. „Nie róbmy z tego jakiegoś cyrku”.

Cholera, robi się z tego powoli jakaś megazagadka.

No dobrze, w takim razie może dałoby radę wykraść się z pokoju, kiedy już pójdzie spać...

Ciało nie chce rozstawać się z butami. Jakby stanowiły jego ostatnią resztkę godności.

Aby to zrobić, będziesz musiał użyć całej swojej siły.

Cokolwiek zamierzasz zrobić, musisz się pospieszyć, zanim zimny powiew z głębi lodówki nie przyprawi cię o zapalenie płuc.

Pociągnij za prawy but.

Jakiś efekt jest – udało ci się odsłonić spod buta większy kawałek trupiej, polimerowej skarpety.

Spokojnie. To łatwe. To się dzieje.

Widzisz? Trupa nie obchodzi, że bierzesz sobie jego buty. Nie potrzebuje ich. Pewnie się cieszy, że może je zdjąć.

Stań na ciele, próbując zdjąć buty.

Coś trzaska w lewej nodze. Za chwilę naprawdę puści. Noga, znaczy się. Nie but.

Lepiej trochę zwolnij. Nie szarp aż tak gwałtownie.

Podnieś ciało i spróbuj nim potrząsnąć, aby zsunąć buty.

Jest cięższe, niż myślałeś – musisz je natychmiast upuścić z powrotem. Ciało uderza o ziemię z przyprawiającym o mdłości plaśnięciem. Wygląda jeszcze smutniej niż wcześniej.

Jasna cholera, ależ jesteś nie w formie... Na twoją obronę trzeba podkreślić, że ciało było mocno śliskie.

Spróbuj obrotowym ruchem ściągnąć buty, najpierw jeden, a potem drugi.

To właściwa metoda. Zajmuje nieco czasu, ale ostatecznie udaje ci się zdjąć buty. Wraz z ohydnymi kawałkami polimerowych skarpet przyklejonych do jeszcze większych kawałków skóry i gnijącego ciała.

Oceń uszkodzenia.

Niedobrze. Zwalmy to na niedźwiedzia – lodowy niedźwiedź poszarpał nogi denata pazurami. Co do butów – nie nadają się zupełnie do niczego, dopóki ich dokładnie nie wyczyścisz i zdezynfekujesz.

Tak. Zdecydowanie trzeba je wcześniej umyć. Smród jest niesamowity.

Czy w Whirling nie było przypadkiem kuchni?

Nogi wyglądają, jakby znęcały się nad nimi jakieś dzikie zwierzęta. Co do butów – nie nadają się zupełnie do niczego, dopóki ich dokładnie nie wyczyścisz i zdezynfekujesz.

Tak. Zdecydowanie trzeba je wcześniej umyć. Smród jest niesamowity.

Czy w Whirling nie było przypadkiem kuchni?

„Patrz! Nieźle goli zdechlaka. Skalpuje go jak puukko”.

„A niech mnie. Tak trzymaj, świnio!”

Najpierw popraw jego usadowienie.

Jest zbyt ciężki, żebyś mógł przenieść go sam – to ogromna masa martwych mięśni z oszronionymi przez bielmo oczami.

Czyżby spojrzał na ciebie oskarżycielsko? Nie... Nie, dobra jest.

Pociągnij za lewy but.

Masz wrażenie, że noga oderwie się zaraz razem z butem, ale udaje ci się zsunąć go o centymetr czy dwa.

„Łooo! Mała świnka-spryciulka Cuno wróciła, żeby obrobić dupę...”

„Dalej, wydymaj go na całego. Kłamliwa glino!”

Twoje ręce nie dotykają jeszcze buta, kiedy z ust zmarłego dobiegają cię słowa. To głos porucznika Kima Kitsuragiego mówiący, żebyś przestał, cokolwiek kombinujesz.

Dokonujesz sabotażu miejsca zbrodni, a nie zakończyłeś jeszcze nawet autopsji polowej. Wróć później, jak już zamkniesz sprawy związane ze śledztwem.